Rozdział 11

¹ Słowo, które doszło do Jeremiasza od Pana, mówiące:

² Słuchajcie słów tego przymierza i mówcie do mężczyzn Judy i do mieszkańców Jerozolimy;

³ Powiedz do nich: Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Przeklęty ten człowiek¹, który nie posłucha słów tego przymierza;

1. Pwt 27,26; Ga 3,10.

⁴ Które nakazałem waszym ojcom w dniu, kiedy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu, z pieca do topienia żelaza¹, mówiąc: Słuchajcie mojego głosu i czyńcie to wszystko², co wam nakazuję; i będziecie moim ludem, a ja będę waszym Bogiem;

1. Pwt 4,20; 1Krl 8,51.
2. Jr 7,23; Kpł 26,3.12.

⁵ Abym mógł wypełnić przysięgę, którą złożyłem waszym ojcom¹, że dam im ziemię opływającą mlekiem i miodem, jak to jest dzisiaj. A ja odpowiedziałem: Amen, Panie!

1. Pwt 7,12-13; Ps 105,9-10.

⁶ I Pan powiedział do mnie: Głoś wszystkie te słowa w miastach Judy i po ulicach Jerozolimy, mówiąc: Słuchajcie słów tego przymierza i wypełniajcie je¹.

1. Rz 2,13; Jk 1,22.

⁷ Usilnie bowiem ostrzegałem waszych ojców od dnia, kiedy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu, aż do dziś, z wczesnym wstawaniem i ostrzeganiem, mówiąc: Słuchajcie mego głosu.

⁸ Oni jednak nie usłuchali ani nie nakłonili swego ucha, ale każdy postępował według uporu swego złego serca. Dlatego sprowadziłem na nich wszystkie słowa tego przymierza, które nakazałem im wypełniać, a nie wypełnili.

⁹ I Pan powiedział do mnie: Znalazł się spisek wśród mężczyzn Judy i mieszkańców Jerozolimy.

¹⁰ Wrócili do nieprawości swoich przodków, którzy nie chcieli słuchać moich słów; poszli i oni za innymi bogami, aby im służyć. Dom Izraela i dom Judy złamały moje przymierze, które zawarłem z ich ojcami.

¹¹ Dlatego tak mówi Pan: Oto sprowadzę na nich nieszczęście, z którego nie będą mogli się wydostać; a choćby wołali do mnie¹, nie wysłucham ich.

1. Jr 14,12; Ps 18,41; Prz 1,28; Iz 1,15; Ez 8,18; Mi 3,4; Za 7,13.

¹² I pójdą miasta Judy i mieszkańcy Jerozolimy i będą wołać do bogów, którym palą kadzidło, lecz oni wcale ich nie wybawią w czasie ich utrapienia.

¹³ Ile bowiem jest twoich miast, tylu twoich bogów, Judo! Ile ulic w Jerozolimie, tyle wznieśliście ołtarzy obrzydliwości, ołtarzy do palenia kadzidła Baalowi.

¹⁴ Dlatego ty się nie módl za ten lud¹ i nie zanoś za niego wołania ani modlitwy, bo ja go nie wysłucham, gdy do mnie będzie wołać w czasie swego utrapienia.

1. Jr 7,16; 14,11; Wj 32,10; 1J 5,16.

¹⁵ Cóż chce moja umiłowana w moim domu, skoro bez wstydu dopuściła się sprośności z wieloma, a ofiary święte odeszły od ciebie? Radujesz się, gdy czynisz zło.

¹⁶ Pan nazwał cię zielonym drzewem oliwnym¹, pięknym, dającym piękny owoc, ale wśród huku wielkiej burzy rozpalił nad nim ogień, połamane są jego gałęzie.

1. Ps 52,8; Rz 11,17.

¹⁷ Pan zastępów bowiem, który cię zasadził, zapowiedział przeciwko tobie to nieszczęście z powodu niegodziwości domu Izraela i domu Judy, którą popełniły na własną szkodę, aby mnie pobudzać do gniewu, paląc kadzidło Baalowi.

¹⁸ A Pan oznajmił mi to i zrozumiałem; wtedy ukazałeś mi ich uczynki.

¹⁹ Ja zaś byłem jak baranek i wół prowadzony na rzeź, bo nie wiedziałem, że przeciwko mnie knuli zamysły, mówiąc: Zniszczmy drzewo wraz z jego owocem i wykorzeńmy go z ziemi żyjących, aby jego imię już nie było wspominane.

²⁰ Lecz, Panie zastępów, który sądzisz sprawiedliwie i badasz nerki i serca¹, niech zobaczę twoją pomstę nad nimi. Wyjawiłem ci bowiem swoją sprawę.

1. Jr 17,10; 20,12; 1Sm 16,7; 1Krn 28,9; Ps 7,9; Obj 2,23.

²¹ Dlatego tak mówi Pan o mężczyznach z Anatot, którzy nastają na twoje życie i mówią: Nie prorokuj w imię Pana¹, abyś nie zginął z naszej ręki.

1. Iz 30,10; Am 2,12; 7,13-16; Mi 2,6.

²² Dlatego tak mówi Pan zastępów: Oto nawiedzę ich; ich młodzieńcy zginą od miecza, ich synowie i córki umrą z głodu.

²³ I nikt z nich nie zostanie, bo sprowadzę nieszczęście na ludzi z Anatot w roku ich nawiedzenia¹.

1. Jr 23,12; 46,21; 48,44; 50,27; Łk 19,44.