¹ Statui autem hoc ipsum apud me, ne iterum in tristitia venirem ad vos.

² Si enim ego contristo vos: et quis est, qui me lætificet, nisi qui contristatur ex me?

³ Et hoc ipsum scripsi vobis, ut non cum venero, tristitiam super tristitiam habeam, de quibus oportuerat me gaudere: confidens in omnibus vobis, quia meum gaudium, omnium vestrum est.

⁴ Nam ex multa tribulatione, et angustia cordis scripsi vobis per multas lacrymas: non ut contristemini: sed ut sciatis, quam charitatem habeam abundantius in vobis.

⁵ Si quis autem contristavit, non me contristavit: sed ex parte, ut non onerem omnes vos.

⁶ Sufficit illi, qui eiusmodi est, obiurgatio hæc, quæ fit a pluribus:

⁷ ita ut econtrario magis donetis, et consolemini, ne forte abundantiori tristitia absorbeatur qui eiusmodi est.

⁸ Propter quod obsecro vos, ut confirmetis in illum charitatem.

⁹ Ideo enim et scripsi, ut cognoscam experimentum vestrum, an in omnibus obedientes sitis.

¹⁰ Cui autem aliquid donastis, et ego: nam et ego quod donavi, si quid donavi, propter vos in persona Christi,

¹¹ ut non circumveniamur a Satana: non enim ignoramus cogitationes eius.

¹² Cum venissem autem Troadem propter Evangelium Christi, et ostium mihi apertum esset in Domino,

¹³ non habui requiem spiritui meo, eo quod non invenerim Titum fratrem meum, sed valefaciens eis, profectus sum in Macedoniam.

¹⁴ Deo autem gratias, qui semper triumphat nos in Christo Iesu, et odorem notitiæ suæ manifestat per nos in omni loco:

¹⁵ quia Christi bonus odor sumus Deo in iis, qui salvi fiunt, et in iis, qui pereunt:

¹⁶ aliis quidem odor mortis in mortem: aliis autem odor vitæ in vitam. Et ad hæc quis tam idoneus?

¹⁷ Non enim sumus sicut plurimi, adulterantes verbum Dei, sed ex sinceritate, sed sicut ex Deo, coram Deo, in Christo loquimur.