Rozdział 3

¹ Ja jestem tym człowiekiem, który widział utrapienie pod rózgą jego gniewu.

² Prowadził mnie i zawiódł do ciemności, a nie do światła.

³ Oburzył się na mnie, zwraca swoją rękę przeciwko mnie przez cały dzień.

⁴ Sprawił, że zestarzały się moje ciało i moja skóra, połamał moje kości¹.

1. Hi 16,8.

⁵ Obudował mnie i otoczył żółcią i trudem;

⁶ Posadził mnie w ciemnych miejscach¹ jak dawno umarłych.

1. Ps 88,5-6; 143,3.

⁷ Ogrodził mnie¹, abym nie mógł wyjść, obciążył moje kajdany.

1. Hi 3,23; 19,8; Oz 2,6.

⁸ A choć wołam i krzyczę¹, zatyka uszy na moją modlitwę.

1. Hi 30,20; Ps 22,2.

⁹ Zagrodził moją drogę kamieniem ciosanym, poplątał moje ścieżki.

¹⁰ Stał się dla mnie jak niedźwiedź czyhający na mnie, jak lew w ukryciu.

¹¹ Zmylił moje drogi, rozszarpał mnie i uczynił mnie spustoszonym.

¹² Napiął swój łuk¹ i uczynił ze mnie cel dla swej strzały.

1. Hi 7,20; 16,12; Ps 38,2.

¹³ Przebił moje nerki strzałami swego kołczana.

¹⁴ Stałem się pośmiewiskiem dla całego mojego ludu, tematem jego pieśni przez cały dzień.

¹⁵ Napełnił mnie goryczą¹, upoił mnie piołunem.

1. Jr 9,15.

¹⁶ Ponadto wykruszył żwirem moje zęby i pogrążył mnie w popiele.

¹⁷ Oddaliłeś moją duszę od pokoju. Zapomniałem, co to pomyślność.

¹⁸ I powiedziałem: Zginęła moja siła i moja nadzieja, jaką pokładałem w Panu.

¹⁹ Wspominam swoje utrapienie i swój płacz, piołun i żółć.

²⁰ Moja dusza nieustannie to wspomina i uniża się we mnie.

²¹ Biorę to sobie do serca, dlatego mam nadzieję.

²² To wielkie miłosierdzie Pana¹, że nie zginęliśmy, gdyż nie ustaje jego litość.

1. Ml 3,6.

²³ Każdego poranka się odnawia¹, wielka jest twoja wierność.

1. Iz 33,2.

²⁴ Pan jest moim działem¹ – mówi moja dusza – dlatego mam w nim nadzieję.

1. Ps 16,5; 73,26; 119,57; Jr 10,16.

²⁵ Dobry jest Pan dla tych, którzy go oczekują¹, dla duszy, która go szuka.

1. Ps 130,6; Iz 30,18; Mi 7,7.

²⁶ Dobrze jest cierpliwie oczekiwać na zbawienie Pana.

²⁷ Dobrze jest człowiekowi nosić jarzmo od swej młodości.

²⁸ Siedzi samotnie w milczeniu, gdyż na niego je włożono.

²⁹ Kładzie swe usta w prochu, może jest jeszcze nadzieja.

³⁰ Nadstawia bijącemu policzek¹, jest nasycony zniewagą.

1. Mt 27,30; Mk 15,19; Łk 22,63; J 18,22.

³¹ Pan bowiem nie odrzuca na wieki¹;

1. Ps 94,14.

³² A jeśli zasmuca, znów się lituje według obfitości swego miłosierdzia;

³³ Gdyż nie trapi chętnie¹ ani nie zasmuca synów ludzkich.

1. Ez 33,11; Hbr 12,10.

³⁴ Miażdżenie pod nogami wszystkich więźniów ziemi;

³⁵ Naginanie prawa człowieka przed obliczem Najwyższego;

³⁶ Krzywdzenie człowieka w jego sprawie – Pan nie ma w tym upodobania¹.

1. Ha 1,13.

³⁷ Któż może powiedzieć, że coś się stanie, gdy Pan tego nie rozkazał?

³⁸ Czyż z ust Najwyższego nie pochodzi zło i dobro¹?

1. Jk 3,10-11.

³⁹ Czemu więc żali się człowiek żyjący, człowiek – z powodu kary za swoje grzechy?

⁴⁰ Doświadczajmy i badajmy nasze drogi, nawróćmy się do Pana.

⁴¹ Wznieśmy swoje serca i ręce do Boga w niebiosach.

⁴² Zgrzeszyliśmy i zbuntowaliśmy się, a ty nie przebaczyłeś.

⁴³ Okryłeś się gniewem i prześladowałeś nas, zabiłeś bez litości.

⁴⁴ Okryłeś się obłokiem, aby nie dotarła do ciebie modlitwa.

⁴⁵ Uczyniłeś nas śmieciem¹ i pogardą pośród tych narodów.

1. 1Kor 4,13.

⁴⁶ Otworzyli na nas swoje usta wszyscy nasi wrogowie.

⁴⁷ Spadły na nas strach i pułapka, spustoszenie i zniszczenie.

⁴⁸ Strumienie wód płyną z moich oczu z powodu zniszczenia córki mojego ludu.

⁴⁹ Z moich oczu bez przerwy spływają łzy, bo nie ma żadnej ulgi;

⁵⁰ Póki nie spojrzy i nie zobaczy Pan z nieba¹.

1. Iz 63,15.

⁵¹ Moje oczy trapią moją duszę z powodu wszystkich córek mojego miasta.

⁵² Moi wrogowie polowali na mnie nieustannie jak na ptaka, bez powodu.

⁵³ Wyniszczyli moje życie w lochu i przywalili mnie kamieniem.

⁵⁴ Wezbrały wody nad moją głową i powiedziałem: Już po mnie!

⁵⁵ Wzywałem twego imienia¹, Panie, z głębokiego lochu.

1. Ps 130,1; Jon 2,2.

⁵⁶ Usłyszałeś mój głos, nie zakrywaj swego ucha przed moim wzdychaniem i przed moim wołaniem.

⁵⁷ Zbliżyłeś się do mnie w dniu¹, kiedy cię wzywałem, i powiedziałeś: Nie bój się.

1. Jk 4,8.

⁵⁸ Broniłeś, Panie, sprawy mojej duszy, wybawiłeś moje życie.

⁵⁹ Panie, widzisz moją krzywdę, osądź moją sprawę.

⁶⁰ Widzisz całą ich zemstę i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie.

⁶¹ Słyszysz ich urąganie, Panie, i wszystkie ich zamysły przeciwko mnie;

⁶² Słyszysz słowa z warg tych, którzy powstają przeciwko mnie, i ich zamiary, jakie obmyślają przeciwko mnie przez cały dzień.

⁶³ Zobacz – gdy siedzą i gdy wstają, jestem treścią ich pieśni.

⁶⁴ Oddaj im zapłatę¹, Panie, według dzieła ich rąk.

1. Ps 28,4; Jr 11,20; 2Tm 4,14.

⁶⁵ Daj im zatwardziałe serce i ześlij na nich twoje przekleństwo;

⁶⁶ Ścigaj ich w gniewie i zgładź ich spod niebios, Panie!