Rozdział 1

¹ Jakub, sługa Boga i Pana Jezusa Chrystusa¹, przesyła pozdrowienia dwunastu pokoleniom, które są w rozproszeniu.

1. Rz 1,1; Jud 1,1.

² Poczytujcie to sobie za największą radość, moi bracia, gdy rozmaite próby przechodzicie;

³ Wiedząc, że doświadczenie waszej wiary wyrabia cierpliwość¹.

1. Rz 5,3; 2Kor 4,17.

⁴ Cierpliwość¹ zaś niech dopełni swego dzieła, abyście byli doskonali² i zupełni, niemający żadnych braków³.

1. Ps 37,7; Łk 21,19.
2. Mt 5,48; Flp 3,12-15; Kol 4,12.
3. 2Tm 3,17; Hbr 13,21.

⁵ A jeśli komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga¹, który daje wszystkim obficie i bez wypominania, a będzie mu dana.

1. Wj 31,3; 1Krl 3,7-12; Prz 2,3.6; Jk 3,17.

⁶ Ale niech prosi z wiarą, bez powątpiewania¹. Kto bowiem wątpi, podobny jest do fali morskiej pędzonej przez wiatr i miotanej tu i tam.

1. Mk 11,24; 1Tm 2,8.

⁷ Człowiek taki niech nie myśli, że coś otrzyma od Pana.

⁸ Człowiek umysłu dwoistego¹ jest niestały we wszystkich swoich drogach.

1. Jk 4,8; 1Krl 18,21; Mt 6,24.

⁹ Niech ubogi¹ brat chlubi się ze swojego wywyższenia;

1. Jk 2,5; Łk 1,52; Rz 12,16.

¹⁰ A bogaty ze swego poniżenia, bo przeminie jak kwiat trawy.

¹¹ Jak bowiem wzeszło palące słońce, wysuszyło trawę, a kwiat jej opadł i zginęło piękno jego wyglądu¹, tak też bogaty² zmarnieje na swoich drogach.

1. Mk 4,6; 1Kor 7,31.
2. Jk 5,1.

¹² Błogosławiony człowiek, który znosi próbę¹, bo gdy zostanie wypróbowany, otrzyma koronę² życia, którą obiecał Pan tym, którzy go miłują.

1. w. 2; Prz 17,3; 1P 1,7.
2. 1Kor 9,25; Flp 4,1; 2Tm 2,5; 4,8; 1P 5,4; Obj 2,10.

¹³ Niech nikt, gdy jest kuszony, nie mówi: Jestem kuszony przez Boga. Bóg bowiem nie może być kuszony do złego¹ ani sam nikogo nie kusi².

1. Wj 17,7; Pwt 6,16; Ps 78,41; 1Kor 10,9.
2. Mt 6,13; 1Kor 10,13.

¹⁴ Lecz każdy jest kuszony przez własną pożądliwość, która go pociąga i nęci¹.

1. Jk 4,1-2; Rdz 6,5; Jr 17,9.

¹⁵ Następnie pożądliwość, gdy pocznie, rodzi grzech, a grzech, gdy będzie wykonany, rodzi śmierć.

¹⁶ Nie błądźcie, moi umiłowani bracia!

¹⁷ Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry¹ i zstępuje od Ojca światłości², u którego nie ma zmiany³ ani cienia zmienności.

1. Mt 7,11; J 4,10.
2. Hbr 12,9.
3. Hbr 13,8.

¹⁸ Ze swojej woli zrodził¹ nas słowem prawdy², abyśmy byli jakby pierwocinami³ jego stworzeń.

1. J 1,13; 3,3-8; 1P 1,3.23.
2. 2Kor 6,7; Ef 1,13; 2Tm 2,15.
3. Obj 14,4.

¹⁹ Tak więc, moi umiłowani bracia, niech każdy człowiek będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia i nieskory do gniewu.

²⁰ Gniew bowiem człowieka nie wykonuje sprawiedliwości Bożej.

²¹ Odrzućcie więc wszelką plugawość oraz bezmiar zła i z łagodnością przyjmijcie zaszczepione w was słowo, które może zbawić wasze dusze¹.

1. 1P 1,9; 3,20.

²² Bądźcie więc wykonawcami słowa¹, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie.

1. Mt 7,21; Łk 6,46; 11,28; 1J 2,3.

²³ Jeśli bowiem ktoś jest słuchaczem słowa, a nie wykonawcą, podobny jest do człowieka, który przygląda się w lustrze¹ swemu naturalnemu obliczu.

1. 1Kor 13,12; 2Kor 3,18.

²⁴ Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był.

²⁵ Lecz kto wpatruje się w doskonałe prawo wolności i trwa w nim, nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą dzieła, ten będzie błogosławiony w swoim działaniu.

²⁶ Jeśli ktoś wśród was sądzi, że jest pobożny, a nie powściąga swego języka, lecz oszukuje swe serce, tego pobożność jest próżna.

²⁷ Czysta i nieskalana pobożność u Boga i Ojca polega na tym, aby przychodzić z pomocą sierotom i wdowom w ich utrapieniu i zachować samego siebie nieskażonym przez świat¹.

1. Jk 4,4; Rz 12,2; 1J 2,15-16; 5,4.

Rozdział 2

¹ Bracia moi, niech wiara naszego Pana Jezusa Chrystusa, Pana chwały¹, będzie wolna od względu na osobę².

1. Ps 24,7-10; 29,3; 1Kor 2,8; Ef 1,17.
2. Ef 6,9; 1P 1,17.

² Gdyby bowiem na wasze zgromadzenie przyszedł człowiek ze złotym pierścieniem i we wspaniałej szacie i przyszedłby też ubogi w nędznym stroju;

³ A wy zwrócicie oczy na tego, który ma wspaniałą szatę i powiecie: Ty usiądź tu w zaszczytnym miejscu, do ubogiego zaś powiecie: Ty stań tam lub usiądź tu u mego podnóżka;

⁴ To czy nie czynicie różnicy między sobą i nie stajecie się sędziami o przewrotnych myślach?

⁵ Posłuchajcie, moi umiłowani bracia: Czyż Bóg nie wybrał ubogich¹ tego świata, aby byli bogatymi w wierze² i dziedzicami królestwa, które obiecał tym, którzy go miłują?

1. Mt 11,5; Łk 6,20; 1Kor 1,26-28.
2. Łk 12,21; Ef 3,8; 1Tm 6,18; Hbr 11,26.

⁶ Lecz wy wzgardziliście ubogim. Czyż to nie bogaci was uciskają i nie oni ciągną was do sądów?

⁷ Czyż nie oni bluźnią¹ zaszczytnemu imieniu², od którego jesteście nazwani³?

1. Łk 22,65; 1Tm 1,13; Obj 13,5.
2. Ps 138,2; Dz 4,12; Flp 2,9.
3. Rdz 48,16; Pwt 28,10; Dz 11,26; Ef 3,15.

⁸ A jeśli wypełniacie królewskie prawo zgodnie z Pismem¹: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie, dobrze czynicie.

1. Kpł 19,18; Mt 22,39.

⁹ Lecz jeśli macie wzgląd na osobę, popełniacie grzech i jesteście osądzeni przez prawo jako przestępcy.

¹⁰ Kto bowiem przestrzega całego prawa¹, a przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich.

1. Pwt 27,26; Mt 5,19; Ga 3,10.

¹¹ Bo ten, który powiedział¹: Nie będziesz cudzołożył, powiedział też: Nie będziesz zabijał. Jeżeli więc nie cudzołożysz, ale zabijasz, jesteś przestępcą prawa.

1. Wj 20,13-14; Pwt 5,17-18.

¹² Tak mówcie i tak czyńcie, jak ci, którzy mają być sądzeni przez prawo wolności¹.

1. Jk 1,25; 1P 2,16.

¹³ Sąd bowiem bez miłosierdzia odbędzie się nad tym, który nie czynił miłosierdzia, a miłosierdzie chlubi się przeciwko sądowi.

¹⁴ Jaki z tego pożytek, moi bracia, jeśli ktoś mówi¹, że ma wiarę, a nie ma uczynków? Czy wiara może go zbawić?

1. ww. 3.16.18.

¹⁵ Gdyby brat albo siostra nie mieli się w co ubrać i brakowałoby im codziennego pożywienia;

¹⁶ A ktoś z was powiedziałby im¹: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie, a nie dalibyście im tego, czego potrzebuje ciało, jaki z tego pożytek²?

1. 1J 3,18.
2. 1Kor 13,3.

¹⁷ Tak i wiara, jeśli nie ma uczynków, martwa jest sama w sobie¹.

1. J 15,2.

¹⁸ Lecz ktoś może powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; pokaż mi swoją wiarę bez twoich uczynków, a ja ci pokażę swoją wiarę z moich uczynków.

¹⁹ Ty wierzysz, że jest jeden Bóg¹, i dobrze czynisz. Demony² także wierzą i drżą.

1. Pwt 6,4; Iz 43,10; 44,6.8; 1Kor 8,4.
2. Mt 8,31; Mk 1,24.

²⁰ Czy chcesz się przekonać, marny¹ człowieku, że wiara bez uczynków jest martwa?

1. Ga 6,3.

²¹ Czy Abraham, nasz ojciec, nie został usprawiedliwiony¹ z uczynków, gdy ofiarował Izaaka, swego syna, na ołtarzu²?

1. Dz 13,39; Rz 3,28; 4,2; 5,1; Ga 2,16; 3,11; Tt 3,7.
2. Rdz 22,9-18.

²² Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki wiara stała się doskonała.

²³ I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość¹, i został nazwany przyjacielem Boga².

1. Rdz 15,6; Rz 4,3; Ga 3,6-8.
2. 2Krn 20,7; Iz 41,8; J 15,14-15.

²⁴ Widzicie więc, że człowiek zostaje usprawiedliwiony z uczynków, a nie tylko z wiary.

²⁵ Podobnie i nierządnica Rachab¹, czy nie z uczynków została usprawiedliwiona, gdy przyjęła wysłanników i wypuściła ich inną drogą?

1. Joz 2,1; Hbr 11,31.

²⁶ Jak bowiem ciało bez ducha jest martwe¹, tak i wiara bez uczynków jest martwa.

1. Hi 34,14-15; Ps 104,29; Kaz 12,7; Dz 7,59.

Rozdział 3

¹ Niech niewielu z was zostaje nauczycielami, moi bracia, gdyż wiecie, że czeka nas surowszy sąd¹.

1. Mt 23,14.

² Wszyscy bowiem w wielu sprawach upadamy. Jeśli ktoś nie upada w mowie, jest człowiekiem doskonałym¹, który też może utrzymać na wodzy całe ciało.

1. Mt 5,48; Hbr 13,21.

³ Oto koniom wkładamy wędzidła do pysków, aby były nam posłuszne, i kierujemy całym ich ciałem.

⁴ Podobnie i statki, choć są tak wielkie i pędzone gwałtownymi wichrami, jednak za pomocą niewielkiego steru są kierowane tam, dokąd chce sternik.

⁵ Tak też język jest małym organem, lecz bardzo się przechwala¹. Jakże wielki las zapala mały ogień²!

1. Wj 5,2; 2Krl 19,22; Jud 1,16.
2. Prz 18,21.

⁶ Język też jest ogniem¹ i światem nieprawości. Język jest tak ułożony wśród naszych członków, że kala całe ciało i zapala bieg życia, i jest zapalony przez ogień piekielny².

1. Prz 16,27.
2. Mt 5,22.

⁷ Wszelki bowiem rodzaj dzikich zwierząt, ptaków, gadów i morskich stworzeń można ujarzmić i zostaje ujarzmiony przez człowieka.

⁸ Natomiast nikt z ludzi nie może ujarzmić języka. Jest to nieokiełznane zło, pełne śmiercionośnego jadu¹.

1. Ps 140,3; Rz 3,13.

⁹ Nim błogosławimy Boga i Ojca i nim przeklinamy ludzi stworzonych na podobieństwo¹ Boga.

1. Rdz 1,26; 5,1; 1Kor 11,7.

¹⁰ Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, moi bracia.

¹¹ Czy źródło z tej samej szczeliny tryska wodą słodką i gorzką?

¹² Czy może, moi bracia, drzewo figowe rodzić oliwki albo winorośl figi¹? Tak też żadne źródło nie może wydać słonej i słodkiej wody.

1. Mt 7,16-20; 12,33.

¹³ Kto wśród was jest mądry i rozumny? Niech pokaże dobrym postępowaniem¹ swoje uczynki z łagodnością właściwą mądrości.

1. Flp 1,27; 1Tm 4,12; Hbr 13,5; 1P 2,12; 3,16.

¹⁴ Jeśli jednak macie w waszym sercu gorzką zazdrość i kłótliwość¹, to nie przechwalajcie się i nie kłamcie wbrew prawdzie.

1. 1Kor 3,3.

¹⁵ Nie jest to mądrość zstępująca z góry, lecz ziemska¹, zmysłowa, diabelska².

1. Flp 3,19.
2. Jud 1,19; 1J 3,8-10.

¹⁶ Gdzie bowiem jest zazdrość i kłótliwość, tam też niepokój i wszelki zły czyn.

¹⁷ Mądrość zaś, która jest z góry, jest przede wszystkim czysta, następnie pokojowo usposobiona, łagodna, ustępliwa, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, bezstronna i nieobłudna¹.

1. Rz 12,9; 1P 1,22.

¹⁸ A owoc sprawiedliwości¹ jest siany w pokoju przez tych, którzy czynią pokój².

1. Prz 11,18.30; Iz 32,16-17; Oz 10,12; Flp 1,11.
2. Mt 5,9.

Rozdział 4

¹ Skąd wojny i walki wśród was? Czy nie z waszych żądz, które toczą bój w waszych członkach¹?

1. Rz 7,23; Ga 5,17; Kol 3,5.

² Pożądacie, a nie macie, zabijacie i zazdrościcie, a nie możecie osiągnąć. Toczycie wojny i walki, a nie macie, bo nie prosicie.

³ Prosicie, a nie otrzymujecie, dlatego że źle prosicie¹, chcąc tym zaspokoić wasze żądze.

1. Jk 1,6-7; Ps 18,41; 66,18; Prz 1,28; Iz 1,15.

⁴ Cudzołożnicy i cudzołożnice, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem¹ jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Jeśli więc ktoś chce być przyjacielem świata², staje się nieprzyjacielem Boga³.

1. 1J 2,15.
2. J 7,7; 2P 1,4.
3. Rz 5,10.

⁵ Czy sądzicie, że na próżno Pismo mówi: Duch, który w nas mieszka, zazdrośnie pożąda?

⁶ Większą zaś daje łaskę, bo mówi: Bóg sprzeciwia się pysznym, a pokornym daje łaskę¹.

1. Wj 10,3; Ps 138,6; Prz 3,34.

⁷ Poddajcie się więc Bogu, przeciwstawcie się diabłu¹, a ucieknie od was.

1. Mt 4,10; Ef 4,27; 1P 5,8-9.

⁸ Zbliżcie się do Boga¹, a on zbliży się do was. Obmyjcie ręce, grzesznicy, i oczyśćcie serca², ludzie umysłu dwoistego.

1. 2Krn 15,2; Iz 55,6; Ml 3,7; Hbr 7,19.
2. Ps 73,13; 24,4; Dz 15,9.

⁹ Ubolewajcie, smućcie się i płaczcie. Wasz śmiech niech się obróci w smutek, a radość w przygnębienie.

¹⁰ Uniżcie się przed Panem, a on was wywyższy¹.

1. Hi 22,29; Łk 14,11; 18,14; 1P 5,6.

¹¹ Nie obmawiajcie¹ jedni drugich, bracia. Kto obmawia brata i osądza brata, obmawia prawo i osądza prawo. Jeśli zaś osądzasz prawo, nie jesteś wykonawcą prawa, lecz sędzią².

1. Ef 4,31; 1P 2,1.
2. Rz 2,1.13; 14,4.10; 1Kor 4,5.

¹² Jeden jest prawodawca, który ma moc zbawić i zatracić¹. A ty kim jesteś, że osądzasz drugiego?

1. Iz 33,22; Mt 10,28.

¹³ A teraz wy, którzy mówicie: Dziś albo jutro udamy się do tego miasta i zatrzymamy się tam przez rok, będziemy handlować i osiągniemy zyski¹;

1. Prz 27,1; Łk 12,18.

¹⁴ Wy, którzy nie wiecie, co jutro będzie. Bo czymże jest wasze życie? Doprawdy jest parą, która pojawia się na krótko, a potem znika¹.

1. Hi 7,6-7; 14,1-2; 1P 1,24.

¹⁵ Zamiast tego powinniście mówić: Jeżeli Pan zechce¹ i będziemy żyli, zrobimy to lub owo.

1. 2Sm 15,25-26; 1Kor 4,19; Hbr 6,3.

¹⁶ Teraz zaś przechwalacie się w waszej pysze. Wszelkie takie przechwalanie się jest złe.

¹⁷ Kto więc umie dobrze czynić, a nie czyni, popełnia grzech¹.

1. Łk 12,47; Prz 24,8; Rz 14,23; 1J 3,4; 5,17.

Rozdział 5

¹ A teraz wy, bogacze, płaczcie, zawodząc nad nieszczęściami, które na was przyjdą.

² Wasze bogactwo zgniło¹, a wasze szaty zjadły mole.

1. Jr 17,11.

³ Wasze złoto i srebro zardzewiało, a ich rdza będzie świadczyła przeciwko wam i strawi wasze ciała jak ogień. Nagromadziliście skarby na ostatnie dni.

⁴ Oto zapłata robotników¹, którzy żęli wasze pola, zatrzymana przez was, krzyczy, a krzyk żniwiarzy doszedł do uszu Pana zastępów.

1. Kpł 19,13; Pwt 24,14-15; Jr 22,13; Ml 3,5.

⁵ Żyliście w rozkoszach i zbytku na ziemi, utuczyliście wasze serca jak na dzień rzezi.

⁶ Skazaliście i zabiliście sprawiedliwego, a on nie stawia wam oporu¹.

1. Mt 5,39.

⁷ Bądźcie więc cierpliwi¹, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik cierpliwie czeka na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny.

1. Ps 37,7; Lm 3,25-26; 1Tes 1,10; 2Tes 3,5.

⁸ Bądźcie i wy cierpliwi i umacniajcie swoje serca, bo przyjście Pana¹ jest bliskie.

1. 1Tes 4,15.

⁹ Bracia, nie narzekajcie jedni na drugich, abyście nie zostali osądzeni. Oto sędzia stoi przed drzwiami.

¹⁰ Weźcie za przykład, moi bracia, utrapienia i cierpliwość proroków, którzy mówili w imieniu Pana¹.

1. 2Krn 36,16; Jr 2,30; Mt 23,37; Hbr 11,32-35.

¹¹ Oto za błogosławionych uważamy tych, którzy wytrwali. Słyszeliście o cierpliwości Hioba¹ i widzieliście koniec przygotowany przez Pana², że Pan jest pełen litości i miłosierdzia.

1. Hi 1,21; Ez 14,14.
2. Hi 42,10; Kaz 7,8; 1P 1,6-7.

¹² A przede wszystkim, moi bracia, nie przysięgajcie¹ ani na niebo, ani na ziemię, ani nie składajcie żadnej innej przysięgi. Lecz niech wasze „tak” będzie „tak”, a „nie” niech będzie „nie”, abyście nie byli sądzeni.

1. Mt 5,34.

¹³ Cierpi ktoś wśród was? Niech się modli¹. Raduje się ktoś? Niech śpiewa.

1. 2Krn 33,12-13; Ps 18,6; Jon 2,2.

¹⁴ Choruje ktoś wśród was? Niech przywoła starszych kościoła¹ i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana².

1. Dz 14,23; Tt 1,5.
2. Wj 25,6; 29,7; Mk 6,13; 16,18.

¹⁵ A modlitwa wiary¹ uzdrowi chorego i Pan go podźwignie. Jeśli zaś popełnił grzechy, będą mu przebaczone².

1. Mt 17,20-21; 21,22.
2. 1J 5,14-16.

¹⁶ Wyznawajcie sobie nawzajem upadki¹ i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego.

1. Ps 32,5; Mt 5,23-24; 18,15-17; 1J 1,9.

¹⁷ Eliasz¹ był człowiekiem podlegającym tym samym doznaniom co my i modlił się gorliwie, żeby nie padał deszcz, i nie spadł deszcz na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy.

1. 1Krl 17,1; Łk 4,25.

¹⁸ Potem znowu się modlił¹ i niebo spuściło deszcz, i ziemia wydała swój plon.

1. 1Krl 18,42.

¹⁹ Bracia, jeśli ktoś z was zejdzie z drogi prawdy, a ktoś go nawróci¹;

1. Ps 51,13; Łk 22,32; J 12,40; Dz 3,19.

²⁰ Niech wie, że kto nawróci¹ grzesznika z jego błędnej drogi, wybawi duszę od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów².

1. Prz 11,30; 1Kor 9,20.
2. Prz 10,12; 1P 4,8.