¹ Incipimus iterum nosmetipsos commendare? aut numquid egemus (sicut quidam) commendatiis epistolis ad vos, aut ex vobis?

² Epistola nostra vos estis, scripta in cordibus nostris, quæ scitur, et legitur ab omnibus hominibus:

³ manifestati quod epistola estis Christi, ministrata a nobis, et scripta non atramento, sed spiritu Dei vivi: non in tabulis lapideis, sed in tabulis cordis carnalibus.

⁴ Fiduciam autem talem habemus per Christum ad Deum:

⁵ non quod sufficientes simus cogitare aliquid a nobis, quasi ex nobis: sed sufficientia nostra ex Deo est:

⁶ qui et idoneos nos fecit ministros novi testamenti: non littera, sed Spiritu: littera enim occidit, Spiritus autem vivificat.

⁷ Quod si ministratio mortis litteris deformata in lapidibus, fuit in gloria, ita ut non possent intendere filii Israel in faciem Moysi propter gloriam vultus eius, quæ evacuatur:

⁸ quomodo non magis ministratio Spiritus erit in gloria?

⁹ Nam si ministratio damnationis gloria est: multo magis abundat ministerium iustitiæ in gloria.

¹⁰ Nam nec glorificatum est, quod claruit in hac parte, propter excellentem gloriam.

¹¹ Si enim quod evacuatur, per gloriam est: multo magis quod manet, in gloria est.

¹² Habentes igitur talem spem, multa fiducia utimur:

¹³ et non sicut Moyses ponebat velamen super faciem suam, ut non intenderent filii Israel in faciem eius, quod evacuatur,

¹⁴ sed obtusi sunt sensus eorum. Usque in hodiernum enim diem, idipsum velamen in lectione veteris testamenti manet non revelatum, (quoniam in Christo evacuatur)

¹⁵ sed usque in hodiernum diem, cum legitur Moyses, velamen positum est super cor eorum.

¹⁶ Cum autem conversus fuerit ad Dominum, auferetur velamen.

¹⁷ Dominus autem Spiritus est: Ubi autem Spiritus Domini: ibi libertas.

¹⁸ Nos vero omnes, revelata facie gloriam Domini speculantes, in eandem imaginem transformamur a claritate in claritatem, tamquam a Domini Spiritu.