Rozdział 1

¹ Paweł, apostoł Jezusa Chrystusa według nakazu¹ Boga, naszego Zbawiciela², i Pana Jezusa Chrystusa, który jest naszą nadzieją;

1. 2Tm 1,11; Tt 1,1.
2. Iz 43,11; 45,15; J 4,42; Tt 3,6.

² Do Tymoteusza, mego własnego syna w wierze¹. Łaska, miłosierdzie i pokój od Boga, naszego Ojca, i Chrystusa Jezusa, naszego Pana.

1. Dz 16,1; 1Kor 4,15.

³ Jak cię prosiłem, gdy wybierałem się do Macedonii, byś pozostał w Efezie, tak teraz proszę, abyś nakazał niektórym, żeby inaczej nie nauczali;

⁴ I nie zajmowali się baśniami i niekończącymi się rodowodami¹, które wywołują raczej spory niż zbudowanie Boże, które oparte jest na wierze.

1. 1Tm 4,7; 6,4.20.

⁵ Końcem zaś przykazania¹ jest miłość² płynąca z czystego serca³, z prawego sumienia⁴ i wiary nieobłudnej⁵;

1. Rz 10,4.
2. Rz 13,8-10; Ga 5,14.
3. 1P 1,22.
4. Hbr 13,18; 1P 3,16.
5. 2Tm 1,5.

⁶ Od czego niektórzy odstąpili i zwrócili się ku czczej gadaninie;

⁷ Chcąc być nauczycielami prawa, nie rozumiejąc ani tego, co mówią, ani tego, co stanowczo twierdzą.

⁸ Wiemy zaś, że prawo jest dobre¹, jeśli ktoś je właściwie stosuje.

1. Pwt 4,6-8; Ne 9,13; Ps 19,7; Rz 7,12.

⁹ Rozumiemy, że prawo nie jest ustanowione dla sprawiedliwego¹, ale dla nieprawych i nieposłusznych, dla bezbożnych i grzeszników, dla niegodziwych i nieczystych, dla ojcobójców, matkobójców i morderców;

1. Rz 3,19-20; 5,20; Ga 3,10.

¹⁰ Dla rozpustników, mężczyzn współżyjących ze sobą, handlarzy ludźmi, dla kłamców, krzywoprzysięzców i dla wszystkiego, co jest przeciwne zdrowej nauce¹;

1. 2Tm 4,3; Tt 1,9; 2,1.

¹¹ Zgodnie z chwalebną ewangelią¹ błogosławionego Boga, którą mi powierzono².

1. Mt 4,23; Mk 1,1; Ga 2,7; Obj 14,6.
2. 1Kor 9,17.

¹² Dziękuję więc temu, który mnie umocnił, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, że uznał mnie za wiernego¹, przeznaczając mnie do posługi;

1. Lb 12,7; 1Sm 2,35; Ps 12,1; Łk 16,10; 1Kor 4,2; Ga 3,9; 2Tm 2,2.

¹³ Mnie, który przedtem byłem bluźniercą, prześladowcą i gnębicielem, ale dostąpiłem miłosierdzia, bo czyniłem to nieświadomie, w niewierze¹.

1. Łk 23,34.

¹⁴ A łaska naszego Pana stała się bardzo obfita wraz z wiarą i miłością, która jest w Chrystusie Jezusie.

¹⁵ Wiarygodne to słowa i godne całkowitego przyjęcia, że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników¹, z których ja jestem pierwszy².

1. Mt 1,21; 18,11; Łk 19,10; J 3,16-17; 12,47.
2. Hi 42,6; 1Kor 15,9; Ef 3,8.

¹⁶ Lecz dostąpiłem miłosierdzia po to, aby we mnie pierwszym Jezus Chrystus okazał wszelką cierpliwość jako przykład dla tych, którzy mają w niego uwierzyć ku życiu wiecznemu¹.

1. Łk 18,30; J 12,50; Ga 6,8.

¹⁷ A Królowi¹ wieków, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, jedynemu mądremu Bogu² niech będzie cześć i chwała na wieki wieków. Amen.

1. 1Tm 6,15; Ps 10,16; 47,7; Hbr 1,8; Obj 17,14; 19,16.
2. Rz 16,27; Jud 1,25.

¹⁸ Ten nakaz daję tobie, synu Tymoteuszu, według wcześniej wygłoszonych o tobie proroctw¹, abyś toczył zgodnie z nimi dobry bój;

1. 1Tm 4,14.

¹⁹ Mając wiarę i czyste sumienie¹, które niektórzy odrzucili i stali się rozbitkami w wierze.

1. 1Tm 1,5.

²⁰ Do nich należą Hymenajos i Aleksander, których oddałem szatanowi¹, aby nauczyli się nie bluźnić.

1. 1Kor 5,5.

Rozdział 2

¹ Zachęcam więc przede wszystkim, aby zanoszone były prośby¹, modlitwy, wstawiennictwa² i dziękczynienia za wszystkich ludzi;

1. Ps 28,2; Hbr 5,7.
2. Jr 7,16; Hbr 7,25.

² Za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i uczciwością.

³ Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela¹;

1. Tt 1,3-4; 2,10.13; 3,4.6; Jud 1,25.

⁴ Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni¹ i doszli do poznania prawdy.

1. Iz 45,22; 55,1; Ez 18,23; 2P 3,9.

⁵ Jeden bowiem jest Bóg¹, jeden też pośrednik² między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus;

1. 1Kor 8,6; Jk 2,19.
2. Ga 3,20; Hbr 7,25; 9,15; 12,24; 1J 2,1.

⁶ Który wydał samego siebie¹ na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.

1. Ga 1,4; 2,20; Ef 5,25; Tt 2,14.

⁷ Ze względu na nie zostałem ustanowiony kaznodzieją¹ i apostołem – mówię prawdę w Chrystusie, nie kłamię – nauczycielem pogan w wierze i prawdzie.

1. Kaz 1,1; Rz 10,14; 2P 2,5.

⁸ Chcę więc, aby mężczyźni modlili się na każdym miejscu, podnosząc ręce czyste¹, bez gniewu i sporu.

1. Ps 141,2.

⁹ Podobnie też kobiety niech się zdobią ubiorem przyzwoitym, ze wstydliwością i umiarem, nie z zaplatanymi włosami albo złotem, albo perłami, albo kosztownymi strojami¹;

1. 1P 3,3-5.

¹⁰ Lecz dobrymi uczynkami, jak przystoi kobietom, które uznają się za pobożne.

¹¹ Kobieta niech się uczy w cichości¹, w pełnej uległości².

1. Hi 29,21; Kaz 3,7; Iz 41,1; Ha 2,20; Dz 22,2; 1Kor 14,28.34.
2. Ef 5,24; 1P 3,1.

¹² Nie pozwalam zaś kobiecie nauczać ani mieć władzy nad mężczyzną, lecz aby trwała w cichości.

¹³ Bo Adam został stworzony najpierw, potem Ewa.

¹⁴ I nie Adam został zwiedziony, lecz kobieta, gdy została zwiedziona¹, popadła w przestępstwo.

1. Rdz 3,6; 2Kor 11,3.

¹⁵ Lecz będzie zbawiona¹ przez rodzenie dzieci, jeśli zostaną w wierze, miłości i świętości z umiarem.

1. 1Tm 4,16; Dz 27,20; Ps 34,6.

Rozdział 3

¹ Wiarygodne to słowa: Jeśli ktoś pragnie biskupstwa¹, pragnie dobrej pracy.

1. Dz 1,20; 20,28; Flp 1,1; Tt 1,7; 1P 2,25.

² Biskup więc ma być nienaganny¹, mąż jednej żony², czujny, trzeźwy, przyzwoity, gościnny, zdolny do nauczania;

1. Łk 1,6; Flp 2,15.
2. Mt 8,14; 1Kor 9,5; 1Tm 4,3; Tt 1,6.

³ Nieoddający się piciu wina¹, nieskłonny do bicia, niełakomy na brudny zysk, ale opanowany, niekłótliwy, niechciwy;

1. 1Tm 3,8; Kpł 10,9; Prz 31,4; Ez 44,21.

⁴ Dobrze rządzący własnym domem¹, trzymający dzieci w posłuszeństwie i wszelkim szacunku;

1. Rdz 18,19; Joz 24,15.

⁵ Jeśli bowiem ktoś nie umie rządzić własnym domem, jakże będzie mógł troszczyć się o kościół¹ Boży?

1. Dz 20,28; 1Kor 10,32; 11,22; 15,9.

⁶ Nie nowicjusz¹, żeby nie wbił się w pychę i nie wpadł w potępienie diabelskie.

1. Hbr 5,12; 1P 2,2.

⁷ Musi też mieć dobre świadectwo od tych, którzy są na zewnątrz, żeby nie ściągał na siebie hańby i nie wpadł w sidła diabła¹.

1. 1Tm 6,9; 2Tm 2,26.

⁸ Diakoni¹ także mają być poważni, niedwulicowi, nienadużywający wina, niełakomi na brudny zysk;

1. Dz 6,3-6; Flp 1,1.

⁹ Zachowujący tajemnicę wiary w czystym sumieniu.

¹⁰ I niech będą najpierw wypróbowani, a potem niech służą, jeśli są nienaganni.

¹¹ Ich żony także niech będą poważne, nierzucające oszczerstw, trzeźwe, wierne we wszystkim.

¹² Diakoni niech będą mężami jednej żony, rządzący dobrze dziećmi i własnymi domami.

¹³ Ci bowiem, którzy dobrze pełnią służbę, zyskują sobie zaszczytny stopień i wielką śmiałość w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.

¹⁴ Piszę ci to, mając nadzieję, że wkrótce przybędę do ciebie.

¹⁵ A gdybym się opóźniał, piszę, abyś wiedział, jak należy postępować w domu Bożym¹, który jest kościołem Boga żywego, filarem i podporą prawdy.

1. Rdz 28,17; Kaz 5,1; 1P 4,17.

¹⁶ A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności: Bóg objawiony został w ciele¹, usprawiedliwiony w Duchu, widziany był przez anioły, głoszony był poganom, uwierzono mu na świecie, wzięty został w górę do chwały.

1. Iz 7,14; 9,6; Mt 1,23; J 1,1.14; Rz 9,5; 1Kor 15,47; Ga 4,4; Flp 2,6-8; Kol 2,9; 1J 1,2.

Rozdział 4

¹ A Duch otwarcie mówi, że w czasach ostatecznych niektórzy odstąpią od wiary, dając posłuch zwodniczym duchom i naukom demonów¹;

1. 2Tm 3,1; 4,3; 2P 2,1; Jud 1,4.

² Mówiąc kłamstwo w obłudzie, mając napiętnowane sumienie¹;

1. Rz 1,28; Ef 4,19.

³ Zabraniając wstępować w związki małżeńskie¹, nakazując powstrzymywać się od pokarmów², które Bóg stworzył, aby je przyjmowali z dziękczynieniem wierzący i ci, którzy poznali prawdę.

1. 1Kor 7,28.39; Hbr 13,4.
2. Rz 14,3.17; 1Kor 8,8.

⁴ Wszelkie bowiem stworzenie Boże jest dobre i nie należy odrzucać niczego, co się przyjmuje z dziękczynieniem.

⁵ Uświęcone bowiem zostaje przez słowo Boże i modlitwę.

⁶ Przedkładając to braciom, będziesz dobrym sługą Chrystusa Jezusa, wykarmionym słowami wiary i dobrej nauki¹, za którą poszedłeś.

1. Prz 4,2; J 7,16-17; 1Tm 1,10; 6,3; Tt 2,1.

⁷ Odrzucaj natomiast pospolite i babskie baśnie. Sam zaś ćwicz się w pobożności.

⁸ Ćwiczenie cielesne bowiem przynosi niewiele pożytku, lecz pobożność do wszystkiego jest przydatna, gdyż zawiera obietnicę życia obecnego i przyszłego.

⁹ Wiarygodne to słowa i godne całkowitego przyjęcia.

¹⁰ Dlatego pracujemy i jesteśmy lżeni, że pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem¹ wszystkich ludzi², zwłaszcza wierzących.

1. J 4,42; 1J 4,14.
2. Mt 19,11; J 1,7; Dz 17,30; Rz 5,12.18; Ga 6,10; 1Tm 2,4.

¹¹ To nakazuj i tego nauczaj.

¹² Niech nikt nie lekceważy twego młodego wieku; lecz bądź dla wierzących przykładem¹ w mowie, w postępowaniu, w miłości, w duchu, w wierze, w czystości.

1. Tt 2,7.

¹³ Dopóki nie przyjdę, pilnuj czytania, zachęcania i nauki.

¹⁴ Nie zaniedbuj daru¹, który jest w tobie, który został ci dany przez proroctwo wraz z nałożeniem rąk starszych².

1. BG Bożego; 2Tm 1,6.
2. Pwt 34,9; Dz 6,6; 13,3; 1Tm 5,22; Hbr 6,2.

¹⁵ O tym rozmyślaj, temu się oddawaj, aby twoje postępy były widoczne dla wszystkich.

¹⁶ Pilnuj samego siebie i nauki, trwaj w tych rzeczach, bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają.

Rozdział 5

¹ Starszego człowieka nie strofuj, lecz nakłaniaj jak ojca, młodszych – jak braci;

² Starsze kobiety – jak matki, młodsze – jak siostry, z całą czystością.

³ Okazuj szacunek¹ wdowom, które rzeczywiście są wdowami.

1. 1Tm 5,17; Wj 20,12; Mt 15,6.

⁴ Jeśli zaś jakaś wdowa ma dzieci lub wnuki, niech się one najpierw uczą być pobożnymi względem własnego domu i odwzajemniać się rodzicom; jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga.

⁵ Ta zaś, która rzeczywiście jest wdową i jest osamotniona, pokłada nadzieję w Bogu i trwa w prośbach i modlitwach we dnie i w nocy.

⁶ Lecz ta, która oddaje się rozkoszom, jest martwa¹, chociaż żyje.

1. Obj 3,1.

⁷ To więc nakazuj, żeby były nienaganne.

⁸ A jeśli ktoś nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników¹, ten wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego.

1. 2Kor 12,14.

⁹ Do wdów niech będzie zaliczona taka, która nie ma mniej niż sześćdziesiąt lat, była żoną jednego męża;

¹⁰ Znana¹ z dobrych uczynków, jeśli wychowała dzieci, jeśli udzielała gościny, jeśli obmywała nogi świętym, jeśli wspomagała strapionych, jeśli wykonywała każdy dobry uczynek.

1. 1Tm 3,7; Dz 6,3; 10,22; 3J 1,12.

¹¹ Natomiast młodszych wdów do nich nie zaliczaj, bo gdy rozkosze odwodzą je od Chrystusa, chcą wyjść za mąż;

¹² Ściągając na siebie potępienie¹, ponieważ odrzuciły pierwszą wiarę.

1. Rz 13,2; 1Kor 11,34; Jk 3,1.

¹³ Co więcej, uczą się bezczynności, chodząc od domu do domu, i nie tylko są bezczynne, lecz też gadatliwe, wścibskie, mówiące to, co nie wypada.

¹⁴ Chcę więc, żeby młodsze wychodziły za mąż, rodziły dzieci, zajmowały się domem, nie dawały przeciwnikowi żadnego powodu do obmowy.

¹⁵ Już bowiem niektóre odwróciły się i poszły za szatanem¹.

1. Obj 12,9.

¹⁶ A jeśli jakiś wierzący lub wierząca ma w rodzinie wdowy, niech im pomaga, aby kościół nie był obciążony i mógł przyjść z pomocą tym, które rzeczywiście są wdowami.

¹⁷ Starsi¹, którzy dobrze przewodzą², niech będą uważani za godnych podwójnej czci, a zwłaszcza ci, którzy pracują w słowie i w nauce³.

1. Dz 14,23; 20,17; Tt 1,5; Jk 5,14; 1P 5,1.
2. Hbr 13,7.17.24.
3. 1Tes 5,12-13; Rz 15,27; 1Kor 9,5-14; Ga 6,6.

¹⁸ Mówi bowiem Pismo: Młócącemu wołowi nie zawiążesz pyska¹, oraz: Godny jest robotnik swojej zapłaty².

1. Pwt 25,4; 1Kor 9,9.
2. Kpł 19,13; Łk 10,7.

¹⁹ Nie przyjmuj oskarżenia przeciwko starszemu, chyba że na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków¹.

1. Pwt 19,15; Mt 18,16; Hbr 10,28.

²⁰ A tych, którzy grzeszą, strofuj w obecności wszystkich, aby i inni się bali.

²¹ Zaklinam cię wobec Boga i Pana Jezusa Chrystusa, i wybranych aniołów, abyś tego przestrzegał, nie mając względu na osoby¹, nie kierując się stronniczością.

1. Pwt 1,17.

²² Rąk na nikogo pospiesznie nie wkładaj¹ ani nie bądź uczestnikiem cudzych grzechów². Siebie samego zachowaj czystym.

1. 1Tm 4,14; Dz 6,6; Hbr 6,2.
2. Ef 5,11; 2J 1,11.

²³ Samej wody już nie pij, ale używaj trochę wina ze względu na twój żołądek i częste niedomagania.

²⁴ Grzechy niektórych ludzi są jawne, jeszcze zanim zostaną osądzone, a za niektórymi idą w ślad.

²⁵ Podobnie dobre uczynki są jawne, a te, które nie są, pozostać w ukryciu nie mogą.

Rozdział 6

¹ Wszyscy słudzy¹, którzy są pod jarzmem, niech uważają swych panów za godnych wszelkiej czci, aby nie bluźniono imieniu Boga i nauce².

1. Ef 6,5; Kol 3,22.
2. Mk 4,2; Łk 4,32.

² A ci, którzy mają panów wierzących, niech ich nie lekceważą dlatego, że są braćmi, ale tym bardziej niech im służą, bo są wiernymi i umiłowanymi, uczestnikami dobrodziejstwa. Tego nauczaj i do tego zachęcaj.

³ Jeśli ktoś inaczej naucza i nie trzyma się zdrowych słów naszego Pana Jezusa Chrystusa i nauki zgodnej z pobożnością;

⁴ Ten jest nadęty i nic nie wie, lecz ma chorobliwą skłonność do dociekań i sporów o słowa, z których rodzą się zawiść, spory, złorzeczenia, złośliwe podejrzenia;

⁵ Przewrotne spory ludzi o wypaczonym umyśle, pozbawionych prawdy, którzy uważają, że pobożność jest zyskiem cielesnym. Strońcie od takich¹.

1. 2Tes 3,6.

⁶ Wielkim zaś zyskiem jest pobożność wraz z poprzestawaniem na tym, co się ma¹.

1. Łk 3,14; Flp 4,11-12; Hbr 13,5.

⁷ Niczego bowiem nie przynieśliśmy na ten świat, z pewnością też niczego wynieść nie możemy¹.

1. Hi 1,21; Kaz 5,15; Ps 49,17; Łk 12,20.

⁸ Mając natomiast jedzenie i ubranie, poprzestawajmy na tym.

⁹ A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w pokusy i w sidła oraz w wiele głupich i szkodliwych pożądliwości, które pogrążają ludzi w zgubie i zatraceniu.

¹⁰ Korzeniem bowiem wszelkiego zła jest miłość do pieniędzy; niektórzy, pragnąc ich, zboczyli z drogi wiary i poprzebijali się wieloma boleściami.

¹¹ Ty zaś, człowieku Boży, uciekaj od tego wszystkiego¹, a podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, cierpliwością, łagodnością.

1. 1Kor 6,18; 10,14; 2Tm 2,22.

¹² Staczaj dobrą walkę wiary¹, uchwyć się życia wiecznego, do którego też zostałeś powołany i o którym złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków.

1. 1Tm 1,18; 2Tm 4,7; 1Kor 9,26; 2Kor 10,3-5.

¹³ Nakazuję ci przed Bogiem, który ożywia wszystko, i przed Chrystusem Jezusem, który złożył dobre wyznanie przed Poncjuszem Piłatem;

¹⁴ Abyś zachował to przykazanie bez skazy i bez zarzutu aż do objawienia się naszego Pana Jezusa Chrystusa;

¹⁵ Które we właściwym czasie ukaże błogosławiony i jedyny Władca, Król królów i Pan panów¹;

1. Pwt 10,17; Ps 136,3; Dn 2,47; Obj 17,14; Obj 19,16.

¹⁶ Jedyny mający nieśmiertelność i mieszkający w światłości niedostępnej, którego żaden z ludzi nie widział ani widzieć nie może; jemu niech będzie cześć i moc wieczna. Amen.

¹⁷ Bogaczom tego świata nakazuj, aby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu żywym, który nam wszystkiego obficie udziela, abyśmy z tego korzystali.

¹⁸ Niech innym dobrze czynią, bogacą się w dobre uczynki, chętnie dają i dzielą się z innymi¹;

1. Hbr 13,16.

¹⁹ Gromadząc sobie skarby jako dobry fundament na przyszłość, aby uchwycić się życia wiecznego.

²⁰ Tymoteuszu, strzeż tego, co ci powierzono, unikaj pospolitej, czczej gadaniny i sprzecznych twierdzeń rzekomej wiedzy;

²¹ Którą się niektórzy szczycąc, pobłądzili w wierze¹. Łaska niech będzie z tobą. Amen. Pierwszy list do Tymoteusza został napisany z Laodycei, która jest głównym miastem Frygii Pakacyjańskiej.

1. 1Tm 6,10; 2Tm 2,18.