Rozdział 7

¹ Słowo, które doszło od Pana do Jeremiasza, mówiące:

² Stań w bramie domu Pana i głoś tam to słowo, i mów: Słuchajcie słowa Pana, wy wszyscy z Judy, którzy wchodzicie do tych bram, aby oddać Panu pokłon.

³ Tak mówi Pan zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie swoje drogi i czyny, a sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu.

⁴ Nie pokładajcie swojej nadziei w słowach kłamliwych¹, mówiąc: Świątynia Pana, Świątynia Pana, to jest Świątynia Pana!

1. Mi 3,11.

⁵ Ale jeśli naprawdę poprawiacie swoje drogi i czyny, jeśli będziecie sprawiedliwie sprawować sąd pomiędzy człowiekiem a jego bliźnim;

⁶ Jeśli nie będziecie uciskać przybysza, sieroty i wdowy, nie rozlejecie krwi niewinnej w tym miejscu i za innymi bogami¹ nie pójdziecie na swoje nieszczęście;

1. Pwt 6,14-15; 8,19; 11,28; 13,10.

⁷ Wtedy sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu, w ziemi, którą dałem waszym ojcom na wieki wieków.

⁸ Oto pokładacie swoją nadzieję w słowach kłamliwych, które nie pomogą.

⁹ Czy będziecie kraść, zabijać, cudzołożyć, przysięgać fałszywie, palić kadzidło Baalowi, iść za innymi bogami, których nie znacie;

¹⁰ A potem – przychodzić i stawać przede mną w tym domu, który nazwany jest moim imieniem, i mówić: Zostaliśmy wybawieni, aby popełniać te wszystkie obrzydliwości?

¹¹ Czy ten dom, który jest nazwany moim imieniem,¹ jest w waszych oczach jaskinią zbójców? Oto ja to widzę, mówi Pan.

1. Mt 21,13; Mk 11,17; Łk 19,46.

¹² Ale idźcie teraz do mojego miejsca, które było w Szilo¹, gdzie kiedyś ustanowiłem przybytek dla mego imienia², i zobaczcie, co z nim zrobiłem ze względu na niegodziwość mego ludu Izraela.

1. Joz 18,1; Sdz 18,31.
2. Joz 18,1.

¹³ A teraz, ponieważ popełniliście te wszystkie czyny, mówi Pan, a ja nieustannie mówiłem do was z wczesnym wstawaniem, a wy nie słuchaliście; wołałem do was, a nie odpowiadaliście;

¹⁴ Uczynię temu domowi, który jest nazwany moim imieniem, w którym wy pokładacie ufność, oraz temu miejscu, które dałem wam i waszym ojcom, jak uczyniłem Szilo¹.

1. Jr 26,6; 1Sm 4,10-11; Ps 78,60.

¹⁵ I odrzucę was sprzed swego oblicza, jak odrzuciłem waszych braci – całe potomstwo Efraima.

¹⁶ Ty więc nie módl się o ten lud¹ i nie zanoś za niego ani wołania, ani modlitwy i nie nalegaj na mnie, bo cię nie wysłucham.

1. Jr 11,14; 14,11.

¹⁷ Czyż sam nie widzisz, co robią w miastach Judy i na ulicach Jerozolimy?

¹⁸ Synowie zbierają drwa, ojcowie rozniecają ogień, a ich żony ugniatają ciasto, aby robić placki dla królowej niebios i wylewać ofiary z płynów innym bogom, aby mnie do gniewu pobudzać.

¹⁹ Czy to jest przeciwko mnie, że mnie do gniewu pobudzają¹? – mówi Pan. Czy nie raczej przeciwko nim, ku ich własnemu pohańbieniu?

1. Pwt 32,16.21.

²⁰ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto mój gniew i moja zapalczywość zostaną wylane na to miejsce, na ludzi i na zwierzęta, na drzewa polne i na owoce ziemi; rozpalą się i nie zgasną.

²¹ Tak mówi Pan zastępów, Bóg Izraela: Dodajcie swoje całopalenia do swoich ofiar¹ i jedzcie mięso.

1. Jr 6,20; Iz 1,11; Am 5,21; Oz 8,13.

²² Bo nie mówiłem waszym ojcom¹ ani niczego im nie nakazałem o całopaleniach i ofiarach w dniu, kiedy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu;

1. 1Sm 15,22; Ps 51,16-17; Oz 6,6.

²³ Ale to jedno im nakazałem, mówiąc: Słuchajcie mojego głosu¹ i będę waszym Bogiem², a wy będziecie moim ludem; idźcie każdą drogą, którą wam nakazałem, aby się wam dobrze działo.

1. Jr 11,4-7; Wj 15,26; Pwt 6,3.
2. Wj 19,5; Kpł 26,12.

²⁴ Lecz oni nie posłuchali ani nie nakłonili swego ucha¹, ale szli za radą i według uporu swego złego serca². I odwrócili się plecami, a nie twarzą.

1. Jr 11,8; Ps 81,11.
2. Pwt 29,19; Ps 81,12.

²⁵ Od dnia, kiedy wasi ojcowie wyszli z ziemi Egiptu, aż do dziś, posyłałem do was wszystkie moje sługi, proroków¹ z wczesnym wstawaniem i przesłaniem.

1. Jr 25,4; 29,19; 2Krn 36,15.

²⁶ Oni jednak nie słuchali mnie i nie nakłonili swego ucha, ale zatwardzili swój kark i gorzej czynili niż ich ojcowie.

²⁷ Będziesz im mówił wszystkie te słowa¹, ale cię nie usłuchają; będziesz wołać do nich, ale nie odpowiedzą ci.

1. Ez 2,7.

²⁸ Dlatego mów do nich: To jest naród, który nie słucha głosu Pana, swego Boga, ani nie przyjmuje pouczenia. Zginęła prawda, została starta z ich ust.

²⁹ Ostrzyż swoje włosy¹, Jerozolimo, i odrzuć je, podnieś lament na wyżynach, bo Pan odrzucił i opuścił to pokolenie, na które bardzo się gniewa.

1. Jr 16,6; 48,37; Hi 1,20; Iz 15,2; Mi 1,16.

³⁰ Synowie Judy bowiem czynili zło przed moimi oczami, mówi Pan; ustawili swoje obrzydliwości w tym domu¹, który jest nazwany moim imieniem, aby go zbezcześcić.

1. Jr 23,11; 32,34; 2Krl 21,4-7; 2Krn 33,4.7; Ez 7,20.

³¹ Ponadto zbudowali wyżyny Tofet, która jest w dolinie syna Hinnom, aby palić swoich synów i swoje córki w ogniu, czego nie nakazałem i co nie przyszło mi nawet na myśl.

³² Dlatego oto nadchodzą dni, mówi Pan, gdy to już nie będzie nazywać się Tofet ani Doliną Syna Hinnom, lecz Doliną Rzezi; i będą grzebać zmarłych w Tofet, bo nie będzie innego miejsca¹.

1. Jr 19,6-11; 31,40; 2Krl 23,10; Ez 6,5-7.

³³ I trupy tego ludu będą pokarmem dla ptactwa na niebie i zwierząt na ziemi, a nikt ich nie spłoszy.

³⁴ I sprawię, że w miastach Judy i na ulicach Jerozolimy ustanie głos radości, głos wesela, głos oblubieńca i głos oblubienicy, bo ziemia zostanie spustoszona¹.

1. Kpł 26,33; Iz 1,7; 3,26.