Rozdział 1

¹ Paweł, apostoł Jezusa Chrystusa z woli Boga¹, do świętych², którzy są w Efezie, i wiernych w Chrystusie Jezusie.

1. 1Kor 1,1; Ga 1,1; 1Tm 1,1; 2Tm 1,1.
2. Hi 15,15; Ps 16,3; 116,15; 1Kor 1,2.

² Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.

³ Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec¹ naszego Pana Jezusa Chrystusa, który pobłogosławił nas wszelkim duchowym błogosławieństwem w miejscach niebiańskich² w Chrystusie.

1. Ef 4,6; 2Kor 11,31; 1P 1,3.
2. Ef 2,6; 3,10.

⁴ Jak nas wybrał w nim przed założeniem świata¹, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem w miłości.

1. J 17,24; Hbr 4,3; 1P 1,20; Obj 13,8.

⁵ Przeznaczył¹ nas dla siebie, ku usynowieniu przez Jezusa Chrystusa, według upodobania swojej woli;

1. Ef 1,11; Rz 8,29; 1P 1,2.

⁶ Dla uwielbienia chwały swojej łaski, którą obdarzył nas w umiłowanym;

⁷ W którym mamy odkupienie przez jego krew¹, przebaczenie grzechów², według bogactwa jego łaski;

1. Mt 20,28; Dz 20,28; Rz 3,24; Kol 1,14; Tt 2,14.
2. Dz 5,31; 13,38; 26,18.

⁸ Którą nam hojnie okazał we wszelkiej mądrości i roztropności;

⁹ Oznajmiając nam tajemnicę¹ swojej woli, według swego upodobania, które sam w sobie postanowił;

1. Ef 3,4; 6,19; Mk 4,11; Rz 16,25; 1Kor 15,51; Kol 1,26; 1Tm 3,9.16.

¹⁰ Aby w zarządzeniu pełni czasów¹ wszystko zebrał w jedno w Chrystusie, i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.

1. Dz 3,19.

¹¹ W nim, mówię, w którym też dostąpiliśmy udziału¹, przeznaczeni według postanowienia tego, który dokonuje wszystkiego według rady swojej woli²;

1. Ef 5,5; Kol 1,12; Hbr 9,15; 1P 1,4.
2. Hbr 6,17.

¹² Abyśmy istnieli dla uwielbienia jego chwały, my, którzy wcześniej położyliśmy nadzieję w Chrystusie.

¹³ W nim i wy położyliście nadzieję, kiedy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię waszego zbawienia¹, w nim też, gdy uwierzyliście, zostaliście zapieczętowani² obiecanym³ Duchem Świętym;

1. Rz 1,16; 2Tm 3,15.
2. Ef 4,30; 2Kor 1,22; 2Tm 2,19; Obj 7,2.
3. Łk 24,49; Dz 1,4; 2,33; Ga 3,14.

¹⁴ Który jest zadatkiem¹ naszego dziedzictwa, aż nastąpi odkupienie² nabytej własności, dla uwielbienia jego chwały.

1. 2Kor 5,5.
2. Łk 21,28; Rz 8,23.

¹⁵ Dlatego i ja, gdy usłyszałem o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych;

¹⁶ Nie przestaję dziękować za was, czyniąc o was wzmiankę w moich modlitwach¹;

1. Rz 1,9; 1Sm 12,23; Kol 1,3; 1Tes 5,17.

¹⁷ Prosząc, aby Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia w poznaniu jego samego;

¹⁸ Ażeby oświecił oczy waszego umysłu, abyście wiedzieli, czym jest nadzieja jego powołania, czym jest bogactwo chwały jego dziedzictwa w świętych;

¹⁹ I czym jest przemożna wielkość jego mocy wobec nas, którzy wierzymy, według działania potęgi jego siły.

²⁰ Okazał ją w Chrystusie, gdy go wskrzesił z martwych i posadził po swojej prawicy w miejscach niebiańskich;

²¹ Wysoko ponad wszelką zwierzchnością i władzą, mocą, panowaniem i ponad wszelkim imieniem¹ wypowiadanym nie tylko w tym świecie, ale i w przyszłym.

1. Dz 4,12; Flp 2,9-10.

²² I wszystko poddał pod jego stopy¹, a jego samego dał jako głowę² ponad wszystkim kościołowi;

1. Ps 8,6-8; 110,1; 1Kor 15,27; Hbr 2,8.
2. Ef 4,15; 5,23; 1Kor 11,3; Kol 1,18.

²³ Który jest jego ciałem¹ i pełnią tego, który wszystko we wszystkich napełnia.

1. Ef 5,23-32; 1Kor 12,12-27.

Rozdział 2

¹ I was ożywił¹, którzy byliście umarli² w upadkach i w grzechach;

1. J 11,25-26; Kol 2,13.
2. Mt 8,22; Łk 15,24; 2Kor 5,14; 1Tm 5,6; 1J 3,14.

² W których niegdyś postępowaliście według zwyczaju tego świata i według władcy¹, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach nieposłuszeństwa².

1. Ef 6,12; J 12,31.
2. BG niedowiarstwa; Ef 5,6; Kol 3,6.

³ Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach¹ naszego ciała, czyniąc to, co się podobało ciału i myślom, i byliśmy z natury dziećmi gniewu², jak i inni.

1. Rz 1,24; 13,14.
2. Rz 1,18; Ef 5,6.

⁴ Lecz Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, z powodu swojej wielkiej miłości, którą nas umiłował;

⁵ I to wtedy, gdy byliśmy umarli w grzechach¹, ożywił² nas razem z Chrystusem, gdyż łaską jesteście zbawieni;

1. Kol 2,13.
2. J 6,63; Rz 8,11.

⁶ I razem z nim wskrzesił¹, i razem z nim posadził w miejscach niebiańskich w Chrystusie Jezusie;

1. Kol 3,1.

⁷ Aby okazać w przyszłych wiekach przemożne bogactwo swojej łaski przez swoją dobroć względem nas w Chrystusie Jezusie.

⁸ Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę¹, i to nie jest z was, jest to dar Boga².

1. Rz 3,24; Dz 13,39.
2. J 4,10; Rz 6,23.

⁹ Nie z uczynków¹, aby nikt się nie chlubił.

1. Rz 3,18-28; 4,1-6; Tt 3,5.

¹⁰ Jesteśmy bowiem jego dziełem, stworzeni¹ w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków², które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali.

1. 2Kor 5,17; Kol 3,10.
2. Mt 5,16; 1Tm 6,18; 2Tm 3,17; Tt 2,14.

¹¹ Dlatego pamiętajcie, że wy, niegdyś poganie w ciele, zwani nieobrzezaniem przez tych, których zwano obrzezaniem dokonanym ręką na ciele;

¹² Byliście w tamtym czasie bez Chrystusa, obcy względem społeczności Izraela¹ i obcy przymierzom obietnicy, niemający nadziei i bez Boga na świecie.

1. J 10,16; Kol 1,21; Ef 4,18.

¹³ Lecz teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew¹ Chrystusa.

1. Rz 3,25; 5,9; Kol 1,14; 1P 1,18-19.

¹⁴ On bowiem jest naszym pokojem, on, który z obydwu uczynił jedno i zburzył stojący pośrodku mur, który był przegrodą;

¹⁵ Znosząc przez swoje ciało nieprzyjaźń, prawo przykazań wyrażone w przepisach, aby z dwóch stworzyć w samym sobie jednego nowego człowieka¹, czyniąc pokój;

1. Ef 4,24; Kol 3,10.

¹⁶ I aby pojednać¹ z Bogiem obydwu w jednym ciele przez krzyż, zgładziwszy przez niego nieprzyjaźń.

1. Rz 5,10; 2Kor 5,18.

¹⁷ A gdy przyszedł, zwiastował pokój wam, którzy byliście daleko, i tym, którzy byli bliscy.

¹⁸ Przez niego¹ bowiem my, obie strony, mamy przystęp w jednym Duchu do Ojca.

1. J 10,7; 14,6; 1Tm 2,5; Hbr 7,25.

¹⁹ A więc nie jesteście już więcej obcymi i przybyszami, ale współobywatelami z świętymi i domownikami Boga;

²⁰ Zbudowani na fundamencie¹ apostołów i proroków², gdzie kamieniem węgielnym³ jest sam Jezus Chrystus;

1. 1Kor 3,10.
2. Łk 11,49; Ef 3,5; 2P 3,2; Obj 18,20.
3. Ps 118,22; Iz 28,16; Mt 21,42; Dz 4,11; 1P 2,7-8.

²¹ Na którym cała budowla razem zespolona rośnie w świętą świątynię¹ w Panu;

1. 1Kor 3,17; 2Kor 6,16.

²² Na którym i wy razem się budujecie, aby być mieszkaniem Boga przez Ducha¹.

1. BG w Duchu Świętym

Rozdział 3

¹ Dlatego ja, Paweł, więzień Chrystusa Jezusa dla was, pogan;

² Jeśli tylko słyszeliście o udzieleniu¹ łaski Boga, która jest mi dana dla was;

1. 1Kor 9,17; Ef 1,10; Kol 1,25.

³ Że przez objawienie została mi oznajmiona tajemnica, jak to wam przedtem krótko napisałem.

⁴ Dlatego czytając to, możecie zrozumieć moje poznanie tajemnicy¹ Chrystusa;

1. Mt 13,11; Mk 4,11; Rz 16,25; 1Kor 4,1; Ef 5,32; 1Tm 3,9.16.

⁵ Która w innych wiekach nie była znana synom ludzkim, jak teraz została objawiona jego świętym apostołom i prorokom¹ przez Ducha;

1. Ef 4,11; Łk 11,49; 1Kor 12,28; 2P 3,2.

⁶ Mianowicie, że poganie są współdziedzicami i członkami tego samego ciała, i współuczestnikami jego obietnicy w Chrystusie przez ewangelię.

⁷ Stałem się jej sługą według daru łaski Boga danej mi przez działanie jego mocy.

⁸ Mnie, najmniejszemu¹ ze wszystkich świętych, została dana ta łaska, abym wśród pogan głosił te niezgłębione bogactwa Chrystusa;

1. 1Kor 15,9; 1Tm 1,15.

⁹ I żebym ujawnił wszystkim, jaka jest wspólnota tej tajemnicy ukrytej od wieków w Bogu, który wszystko stworzył przez Jezusa Chrystusa¹;

1. J 1,1-3; Kol 1,12-16; Hbr 1,2.

¹⁰ Aby teraz wieloraka mądrość Boga poprzez kościół stała się jawna zwierzchnościom i władzom¹ w miejscach niebiańskich;

1. Rz 8,38; Ef 6,12; Kol 1,16; Tt 3,1.

¹¹ Zgodnie z wiecznym postanowieniem¹, które powziął w Chrystusie Jezusie, naszym Panu.

1. Ef 1,4.11.

¹² W nim mamy śmiałość i przystęp z ufnością przez wiarę jego.

¹³ Proszę zatem, abyście nie zniechęcali się z powodu moich utrapień, jakie znoszę dla was, bo to one są waszą chwałą.

¹⁴ Dlatego zginam swoje kolana¹ przed Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa;

1. Ps 95,6; Dn 6,10.

¹⁵ Od którego cała rodzina na niebie i na ziemi bierze swoją nazwę;

¹⁶ Aby według bogactwa swej chwały sprawił, żeby wasz wewnętrzny¹ człowiek był utwierdzony mocą przez jego Ducha;

1. Jr 31,33; Rz 2,29; 7,22; 2Kor 4,16; 1P 3,4.

¹⁷ Aby Chrystus przez wiarę mieszkał w waszych sercach¹, abyście zakorzenieni i ugruntowani w miłości;

1. J 14,23; Kol 1,27.

¹⁸ Mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość, długość, głębokość i wysokość;

¹⁹ I poznać miłość Chrystusa, która przewyższa wszelkie poznanie, abyście zostali napełnieni całą pełnią Boga.

²⁰ Temu zaś, który według mocy działającej w nas może uczynić o wiele obficiej ponad to wszystko, o co prosimy albo o czym myślimy¹;

1. 2Krn 25,9; Jr 32,17.27.

²¹ Jemu niech będzie chwała w kościele przez Chrystusa Jezusa po wszystkie pokolenia na wieki wieków. Amen.

Rozdział 4

¹ Proszę więc was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani;

² Z całą pokorą, łagodnością i z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości;

³ Starając się zachować jedność Ducha w więzi pokoju.

⁴ Jedno jest ciało¹ i jeden Duch, jak też zostaliście powołani w jednej nadziei waszego powołania.

1. Rz 12,4-5; 1Kor 12,12-13.

⁵ Jeden Pan¹, jedna wiara, jeden chrzest²;

1. Pwt 6,4; Za 14,9; 1Kor 8,6; Flp 2,11.
2. Mt 3,11; 1Kor 12,13; Ga 3,27.

⁶ Jeden Bóg i Ojciec wszystkich¹, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i w was wszystkich.

1. Ml 2,10.

⁷ A każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusa.

⁸ Dlatego Pismo mówi¹: Wstąpiwszy na wysokość, poprowadził pojmanych jeńców i dał ludziom dary.

1. Ps 68,18.

⁹ Lecz to, że wstąpił¹, cóż oznacza, jeśli nie to, że najpierw zstąpił do niższych regionów ziemi?

1. Prz 30,4; J 3,13; Dz 2,32-36.

¹⁰ Ten, który zstąpił, jest i tym, który wstąpił wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby napełnić wszystko.

¹¹ I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami¹;

1. 1Kor 12,29.

¹² Dla przysposobienia¹ świętych, dla dzieła posługiwania, dla budowania ciała Chrystusa;

1. 2Kor 7,1; Kol 1,28; 1Tes 3,10; Hbr 6,1.

¹³ Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa;

¹⁴ Abyśmy już nie byli dziećmi miotanymi i unoszonymi każdym powiewem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp prowadzący na manowce błędu.

¹⁵ Lecz będąc szczerymi¹ w miłości, wzrastajmy we wszystkim w tego, który jest głową² – w Chrystusa.

1. 2Kor 4,2; 1P 1,22.
2. Ef 1,22; 5,23; Kol 1,18.

¹⁶ Z niego całe ciało harmonijnie złożone i zespolone we wszystkich stawach, dzięki działaniu każdego członka, stosownie do jego miary, przyczynia sobie wzrostu dla budowania samego siebie w miłości.

¹⁷ To więc mówię i zaświadczam w Panu, abyście już więcej nie postępowali tak, jak postępują inni poganie¹ w próżności ich umysłu;

1. Ef 2,2-3.

¹⁸ Mając przyćmiony rozum, obcy dla życia Bożego z powodu niewiedzy, która w nich jest, z powodu zatwardziałości ich serca¹.

1. 2Kor 4,4.

¹⁹ Oni, stawszy się nieczuli¹, oddali się rozpuście, dopuszczając się wszelkiej nieczystości z zachłannością.

1. 1Tm 4,2.

²⁰ Lecz wy nie tak nauczyliście się Chrystusa;

²¹ Jeśli tylko słyszeliście go i byliście pouczeni przez niego, zgodnie z prawdą, jaka jest w Jezusie;

²² Że – co się tyczy poprzedniego postępowania – powinniście zrzucić¹ z siebie starego człowieka, który ulega zepsuciu przez zwodnicze żądze;

1. Ez 18,30-32; Kol 3,8; Hbr 12,1; 1P 2,1.

²³ I odnowić się w duchu waszego umysłu;

²⁴ I przyoblec się w nowego człowieka¹, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości.

1. Ef 6,11; Iz 59,17; Rz 13,12; Kol 3,10.

²⁵ Dlatego odrzuciwszy kłamstwo¹, niech każdy mówi prawdę swojemu bliźniemu², bo jesteśmy członkami³ jedni drugich.

1. Kpł 19,11; Prz 12,22; Kol 3,9.
2. Za 8,16.
3. Rz 12,5.

²⁶ Gniewajcie się¹, lecz nie grzeszcie²; niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce.

1. Ps 4,4.
2. J 8,11; 1Kor 15,34; 1J 2,1.

²⁷ Nie dawajcie miejsca diabłu¹.

1. Ef 6,16; Jk 4,7; 1P 5,8.

²⁸ Kto kradł, niech więcej nie kradnie¹, ale raczej niech pracuje, czyniąc własnymi rękami² to, co jest dobre, aby miał z czego udzielać potrzebującemu.

1. Wj 20,15.
2. Łk 3,11; Dz 20,35; 1Tes 4,11-12; 2Tes 3,7-12.

²⁹ Żadne plugawe słowo niech nie wychodzi z waszych ust, lecz tylko dobre, dla zbudowania, aby przynosiło łaskę słuchającym.

³⁰ I nie zasmucajcie¹ Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani² na dzień odkupienia.

1. Rdz 6,3; Ps 78,40; Iz 63,10; Dz 7,51; 1Tes 5,19.
2. Ef 1,13.

³¹ Wszelka gorycz i zapalczywość, gniew, wrzask i złorzeczenie niech zostaną usunięte spośród was wraz ze wszelką złośliwością.

³² Bądźcie dla siebie nawzajem życzliwi, miłosierni, przebaczając sobie¹, jak i wam Bóg przebaczył w Chrystusie.

1. Łk 6,37; Kol 3,13.

Rozdział 5

¹ Bądźcie więc naśladowcami¹ Boga jako umiłowane dzieci;

1. 1Kor 11,1; 1Tes 1,6; 2,14; Hbr 6,12; 1P 3,13.

² I postępujcie w miłości, jak i Chrystus umiłował nas i wydał samego siebie za nas jako dar i ofiarę Bogu na miłą woń¹.

1. Rdz 8,21; Kpł 1,9-13; 2Kor 2,15.

³ A nierząd¹ i wszelka nieczystość albo chciwość niech nie będą nawet wśród was wspominane, jak przystoi świętym;

1. BG wszeteczeństwo

⁴ Także sprośność, niedorzeczne gadanie i nieprzyzwoite żarty, ale raczej dziękczynienie.

⁵ Bo wiecie o tym, że żaden rozpustnik¹ ani nieczysty, ani chciwiec, to znaczy bałwochwalca, nie ma dziedzictwa w królestwie Chrystusa i Boga².

1. BG wszetecznik
2. 1Kor 6,9; Ga 5,19-21; Obj 21,8.

⁶ Niech was nikt nie zwodzi próżnymi słowami, bo z powodu tych rzeczy przychodzi gniew Boga na synów nieposłuszeństwa.

⁷ Nie bądźcie więc ich wspólnikami¹.

1. Lb 16,26; 2Kor 6,14; 1Tm 5,22.

⁸ Byliście bowiem niegdyś ciemnością, lecz teraz jesteście światłością¹ w Panu. Postępujcie jak dzieci światłości;

1. 1Tes 5,5.

⁹ (Bo owoc Ducha¹ jest we wszelkiej dobroci, sprawiedliwości i prawdzie).

1. Ga 5,22.

¹⁰ Badając to, co podoba się Panu;

¹¹ I nie miejcie nic wspólnego z bezowocnymi uczynkami ciemności¹, ale je raczej strofujcie.

1. Ef 5,7.

¹² O tym bowiem, co się u nich po kryjomu dzieje, wstyd nawet mówić.

¹³ A wszystko to, gdy jest strofowane, przez światło staje się jawne; to wszystko bowiem, co ujawnia, jest światłem¹.

1. J 3,20-21; 1Kor 4,5; Hbr 4,13.

¹⁴ Dlatego Pismo mówi: Obudź się¹, który śpisz, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci Chrystus.

1. Iz 60,1; Rz 13,11; 1Kor 15,34.

¹⁵ Uważajcie więc, żebyście postępowali rozważnie, nie jak niemądrzy, ale jak mądrzy;

¹⁶ Odkupując czas¹, bo dni są złe.

1. Kol 4,5.

¹⁷ Dlatego nie bądźcie nierozumnymi, ale rozumiejcie, jaka jest wola Pana.

¹⁸ A nie upijajcie się winem¹, w którym jest rozwiązłość, ale bądźcie napełnieni Duchem;

1. Prz 20,1; 23,20-35.

¹⁹ Rozmawiając z sobą przez psalmy, hymny i pieśni duchowe, śpiewając i grając Panu w swoim sercu¹;

1. Kol 3,16; Ps 147,7.

²⁰ Dziękując¹ zawsze za wszystko Bogu i Ojcu w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa;

1. Hi 1,21; Ps 34,1; Flp 4,6; 1Tes 5,18.

²¹ Będąc poddani¹ sobie nawzajem w bojaźni Boga.

1. Rz 13,1-5; Flp 2,3; 1P 5,5.

²² Żony, bądźcie poddane swoim mężom jak Panu¹.

1. Kol 3,18.

²³ Bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus głową kościoła¹, jest on też Zbawicielem ciała.

1. 1Kor 11,3; Ef 1,22-23; Kol 1,18.

²⁴ Jak więc kościół poddany jest Chrystusowi, tak też żony swoim mężom we wszystkim.

²⁵ Mężowie, miłujcie swoje żony¹, jak i Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie²;

1. Kol 3,19.
2. Ga 1,4; 2,20; 1Tm 2,6; Tt 2,14.

²⁶ Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo¹;

1. J 15,3; 17,17; 1Kor 6,11; Tt 3,5.

²⁷ By stawić przed sobą kościół chwalebny, niemający skazy ani zmarszczki, ani czegoś podobnego, lecz żeby był święty i nienaganny.

²⁸ Tak też mężowie powinni miłować swoje żony jak własne ciało. Kto miłuje swoją żonę, samego siebie miłuje.

²⁹ Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści swego ciała, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Pan kościół.

³⁰ Gdyż jesteśmy członkami jego ciała, z ciała jego i z kości jego.

³¹ Dlatego opuści człowiek swego ojca i matkę i połączy się ze swoją żoną¹, i będą dwoje jednym ciałem.

1. Rdz 2,24; Mt 19,5.

³² Tajemnica to wielka, lecz ja mówię w odniesieniu do Chrystusa i kościoła¹.

1. 2Kor 11,2; Obj 19,7; 21,2.

³³ Niech więc każdy z was z osobna miłuje swoją żonę jak samego siebie, a żona niech poważa swego męża.

Rozdział 6

¹ Dzieci, bądźcie posłuszne waszym rodzicom¹ w Panu, bo jest to sprawiedliwe.

1. Pwt 21,18-21; Prz 1,8; Kol 3,20.

² Czcij swego ojca i matkę – jest to pierwsze przykazanie z obietnicą¹;

1. Wj 20,12; Pwt 5,16.

³ Aby ci się dobrze powodziło i abyś długo żył na ziemi.

⁴ A wy, ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu waszych dzieci¹, lecz wychowujcie je w karności i w napominaniu Pana.

1. Kol 3,21.

⁵ Słudzy, z bojaźnią i z drżeniem bądźcie posłuszni panom według ciała¹, w prostocie serca, jak Chrystusowi;

1. Rdz 16,9; Kol 3,22.

⁶ Nie służąc dla oka, jak ci, którzy chcą podobać się ludziom¹, lecz jak słudzy Chrystusa, czyniąc wolę Boga z serca;

1. 1Tes 2,4.

⁷ Służąc z życzliwością, tak jak Panu, a nie ludziom;

⁸ Wiedząc, że każdy, kto uczyni coś dobrego, to też otrzyma od Pana¹, czy niewolnik, czy wolny.

1. Mt 16,27; Rz 2,6; 1Kor 15,58; 2Kor 5,10.

⁹ A wy, panowie, tak samo wobec nich postępujcie, porzucając groźby, wiedząc, że i wy sami macie Pana w niebie, a u niego nie ma względu na osoby.

¹⁰ W końcu, moi bracia, umacniajcie się w Panu i w potędze jego mocy¹.

1. Joz 1,5-9.

¹¹ Przywdziejcie pełną zbroję Bożą¹, abyście mogli się ostać wobec zasadzek diabła.

1. Rz 13,11-14; 2Kor 6,7.

¹² Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, ale przeciw zwierzchnościom, przeciw władzom, przeciw rządcom ciemności tego świata, przeciw duchowemu złu na wyżynach niebieskich.

¹³ Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą¹, abyście mogli przeciwstawić się w dzień zły, a wykonawszy wszystko, ostać się.

1. 2Kor 10,4.

¹⁴ Stańcie więc, przepasawszy wasze biodra prawdą, przywdziawszy pancerz sprawiedliwości¹;

1. Iz 11,5; 59,17; 1Tes 5,8; 1P 1,13.

¹⁵ I obuwszy nogi w gotowość ewangelii pokoju¹.

1. Iz 52,7; Rz 10,15.

¹⁶ A przede wszystkim weźcie tarczę wiary¹, którą będziecie mogli zgasić wszystkie ogniste strzały złego.

1. 1J 5,4.

¹⁷ Weźcie też hełm zbawienia¹ i miecz Ducha, którym jest słowo Boże²;

1. Iz 59,17; 1Tes 5,8.
2. Hbr 4,12.

¹⁸ We wszelkiej modlitwie i prośbie modląc się w każdym czasie w Duchu¹, czuwając nad tym z całą wytrwałością i z prośbą za wszystkich świętych;

1. 1Tes 5,17.

¹⁹ I za mnie, aby była mi dana mowa¹, bym z odwagą otworzył moje usta do oznajmienia tajemnicy ewangelii;

1. Kol 4,3.

²⁰ Dla której sprawuję poselstwo¹ w łańcuchach, abym o niej odważnie mówił, tak jak powinienem mówić.

1. 2Kor 5,20.

²¹ Żebyście zaś wiedzieli i wy, co się ze mną dzieje i co robię, wszystko oznajmi wam Tychik, miły brat i wierny sługa w Panu;

²² Którego posłałem do was właśnie po to, abyście poznali nasze sprawy i aby pocieszył wasze serca.

²³ Pokój braciom i miłość wraz z wiarą od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa.

²⁴ Łaska niech będzie ze wszystkimi, którzy miłują naszego Pana Jezusa Chrystusa w szczerości. Amen. List do Efezjan został napisany z Rzymu przez Tychika.