¹ Eg er mannen som naudi såg under hans vreide-ris.

² Meg hev han ført og late ferdast i myrker og ikkje i ljos.

³ Berre mot meg vender han si hand upp att og upp att heile dagen.

⁴ Han hev late meg eldast i hold og hud, han hev krasa mine bein.

⁵ Han bygde att for meg og ringa meg inn med beiska og møda.

⁶ I myrkret hev han set meg, lik deim som longe er daude.

⁷ Han mura att for meg, so eg kjem meg ikkje ut; tunge gjorde han mine lekkjor.

⁸ Endå eg kallar og ropar, let han att for mi bøn.

⁹ Han mura fyre mine vegar med tilhoggen stein, gjorde det uført på min stig.

¹⁰ Ein lurande bjørn var han mot meg, ei løva i løyne.

¹¹ Til villstig gjorde han min veg; han reiv meg sund og lagde meg i øyde.

¹² Han spente sin boge og sette meg til skotmål for si pil.

¹³ Han let renna inni mine nyro pilehus-sønerne sine.

¹⁴ Eg vart til lått for alt mitt folk, deira nidvisa heile dagen.

¹⁵ Han metta meg med beiske urter, han gav meg malurt å drikka.

¹⁶ Han let meg knasa mine tenner på småstein, han grov meg ned i oska.

¹⁷ Og du støytte burt frå fred mi sjæl; eg gløymde kor det var å hava det godt.

¹⁸ Og eg sagde: «Det er ute med mi kraft og med mi von til Herren.»

¹⁹ Kom i hug mi naud og mi utlægd - malurt og beiska.

²⁰ Ho minnest det, sjæli mi, og er nedbøygd i meg.

²¹ Dette vil eg leggja meg på hjarta, og difor vil eg vona:

²² Herrens nåde det er, at det ikkje er ute med oss, for hans miskunn er enn ikkje all.

²³ Kvar morgon er ho ny, å, stor er din truskap.

²⁴ Min lut er Herren, segjer mi sjæl; difor vonar vil eg vona på honom.

²⁵ Herren er god med deim som ventar på honom, med den sjæl som søkjer honom.

²⁶ Det er godt å vera still for Herren og venta på hans frelsa.

²⁷ Det er godt for mannen at han ber ok i sin ungdom,

²⁸ at han sit einsleg og tegjande, når han legg det på,

²⁹ at han luter seg med munnen mot moldi - kann henda det enn er von -

³⁰ at han held fram si kinn til slag, let seg metta med svivyrda.

³¹ For Herren støyter ikkje æveleg burt.

³² For um han legg på sorg, so miskunnar han endå etter sin store nåde.

³³ For det er ikkje av hjarta han legg møda og sorg på mannsborni.

³⁴ At dei krasar under fot alle fangar i landet,

³⁵ at dei rengjer retten for mannen framfor åsyni til den Høgste,

³⁶ at ein gjer urett mot ein mann i hans sak - ser ikkje Herren slikt?

³⁷ Kven tala, og det vart, um Herren ikkje baud?

³⁸ Kjem ikkje frå munnen til den Høgste både vondt og godt?

³⁹ Kvi skal eit livande menneskje klaga? Kvar syrgje yver si synd!

⁴⁰ Lat oss ransaka våre vegar og røyna deim og venda oss til Herren!

⁴¹ Lat oss lyfta våre hjarto likeins som våre hender til Gud i himmelen!

⁴² Me hev synda og vore ulyduge, du hev ikkje tilgjeve.

⁴³ Du sveipte deg i vreide og elte oss, du slo i hel utan nåde.

⁴⁴ I skyer sveipte du deg, so ingi bøn rakk fram.

⁴⁵ Til skarn og styggje hev du gjort oss midt imillom folki.

⁴⁶ Dei spila upp sitt gap imot oss, alle våre fiendar.

⁴⁷ Gruv og grav det vart vår lut, øyding og tjon.

⁴⁸ Tårebekkjer strøymer or mitt auga for tjonet på mitt folks dotter.

⁴⁹ Mitt auga sirenn, roar seg ikkje,

⁵⁰ fyrr Herrens skodar etter og ser frå himmelen.

⁵¹ Mitt auga gjer meg hjarte-ilt for kvar ei av døtterne i min by.

⁵² Dei jaga og elte meg som ein fugl, dei som var mine fiendar utan orsak.

⁵³ Dei vilde taka livet av meg nede i brunnen, dei kasta stein på meg.

⁵⁴ Vatnet flødde yver mitt hovud, eg sagde: «Det er ute med meg.»

⁵⁵ Eg påkalla ditt namn, Herre, utor den djupe hola.

⁵⁶ Mi røyst høyrde du; haldt deg ikkje for øyro når eg ropar um lindring.

⁵⁷ Du var nær den dagen eg kalla på deg; du sagde: «Ikkje ottast!»

⁵⁸ Du, Herre, hev ført saki for mi sjæl, du hev løyst ut mitt liv.

⁵⁹ Du, Herre, hev set kva urett eg leid; å, døm i mi sak!

⁶⁰ Du hev set all deira hemnhug, alle deira løynderåder mot meg.

⁶¹ Du hev høyrt deira svivyrdingar, alle deira løynderåder mot meg,

⁶² det mine motstandarar sagde og tenkte imot meg dagen lang.

⁶³ Ansa på deim, når dei sit og når dei stend! um meg gjer dei nidvisor.

⁶⁴ Du, Herre, vil gjeva deim av same slag som deira hender hev gjort.

⁶⁵ Du vil leggja eit sveip yver deira hjarta, du vil bannstøyta deim.

⁶⁶ Du vil elta deim i vreide, og tyna deim so dei ikkje bid meir under Herrens himmel.