Rozdział 1

¹ Jakub, sługa Boga i Pana Jezusa Chrystusa¹, przesyła pozdrowienia dwunastu pokoleniom, które są w rozproszeniu.

1. Rz 1,1; Jud 1,1.

² Poczytujcie to sobie za największą radość, moi bracia, gdy rozmaite próby przechodzicie;

³ Wiedząc, że doświadczenie waszej wiary wyrabia cierpliwość¹.

1. Rz 5,3; 2Kor 4,17.

⁴ Cierpliwość¹ zaś niech dopełni swego dzieła, abyście byli doskonali² i zupełni, niemający żadnych braków³.

1. Ps 37,7; Łk 21,19.
2. Mt 5,48; Flp 3,12-15; Kol 4,12.
3. 2Tm 3,17; Hbr 13,21.

⁵ A jeśli komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga¹, który daje wszystkim obficie i bez wypominania, a będzie mu dana.

1. Wj 31,3; 1Krl 3,7-12; Prz 2,3.6; Jk 3,17.

⁶ Ale niech prosi z wiarą, bez powątpiewania¹. Kto bowiem wątpi, podobny jest do fali morskiej pędzonej przez wiatr i miotanej tu i tam.

1. Mk 11,24; 1Tm 2,8.

⁷ Człowiek taki niech nie myśli, że coś otrzyma od Pana.

⁸ Człowiek umysłu dwoistego¹ jest niestały we wszystkich swoich drogach.

1. Jk 4,8; 1Krl 18,21; Mt 6,24.

⁹ Niech ubogi¹ brat chlubi się ze swojego wywyższenia;

1. Jk 2,5; Łk 1,52; Rz 12,16.

¹⁰ A bogaty ze swego poniżenia, bo przeminie jak kwiat trawy.

¹¹ Jak bowiem wzeszło palące słońce, wysuszyło trawę, a kwiat jej opadł i zginęło piękno jego wyglądu¹, tak też bogaty² zmarnieje na swoich drogach.

1. Mk 4,6; 1Kor 7,31.
2. Jk 5,1.

¹² Błogosławiony człowiek, który znosi próbę¹, bo gdy zostanie wypróbowany, otrzyma koronę² życia, którą obiecał Pan tym, którzy go miłują.

1. w. 2; Prz 17,3; 1P 1,7.
2. 1Kor 9,25; Flp 4,1; 2Tm 2,5; 4,8; 1P 5,4; Obj 2,10.

¹³ Niech nikt, gdy jest kuszony, nie mówi: Jestem kuszony przez Boga. Bóg bowiem nie może być kuszony do złego¹ ani sam nikogo nie kusi².

1. Wj 17,7; Pwt 6,16; Ps 78,41; 1Kor 10,9.
2. Mt 6,13; 1Kor 10,13.

¹⁴ Lecz każdy jest kuszony przez własną pożądliwość, która go pociąga i nęci¹.

1. Jk 4,1-2; Rdz 6,5; Jr 17,9.

¹⁵ Następnie pożądliwość, gdy pocznie, rodzi grzech, a grzech, gdy będzie wykonany, rodzi śmierć.

¹⁶ Nie błądźcie, moi umiłowani bracia!

¹⁷ Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry¹ i zstępuje od Ojca światłości², u którego nie ma zmiany³ ani cienia zmienności.

1. Mt 7,11; J 4,10.
2. Hbr 12,9.
3. Hbr 13,8.

¹⁸ Ze swojej woli zrodził¹ nas słowem prawdy², abyśmy byli jakby pierwocinami³ jego stworzeń.

1. J 1,13; 3,3-8; 1P 1,3.23.
2. 2Kor 6,7; Ef 1,13; 2Tm 2,15.
3. Obj 14,4.

¹⁹ Tak więc, moi umiłowani bracia, niech każdy człowiek będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia i nieskory do gniewu.

²⁰ Gniew bowiem człowieka nie wykonuje sprawiedliwości Bożej.

²¹ Odrzućcie więc wszelką plugawość oraz bezmiar zła i z łagodnością przyjmijcie zaszczepione w was słowo, które może zbawić wasze dusze¹.

1. 1P 1,9; 3,20.

²² Bądźcie więc wykonawcami słowa¹, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie.

1. Mt 7,21; Łk 6,46; 11,28; 1J 2,3.

²³ Jeśli bowiem ktoś jest słuchaczem słowa, a nie wykonawcą, podobny jest do człowieka, który przygląda się w lustrze¹ swemu naturalnemu obliczu.

1. 1Kor 13,12; 2Kor 3,18.

²⁴ Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był.

²⁵ Lecz kto wpatruje się w doskonałe prawo wolności i trwa w nim, nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą dzieła, ten będzie błogosławiony w swoim działaniu.

²⁶ Jeśli ktoś wśród was sądzi, że jest pobożny, a nie powściąga swego języka, lecz oszukuje swe serce, tego pobożność jest próżna.

²⁷ Czysta i nieskalana pobożność u Boga i Ojca polega na tym, aby przychodzić z pomocą sierotom i wdowom w ich utrapieniu i zachować samego siebie nieskażonym przez świat¹.

1. Jk 4,4; Rz 12,2; 1J 2,15-16; 5,4.