Rozdział 4

¹ A pewna kobieta spośród żon synów proroków wołała do Elizeusza¹: Twój sługa, mój mąż, umarł. Ty wiesz, że twój sługa bał się Pana. Lecz teraz przyszedł wierzyciel, aby zabrać moich dwóch synów jako niewolników.

1. 1Krl 19,6; 2Krl 2,2.

² Elizeusz zapytał ją: Co mogę uczynić dla ciebie? Powiedz mi, co masz w domu? Odpowiedziała: Twoja służąca nie ma nic więcej w domu prócz dzbana oliwy.

³ Powiedział: Idź, pożycz sobie naczynia z zewnątrz od wszystkich swoich sąsiadów, naczynia puste – niemało.

⁴ Potem wejdź do domu, zamknij drzwi za sobą i za swymi synami i nalewaj do wszystkich tych naczyń, a napełnione odstaw.

⁵ Odeszła więc od niego, zamknęła drzwi za sobą i za swymi synami. Ci przynosili jej naczynia, a ona nalewała.

⁶ Kiedy naczynia były pełne, powiedziała do swego syna: Przynieś mi jeszcze naczynie. Odpowiedział jej: Nie ma już naczyń. I oliwa przestała płynąć.

⁷ Potem przyszła i opowiedziała o tym mężowi Bożemu. On powiedział jej: Idź, sprzedaj oliwę i spłać dług. Z reszty zaś utrzymuj siebie i swoich synów.

⁸ Zdarzyło się pewnego dnia, że Elizeusz przechodził przez Szunem¹, gdzie mieszkała zacna kobieta, która zatrzymała go, aby spożył posiłek. Ilekroć więc tamtędy przechodził, wstępował do niej, by spożyć posiłek.

1. Joz 19,18.

⁹ Wtedy powiedziała do swego męża: Oto teraz wiem, że ten człowiek, który tędy ciągle przechodzi, jest świętym mężem Bożym¹.

1. Pwt 33,1; Sdz 13,6; 1Sm 2,27; 2Tm 3,17.

¹⁰ Zróbmy mały górny pokój i wstawmy tam dla niego łóżko, stół, krzesło i świecznik. I kiedy przyjdzie do nas, uda się tam.

¹¹ Pewnego dnia, gdy tam przybył, udał się do tego pokoju i tam się położył.

¹² I powiedział do Gehaziego, swego sługi: Zawołaj tę Szunamitkę. Zawołał ją i stanęła przed nim.

¹³ Wtedy mu rzekł: Powiedz jej: Oto troszczysz się i starasz się o wszystkie nasze potrzeby. Co chcesz, abym dla ciebie uczynił? Czy można przemówić za tobą do króla lub dowódcy wojska? Odpowiedziała: Ja mieszkam pośród swojego ludu.

¹⁴ On zapytał: Co więc można dla niej uczynić? Gehazi odpowiedział: Oto nie ma syna, a jej mąż jest stary.

¹⁵ Polecił więc: Zawołaj ją. Zawołał ją i stanęła w drzwiach.

¹⁶ I powiedział: O tej porze za rok¹ będziesz piastowała syna. Odpowiedziała: Nie, mój panie, mężu Boży, nie oszukuj swojej służącej.

1. Rdz 18,10.14.

¹⁷ Ale kobieta poczęła i urodziła syna po roku o tej porze, jak jej powiedział Elizeusz.

¹⁸ A gdy chłopiec podrósł, wyszedł pewnego dnia do swego ojca, do żniwiarzy.

¹⁹ I zawołał do swego ojca: Moja głowa! Moja głowa! On zaś powiedział słudze: Zanieś go do jego matki.

²⁰ Wziął go więc i zaniósł do jego matki. I siedział na jej kolanach aż do południa, a potem umarł.

²¹ Wtedy ona poszła na górę i położyła go na łóżku męża Bożego, zamknęła drzwi i wyszła.

²² Potem zawołała swego męża i powiedziała: Proszę cię, przyślij mi jednego ze sług i jedną oślicę. Pobiegnę aż do męża Bożego i wrócę.

²³ On zapytał: Po co chcesz jechać do niego? Nie ma dziś ani nowiu, ani szabatu. Ale ona rzekła: Będzie dobrze.

²⁴ Osiodłała więc oślicę i powiedziała do swego sługi: Popędzaj ją i jedź! Nie wstrzymuj jazdy dla mnie, chyba że ci rozkażę.

²⁵ Wyruszyła więc i przyjechała do męża Bożego na górę Karmel¹. A gdy mąż Boży zobaczył ją z daleka, powiedział do Gehaziego, swego sługi: Oto owa Szunamitka.

1. 2Krl 2,25.

²⁶ Wybiegnij, proszę, na jej spotkanie i zapytaj ją: Czy masz się dobrze? Czy dobrze się ma twój mąż? Czy dobrze się ma twój syn? Odpowiedziała: Dobrze.

²⁷ A gdy przyszła do męża Bożego na górę, objęła go za nogi. A Gehazi zbliżył się, aby ją odepchnąć. Lecz mąż Boży powiedział: Zostaw ją, bo jej dusza jest pogrążona w smutku¹, a Pan zataił to przede mną i nie oznajmił mi tego.

1. 1Sm 1,10.

²⁸ Wtedy odezwała się: Czy prosiłam swego pana o syna? Czy nie powiedziałam: Nie oszukuj mnie?

²⁹ Wtedy on powiedział do Gehaziego: Przepasz swoje biodra, weź moją laskę do ręki i idź¹. Jeśli spotkasz kogoś, nie pozdrawiaj go, a jeśli ktoś ciebie pozdrowi, nie odpowiadaj mu. Połóż moją laskę na twarzy chłopca.

1. 2Krl 9,1; 1Krl 18,46.

³⁰ Lecz matka tego chłopca powiedziała: Jak żyje Pan i jak żyje twoja dusza, nie opuszczę cię¹. Wstał więc i poszedł za nią.

1. 2Krl 2,2.

³¹ Gehazi zaś wyprzedził ich i położył laskę na twarzy chłopca, lecz nie było ani głosu, ani słuchu. Wrócił więc naprzeciw niego i oznajmił mu: Chłopiec się nie obudził¹.

1. Mt 17,16.

³² Wtedy Elizeusz wszedł do domu, a oto zmarły chłopiec leżał na jego łóżku.

³³ Wszedł więc, zamknął drzwi za nimi obydwoma i modlił się do Pana¹.

1. Lb 11,2; 1Sm 1,10; 8,6; Iz 37,15; Dn 9,4; Jon 4,2.

³⁴ Następnie wszedł na łóżko, położył się na chłopcu, przyłożył swoje usta do jego ust, swoje oczy do jego oczu i swoje ręce do jego rąk. I rozciągnął się na nim, a ciało chłopca się rozgrzało.

³⁵ Potem wyszedł od niego, przechadzał się po domu tam i z powrotem, po czym wstąpił do pokoju i położył się na nim. Wtedy chłopiec kichnął siedem razy i otworzył oczy.

³⁶ Wówczas zawołał Gehaziego i powiedział: Zawołaj Szunamitkę. Zawołał ją, a gdy przyszła do niego, powiedział: Zabierz swego syna.

³⁷ Ona więc weszła, upadła u jego nóg i ukłoniła się aż do ziemi, potem zabrała swego syna¹ i wyszła.

1. 1Krl 17,23.

³⁸ Następnie Elizeusz wrócił do Gilgal¹, a w tej ziemi panował głód. Gdy synowie proroków siedzieli przed nim, powiedział do swego sługi: Wstaw wielki kocioł i ugotuj zupę dla synów proroków.

1. 2Krl 2,1.

³⁹ Jeden z nich więc wyszedł na pole, aby nazbierać ziół, znalazł dzikie pnącze i narwał z niego pełen płaszcz dzikich owoców. Potem przyszedł i wkroił je do kotła z zupą, bo ich nie znano.

⁴⁰ Następnie nalano tym mężczyznom do jedzenia. A gdy jedli tę zupę, zawołali: Śmierć w kotle¹, mężu Boży! I nie mogli jeść.