Rozdział 1

¹ Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wychodźców rozproszonych¹ w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii;

1. Jk 1,1.

² Wybranych¹ według uprzedniej wiedzy² Boga Ojca, przez uświęcenie³ Ducha dla posłuszeństwa i pokropienia krwią⁴ Jezusa Chrystusa. Łaska i pokój niech się wam pomnożą.

1. Iz 45,4; Mt 24,31; Rz 8,33.
2. Dz 2,23; Rz 8,29; 11,2; Ef 1,4.
3. J 17,19; 1Kor 6,11; 2Tes 2,13; Hbr 10,10.
4. Hbr 11,28; 12,24.

³ Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który według swego wielkiego miłosierdzia zrodził nas na nowo do żywej nadziei przez wskrzeszenie Jezusa Chrystusa¹ z martwych;

1. Rz 1,4; 1Kor 15,1-4.12-13; Hbr 6,2.

⁴ Do dziedzictwa¹ niezniszczalnego i nieskalanego, i niewiędnącego, zachowanego w niebie dla was;

1. Dz 20,32; 26,18; Ef 1,14; Kol 1,12.

⁵ Którzy jesteście strzeżeni mocą Boga przez wiarę ku zbawieniu, przygotowanemu do objawienia się w czasie ostatecznym.

⁶ Z tego się radujecie, choć teraz na krótko, jeśli trzeba, zasmuceni jesteście z powodu rozmaitych prób¹;

1. BG pokus; Pwt 4,34; Łk 22,28; Jk 1,2; 2P 2,9.

⁷ Aby doświadczenie waszej wiary¹, o wiele cenniejszej od zniszczalnego złota, które jednak próbuje się w ogniu, okazało się ku chwale, czci i sławie przy objawieniu Jezusa Chrystusa;

1. 1P 4,12; Hi 23,10; Ps 66,10; Prz 17,3; Ml 3,3.

⁸ A choć go nie widzieliście¹, miłujecie; i w niego, choć teraz go nie widzicie, wierzycie; i cieszycie się radością niewysłowioną i pełną chwały;

1. J 20,29; 2Kor 4,18; 5,7; Hbr 1,1.

⁹ Otrzymując koniec waszej wiary – zbawienie dusz.

¹⁰ O to zbawienie wywiadywali się i badali je prorocy, którzy prorokowali o przeznaczonej dla was łasce¹.

1. Mt 13,17; Łk 24,27.44; Dz 3,24.

¹¹ Badali oni, na jaką i jakiego rodzaju porę wskazywał Duch Chrystusa¹, który był w nich, przepowiadając cierpienia, które miały przyjść na Chrystusa i mającą potem nastąpić chwałę.

1. Rz 8,9; Ga 4,6.

¹² Zostało im objawione, że nie im samym, lecz nam służyły sprawy wam teraz zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba. W te sprawy pragną wejrzeć aniołowie.

¹³ Dlatego przepaszcie biodra waszego umysłu i bądźcie trzeźwi, pokładając doskonałą nadzieję w łasce, która będzie wam dana przy objawieniu Jezusa Chrystusa.

¹⁴ Jak posłuszne dzieci nie ulegajcie pożądliwościom, jakie władały wami wcześniej, w czasie waszej nieświadomości¹;

1. Ef 2,2; 5,6.

¹⁵ Lecz jak ten, który was powołał, jest święty, tak i wy bądźcie świętymi we wszelkim waszym postępowaniu;

¹⁶ Gdyż jest napisane: Świętymi bądźcie, bo ja jestem święty¹.

1. Kpł 11,44; 19,2; 20,7.

¹⁷ A jeżeli Ojcem nazywacie tego, który bez względu na osobę sądzi każdego według uczynków, spędzajcie czas waszego pielgrzymowania w bojaźni;

¹⁸ Wiedząc, że nie tym, co zniszczalne, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni¹ z waszego marnego postępowania przekazanego przez ojców;

1. Ps 49,7-8; 1Kor 6,20; 7,23.

¹⁹ Lecz drogą krwią¹ Chrystusa jako baranka² niewinnego i nieskalanego;

1. Dz 20,28; Ef 1,7.
2. Iz 53,7; J 1,29; Obj 5,6.

²⁰ Przeznaczonego do tego¹ przed założeniem świata², a objawionego w czasach ostatecznych ze względu na was.

1. 1P 1,2; Rz 8,29.
2. Mt 25,34; J 17,24; Ef 1,4; Obj 13,8; 17,8.

²¹ Wy przez niego¹ uwierzyliście w Boga, który go wskrzesił z martwych i dał mu chwałę, aby wasza wiara i nadzieja były w Bogu.

1. Ef 4,21; Kol 1,16-20; Hbr 7,21.

²² Skoro oczyściliście¹ swoje dusze, będąc posłuszni prawdzie przez Ducha² ku nieobłudnej braterskiej miłości, czystym sercem jedni drugich gorąco miłujcie;

1. J 15,3; 17,17; Dz 15,9; Hbr 1,3.
2. BG Świętego

²³ Będąc odrodzeni¹ nie z nasienia zniszczalnego, ale z niezniszczalnego, przez słowo Boże², które jest żywe i trwa na wieki.

1. J 1,10-13; 3,1-8; Jk 1,18; 1J 3,9.
2. J 6,63; Mt 13,23; Łk 8,11.

²⁴ Gdyż wszelkie ciało jest jak trawa, a wszelka chwała człowieka jak kwiat trawy. Trawa uschła, a jej kwiat opadł¹;

1. Iz 40,6-8; Jk 1,10; 1J 2,17.

²⁵ Lecz słowo Pana¹ trwa na wieki. A jest to słowo, które zostało wam zwiastowane.

1. Ml 1,1; Dz 13,48; 19,10; 1Tes 1,8.

Rozdział 2

¹ Odrzucając więc wszelką złośliwość, wszelki podstęp i obłudę, zazdrość i wszelkie obmowy;

² Jak nowo narodzone niemowlęta¹ pragnijcie czystego mleka² słowa Bożego, abyście dzięki niemu rośli;

1. Mt 18,3; Mk 10,15; 1Kor 3,1; 14,20.
2. 1Kor 3,2; Hbr 5,12.

³ Jeśli tylko zakosztowaliście¹, że Pan jest dobry.

1. Ps 34,8; Hbr 6,5.

⁴ Zbliżając się do niego, do kamienia żywego, odrzuconego wprawdzie przez ludzi, ale przez Boga wybranego i drogocennego;

⁵ I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy¹ dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.

1. 1Kor 3,16; 6,19; 2Kor 6,16; Ef 2,20-22; Ga 2,9.

⁶ Dlatego mówi Pismo: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny¹, wybrany, drogocenny, a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.

1. Iz 28,16; Rz 9,32-33; 1Kor 3,11; Ef 2,20.

⁷ Dla was więc, którzy wierzycie, jest on cenny, dla nieposłusznych zaś ten kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym;

⁸ Kamieniem potknięcia¹ i skałą² zgorszenia dla tych, którzy nie wierząc, potykają się o słowo, na co też są przeznaczeni.

1. Iz 8,14; 1Kor 1,23.
2. Wj 17,6; Pwt 32,31; Ps 62,2; 1Kor 10,4.

⁹ Lecz wy jesteście rodem wybranym¹, królewskim kapłaństwem², narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości;

1. 1P 1,2; Ps 33,12.
2. Iz 61,6; Obj 1,6.

¹⁰ Wy, którzy kiedyś nie byliście ludem, teraz jesteście ludem Bożym, wy, którzy kiedyś nie dostąpiliście miłosierdzia, teraz miłosierdzia dostąpiliście.

¹¹ Umiłowani, proszę was, abyście jak obcy i goście powstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy.

¹² Postępujcie wśród pogan nienagannie, aby ci, którzy oczerniają was jako złoczyńców, przypatrując się waszym dobrym uczynkom¹, chwalili Boga w dniu nawiedzenia.

1. Mt 5,16; Ef 2,10; 2Tm 3,17; Tt 2,14.

¹³ Bądźcie więc poddani każdej ludzkiej władzy¹ ze względu na Pana: czy to królowi jako najwyżej postawionemu;

1. Prz 24,21; Rz 13,1-7.

¹⁴ Czy to namiestnikom jako przez niego posłanym dla karania złoczyńców i udzielania pochwały tym, którzy dobrze czynią.

¹⁵ Taka bowiem jest wola Boga¹, abyście dobrze czyniąc, zamknęli usta niewiedzy głupich ludzi;

1. 1P 4,2; Ef 6,6; 1Tes 4,3.

¹⁶ Jak ludzie wolni, ale nie jak ci, którzy używają wolności jako zasłony dla zła, lecz jak słudzy Boga.

¹⁷ Wszystkich szanujcie, braci miłujcie, Boga się bójcie, króla czcijcie.

¹⁸ Słudzy, z całą bojaźnią bądźcie poddani panom¹, nie tylko dobrym i łagodnym, ale też przykrym.

1. Ef 6,5.

¹⁹ To bowiem podoba się Bogu, jeśli ktoś znosi smutki ze względu na sumienie¹ wobec Boga, cierpiąc niewinnie.

1. Dz 24,16; Rz 9,1; 1Tm 1,5.

²⁰ Bo cóż to za chwała, jeśli grzesząc, cierpliwie znosicie, choćby was i pięściami bito? Lecz jeśli dobrze czynicie i znosicie cierpienia, to podoba się Bogu¹.

1. 1P 3,14.

²¹ Do tego bowiem jesteście powołani, bo i Chrystus cierpiał za nas, zostawiając nam przykład, abyście szli w jego ślady¹;

1. Łk 14,26-27.

²² Który grzechu nie popełnił, a w jego ustach nie znaleziono podstępu¹;

1. Iz 53,9; Łk 23,47; Hbr 4,15; 1J 3,5.

²³ Który, gdy mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem, gdy cierpiał, nie groził, ale powierzył sprawę temu, który sądzi sprawiedliwie.

²⁴ On nasze grzechy¹ na swoim ciele poniósł na drzewo², abyśmy obumarłszy grzechom, żyli dla sprawiedliwości; przez jego rany zostaliście uzdrowieni.

1. Iz 53,4-11; Mt 8,17; Hbr 9,28.
2. Ga 3,13.

²⁵ Byliście bowiem jak zbłąkane owce¹, lecz teraz nawróciliście się do Pasterza² i Biskupa³ waszych dusz.

1. Iz 53,6; Ez 34,6-19; Mt 9,36.
2. 1P 5,4; Ps 23,1; J 10,11; Hbr 13,20.
3. Hbr 3,1.

Rozdział 3

¹ Podobnie żony, bądźcie poddane swoim mężom¹, aby nawet ci, którzy nie wierzą słowu, przez postępowanie² żon zostali pozyskani³ bez słowa;

1. Ef 5,22; Kol 3,18.
2. BG pobożne
3. 1Kor 7,16; 9,19-22; Tt 2,5; Jk 5,19-20.

² Widząc wasze czyste, pełne bojaźni postępowanie¹.

1. w. 16; 1P 1,15; 2,12; 1Tm 4,12.

³ Niech waszą ozdobą¹ nie będzie to, co zewnętrzne: zaplatanie włosów, obłożenie się złotem lub strojenie w szaty;

1. 1Tm 2,9-10.

⁴ Lecz ukryty, wewnętrzny człowiek¹ w niezniszczalnej ozdobie łagodności i spokoju ducha, który jest cenny w oczach Boga.

1. Ps 51,6; Rz 2,29.

⁵ Tak bowiem niegdyś przyozdabiały się święte kobiety¹, pokładające nadzieję w Bogu, będąc poddane swoim mężom.

1. Prz 31,10.

⁶ Tak też Sara była posłuszna Abrahamowi, nazywając go panem¹. Jej córkami jesteście wy, jeśli tylko dobrze czynicie i nie dajecie się niczym zastraszyć.

1. Rdz 18,12.

⁷ Podobnie wy, mężowie¹, żyjcie z nimi umiejętnie, okazując im szacunek jako słabszemu naczyniu kobiecemu i jako tym, które współdziedziczą łaskę życia, aby wasze modlitwy nie doznały przeszkód².

1. Ml 2,14-16; 1Kor 7,3; Ef 5,25-33; Kol 3,19.
2. Prz 21,13; 28,27.

⁸ Na koniec zaś wszyscy bądźcie jednomyślni¹, współczujący, miłujący braci, miłosierni i uprzejmi.

1. Rz 15,6; 2Kor 13,11; Flp 1,27.

⁹ Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę. Przeciwnie, błogosławcie, gdyż wiecie, że do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo¹.

1. Mt 5,44.

¹⁰ Kto bowiem chce miłować życie i oglądać dni dobre, niech powstrzyma język od zła, a usta od podstępnej mowy.

¹¹ Niech odwróci się od zła i czyni dobro, niech szuka pokoju i dąży do niego.

¹² Oczy Pana bowiem zwrócone są na sprawiedliwych¹, a jego uszy ku ich prośbom, lecz oblicze Pana przeciwko tym, którzy źle czynią.

1. 2Krn 16,9; Ps 11,4; Prz 15,4.

¹³ Kto wyrządzi wam zło, jeśli będziecie naśladowcami dobra?

¹⁴ Ale jeśli nawet cierpicie dla sprawiedliwości, błogosławieni jesteście¹. Nie bójcie się ich gróźb ani się nie lękajcie.

1. 1P 2,19-20; 4,14; Mt 5,10.

¹⁵ Lecz Pana Boga uświęcajcie¹ w waszych sercach i bądźcie zawsze gotowi udzielić odpowiedzi każdemu, kto domaga się od was uzasadnienia waszej nadziei, z łagodnością i bojaźnią.

1. Lb 20,12.

¹⁶ Miejcie czyste sumienie, aby za to, że mówią o was źle, jak o złoczyńcach, zostali zawstydzeni ci, którzy zniesławiają wasze dobre postępowanie w Chrystusie.

¹⁷ Lepiej bowiem – jeśli taka jest wola Boga – cierpieć, czyniąc dobrze, aniżeli czyniąc źle¹.

1. 1P 4,19.

¹⁸ Gdyż i Chrystus raz¹ za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem;

1. Hbr 9,12.26-28; 10,10-14.

¹⁹ W którym poszedł i głosił też duchom będącym w więzieniu;

²⁰ Niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego¹ raz oczekiwała Boża cierpliwość, kiedy budowano arkę, w której niewiele, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.

1. Rdz 6,3-8; Mt 24,37-39; Łk 17,26-27.

²¹ Teraz też chrzest, będąc tego odbiciem¹, zbawia nas² – nie jest usunięciem cielesnego brudu, ale odpowiedzią czystego sumienia wobec Boga – przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa;

1. Rz 5,14.
2. 2Tm 1,9; Tt 3,5.

²² Który, poszedłszy do nieba, jest po prawicy Boga¹, a zostali mu poddani aniołowie, zwierzchności i moce.

1. Mk 16,19; Dz 2,34.

Rozdział 4

¹ Skoro więc Chrystus cierpiał za nas w ciele, wy również uzbrójcie się tą samą myślą, że ten, kto cierpiał w ciele, zaprzestał grzechu¹;

1. 1P 3,18; Kol 3,3-5; Hbr 12,3.

² Aby żyć resztę czasu w ciele już nie dla ludzkich pożądliwości, lecz dla woli Boga¹.

1. Ga 2,19-20; Ef 5,17; 2Kor 5,15; 1J 2,17.

³ Wystarczy nam bowiem, że w minionym okresie życia spełnialiśmy zachcianki pogan, żyjąc w rozpuście, pożądliwościach, pijaństwie, biesiadach, pijatykach i niegodziwym bałwochwalstwie.

⁴ Dlatego dziwią się, że nie nurzacie się z nimi w tym samym zalewie rozpusty, i źle o was mówią.

⁵ Zdadzą oni sprawę temu¹, który gotowy jest sądzić żywych i umarłych².

1. Kaz 12,14; Mt 12,36; Rz 14,12.
2. 2Tm 4,1.

⁶ Dlatego bowiem i umarłym¹ głoszono ewangelię, aby byli sądzeni według ludzi w ciele, ale żyli według Boga w duchu.

1. 1P 3,19.

⁷ Zbliża się zaś koniec wszystkiego¹. Bądźcie więc trzeźwi i czujni w modlitwie.

1. Rz 13,12; Flp 4,5.

⁸ Przede wszystkim miejcie gorliwą miłość jedni dla drugich, bo miłość zakrywa mnóstwo grzechów.

⁹ Bądźcie dla siebie gościnni bez szemrania.

¹⁰ Jako dobrzy szafarze¹ różnorakiej łaski Bożej usługujcie sobie nawzajem tym darem, jaki każdy otrzymał.

1. Rz 12,6-8; 1Kor 4,1.

¹¹ Jeśli ktoś przemawia, niech mówi jak wyroki Boga¹, jeśli ktoś usługuje, niech to czyni z mocy, której Bóg udziela, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała² i panowanie na wieki wieków. Amen.

1. Iz 8,20; Jr 23,22.
2. 1Kor 10,31.

¹² Umiłowani, nie dziwcie się temu ogniowi, który na was przychodzi, aby was doświadczyć, jakby was coś niezwykłego spotkało;

¹³ Lecz radujcie się z tego, że jesteście uczestnikami cierpień Chrystusa, abyście i podczas objawienia jego chwały cieszyli się i weselili.

¹⁴ Jeśli was znieważają z powodu imienia Chrystusa¹, błogosławieni jesteście², gdyż Duch chwały, Duch Boży spoczywa na was, który przez nich jest bluźniony, ale przez was jest uwielbiony.

1. 2Tm 2,19.
2. 1P 2,20; 3,14; Łk 6,22.

¹⁵ Nikt z was niech nie cierpi jednak jako morderca albo złodziej, albo złoczyńca, albo jako człowiek, który się wtrąca do cudzych spraw.

¹⁶ Lecz jeśli cierpi jako chrześcijanin¹, niech się nie wstydzi, niech raczej chwali Boga z tego powodu.

1. Dz 11,26; 26,28.

¹⁷ Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego¹, a jeśli rozpoczyna się od nas, to jaki będzie koniec tych, którzy są nieposłuszni ewangelii Bożej²?

1. 1Tm 3,15; Hbr 10,21.
2. 2Tes 1,8.

¹⁸ A ponieważ sprawiedliwy z trudnością będzie zbawiony¹, gdzie się znajdzie bezbożny i grzesznik?

1. Mk 13,20; Łk 23,31; Dz 14,22.

¹⁹ Tak więc ci, którzy cierpią zgodnie z wolą Boga, niech powierzają swoje dusze jemu¹ jako wiernemu Stwórcy, dobrze czyniąc.

1. Ps 37,5.

Rozdział 5

¹ Starszych¹, którzy są wśród was, proszę jako również starszy i świadek cierpień Chrystusa oraz uczestnik chwały, która ma się objawić:

1. Dz 14,23; Tt 1,5; Jk 5,14.

² Paście stado Boga¹, które jest wśród was, doglądając go nie z przymusu, ale dobrowolnie, nie dla brudnego zysku, ale z ochotą;

1. J 21,15; Dz 20,28; 1Kor 9,7.

³ I nie jak ci, którzy panują nad dziedzictwem Pana, lecz jako wzór dla stada¹.

1. Mt 20,25-28; 1Kor 3,5-9.

⁴ A gdy się objawi Najwyższy Pasterz¹, otrzymacie niewiędnącą koronę chwały.

1. 1P 2,25; Ps 23,1; J 10,11.

⁵ Podobnie młodsi, bądźcie poddani starszym¹. Wszyscy zaś wobec siebie bądźcie poddani. Przyobleczcie się w pokorę, gdyż Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje².

1. Kpł 19,32; Hbr 13,17.
2. Jk 4,6.

⁶ Uniżcie się więc pod potężną ręką Boga, aby was wywyższył w odpowiednim czasie¹.

1. Łk 14,11; Jk 4,10; Prz 3,34; 18,12.

⁷ Wszystkie wasze troski przerzućcie na niego¹, gdyż on troszczy się o was.

1. Ps 55,22.

⁸ Bądźcie trzeźwi, czuwajcie, bo wasz przeciwnik, diabeł¹, jak lew ryczący krąży, szukając, kogo by pożreć.

1. Mt 4,1; 13,39; J 8,44; 2Tm 2,26.

⁹ Przeciwstawiajcie się mu, mocni w wierze, wiedząc, że te same cierpienia są udziałem waszych braci na świecie.

¹⁰ A Bóg wszelkiej łaski, ten, który nas powołał do swojej wiecznej chwały w Chrystusie Jezusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych niech uczyni was doskonałymi, utwierdzi, umocni i ugruntuje.

¹¹ Jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.

¹² Przez Sylwana, wiernego wam brata, jak sądzę, napisałem krótko, napominając i świadcząc, że to jest prawdziwa łaska Boga, w której trwacie.

¹³ Pozdrawia was kościół w Babilonie¹, razem z wami wybrany, i Marek, mój syn.

1. Dz 8,1; Rz 16,1; 1Kor 1,2.

¹⁴ Pozdrówcie się nawzajem pocałunkiem miłości. Pokój wam wszystkim, którzy jesteście w Chrystusie Jezusie. Amen.