Rozdział 1

¹ Paweł, sługa Boga i apostoł Jezusa Chrystusa według wiary wybranych¹ Bożych i poznania prawdy, która jest zgodna z pobożnością;

1. Łk 18,7; Rz 8,33; Kol 3,12; 1P 1,2.

² W nadziei życia wiecznego¹, które obiecał² przed dawnymi wiekami³ ten, który nie kłamie⁴, Bóg;

1. Tt 3,7.
2. 1J 2,25.
3. 1Kor 2,7; Ef 1,4; 2Tm 1,9; 1P 1,20.
4. Hbr 6,17-18.

³ I we właściwym czasie objawił swoje słowo przez głoszenie¹, które zostało mi powierzone² zgodnie z nakazem Boga, naszego Zbawiciela³;

1. Mk 16,15; Rz 16,25; 1Kor 1,18-21.
2. Rz 3,2; 1Kor 9,17; 2Kor 5,19.
3. 1Tm 2,3; Tt 2,10; Jud 1,25.

⁴ Do Tytusa, mego własnego syna we wspólnej wierze. Łaska, miłosierdzie i pokój od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela.

⁵ Zostawiłem cię na Krecie w tym celu, abyś uporządkował to, co tam jeszcze zostało do zrobienia, i ustanowił¹ w każdym mieście starszych², jak ci nakazałem;

1. Dz 14,23; Mk 3,14; 2Tm 2,2.
2. Dz 20,17; 1Tm 5,17; Jk 5,14; 1P 5,1.

⁶ Jeśli ktoś jest nienaganny¹, mąż jednej żony², mający dzieci wierne, nieobwiniane o hulaszcze życie lub niekarność.

1. 1Tm 3,2; Łk 1,6; Flp 3,6; 2P 3,14.
2. 1Tm 3,12; Kpł 21,7.

⁷ Biskup¹ bowiem, jako szafarz Boży, ma być nienaganny, niesamowolny, nieskory do gniewu, nieoddający się piciu wina², nieskłonny do bicia, niegoniący za brudnym zyskiem;

1. Dz 1,20; Flp 1,1; 1Tm 3,1; 1P 2,25.
2. Kpł 10,9; Ez 44,21; Ef 5,18; Prz 20,1; 23,20.29-35; 31,4.

⁸ Lecz gościnny, miłujący dobro, roztropny, sprawiedliwy, święty, powściągliwy;

⁹ Trzymający się wiernego słowa¹, zgodnego z nauką, aby też mógł przez zdrową naukę napominać i przekonywać tych, którzy się sprzeciwiają.

1. 1Tes 5,21; 2Tes 2,15; 2Tm 1,13.

¹⁰ Jest bowiem wielu niekarnych, oddających się czczej gadaninie i zwodzicieli, zwłaszcza wśród obrzezanych.

¹¹ Im trzeba zamknąć usta, gdyż całe domy wywracają, nauczając, czego nie należy, dla brudnego zysku¹.

1. 1P 5,2.

¹² Jeden z nich, ich własny prorok, powiedział: Kreteńczycy to zawsze kłamcy, złe bestie, brzuchy leniwe.

¹³ Świadectwo to jest prawdziwe. Dlatego karć ich surowo, aby byli zdrowi w wierze;

¹⁴ I nie zajmowali się żydowskimi baśniami i przykazaniami ludzi odwracających się od prawdy¹.

1. Mt 15,9; Mk 7,7; 1Tm 1,4; 2Tm 4,1-4.

¹⁵ Dla czystych wszystko jest czyste¹, natomiast dla skalanych i niewierzących nie ma nic czystego, lecz skalany jest zarówno ich umysł, jak i sumienie.

1. Rz 14,14; 1Kor 10,23.

¹⁶ Twierdzą, że znają Boga, ale swymi uczynkami temu przeczą¹, budząc obrzydzenie, będąc nieposłusznymi i niezdolnymi² do wszelkiego dobrego uczynku.

1. Iz 29,13; Mt 15,7-9; 2Tm 3,5.
2. Jr 6,30; Rz 1,28; 2Tm 3,8.

Rozdział 2

¹ Ty zaś mów to, co jest zgodne ze zdrową nauką¹.

1. Tt 1,9; 1Tm 1,10; 2Tm 4,3.

² Starsi mężczyźni niech będą trzeźwi, poważni, roztropni, zdrowi w wierze, w miłości, w cierpliwości.

³ Podobnie starsze kobiety¹ niech zachowują się w sposób godny świętych, niech nie oczerniają, nie nadużywają wina, uczą tego, co dobre.

1. Rz 16,2; 1Tm 2,9; 3,11; 1P 3,3.

⁴ Niech uczą młodsze kobiety rozsądku, jak mają kochać swoich mężów i dzieci;

⁵ Żeby były roztropne, czyste, żeby zajmowały się domem¹, były dobre, posłuszne swoim mężom, aby nie bluźniono słowu Bożemu².

1. Prz 31,10-31; Dz 9,36; 1Tm 5,10.
2. 1Tm 6,1.

⁶ Młodzieńców także napominaj, aby byli trzeźwi.

⁷ We wszystkim stawiaj samego siebie za wzór¹ dobrych uczynków. W nauczaniu okazuj prawość, powagę;

1. 1Tm 4,12.

⁸ Słowa zdrowe, nienaganne, aby ten, kto się sprzeciwia, był zawstydzony, nie mając o was nic złego do powiedzenia.

⁹ Sługi¹ nauczaj, aby byli poddani swoim panom i we wszystkim się im podobali, nie sprzeciwiając się;

1. Ef 6,5; Kol 3,22.

¹⁰ Niczego sobie nie przywłaszczając, ale we wszystkim okazując doskonałą wierność, aby we wszystkim zdobili naukę¹ Boga, naszego Zbawiciela.

1. 1Tm 6,1; 2J 1,9.

¹¹ Objawiła się bowiem łaska Boga¹, niosąca zbawienie wszystkim ludziom²;

1. Dz 20,24; 2Kor 6,1; Hbr 12,15.
2. Tt 3,4.

¹² Pouczająca nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i światowych pożądliwości, trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie;

¹³ Oczekując błogosławionej nadziei i chwalebnego objawienia¹ się wielkiego Boga i Zbawiciela naszego², Jezusa Chrystusa;

1. 1Kor 1,7; Flp 3,20; 2Tm 4,1.8.
2. 1Tm 1,1; 2,3; 2Tm 1,10; Tt 1,4; 3,4.

¹⁴ Który wydał¹ samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.

1. Ga 1,4; 2,20; Ef 5,25; 1Tm 2,6.

¹⁵ To mów, do tego zachęcaj i strofuj z całą powagą; niech nikt tobą nie gardzi¹.

1. 1Tm 4,12.

Rozdział 3

¹ Przypominaj im, aby zwierzchnościom i władzom byli poddani i posłuszni¹, gotowi do każdego dobrego uczynku;

1. Kaz 8,2; Mt 22,21; Rz 13,1-8.

² Nikomu nie ubliżali, nie byli kłótliwi, ale uprzejmi, okazujący wszelką łagodność wobec wszystkich ludzi.

³ Niegdyś bowiem i my byliśmy głupi, oporni, błądzący, służący rozmaitym pożądliwościom i rozkoszom, żyjący w złośliwości i zazdrości, znienawidzeni i nienawidzący jedni drugich.

⁴ Lecz gdy się objawiła dobroć i miłość Boga, naszego Zbawiciela¹, względem ludzi;

1. Tt 3,6; 2P 1,1; Jud 1,25.

⁵ Nie z uczynków sprawiedliwości¹, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił² nas przez obmycie odrodzenia³ i odnowienie⁴ Ducha Świętego;

1. Rz 10,1-4; 11,6; Ga 2,16; Ef 2,8-9.
2. 2Tm 1,9.
3. J 3,4-8; 15,3; 1Kor 6,11; Ef 5,26; 1P 1,23-25.
4. Rz 12,2; Kol 3,10.

⁶ Którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela;

⁷ Abyśmy, usprawiedliwieni jego łaską¹, stali się dziedzicami zgodnie z nadzieją życia wiecznego.

1. Rz 3,24-28; 5,1; Ga 5,4.

⁸ Wiarygodne to słowo i chcę, abyś o tym zapewniał, żeby ci, którzy uwierzyli Bogu, zabiegali o celowanie w dobrych uczynkach¹. Jest to dobre i pożyteczne dla ludzi.

1. Mt 5,16; Ef 2,10; 2Tm 3,17.

⁹ Unikaj zaś głupich dociekań, rodowodów, sporów i kłótni o prawo; są bowiem nieużyteczne i próżne.

¹⁰ Heretyka¹ po pierwszym i drugim upomnieniu unikaj²;

1. 1Kor 11,19; Ga 5,20; 2P 2,1.
2. Mt 18,15-17; Rz 16,17; 2Tes 3,6.14.

¹¹ Wiedząc, że taki człowiek jest przewrotny i grzeszy, i sam siebie osądza.

¹² Gdy poślę do ciebie Artemasa lub Tychika, staraj się przybyć do mnie do Nikopolis, bo tam postanowiłem spędzić zimę.

¹³ Zenasa, uczonego w prawie, i Apollosa starannie wypraw, aby im niczego nie brakowało.

¹⁴ A niech i nasi uczą się przodować w dobrych uczynkach, gdzie tego potrzeba, żeby nie byli bezowocni.

¹⁵ Pozdrawiają cię wszyscy, którzy są ze mną. Pozdrów tych, którzy nas miłują w wierze. Łaska niech będzie z wami wszystkimi. Amen. List do Tytusa, który był pierwszym biskupem kościoła na Krecie, napisany z Nikopolis, miasta Macedonii.