¹ Een puntdicht van David. Behoed mij, o God, want tot U neem ik mijn toevlucht;

² Ik zeg tot Jahweh: Gij zijt mijn Heer, buiten U geen geluk!

³ Aan de heiligen, die zijn land bewonen, Schenkt Hij de volheid zijner genade.

⁴ Zìj hopen zich ellende op, Die achter vreemde goden lopen. Neen, ik pleng hun bloedige offers niet mee, Zelfs hun naam komt mij niet op de lippen!

⁵ Gij zijt mijn erfdeel, o Jahweh, en het deel van mijn beker, Gij zijt het, die het lot voor mij wierpt:

⁶ Mijn meetsnoer lag in lieflijke dreven, Een prachtig stuk viel mij toe.

⁷ Ik zegen Jahweh, want Hij is mijn raadsman: Zelfs ‘s nachts word ik door mijn nieren vermaand.

⁸ Jahweh houd ik altijd voor ogen; Staat Hij mij ter zijde, dan wankel ik niet.

⁹ Zo verheugt zich mijn hart, En jubelt mijn geest; Ook mijn vlees is vol moed,

¹⁰ Want Gij geeft mij niet prijs aan het dodenrijk. Gij laat uw vrome het graf niet aanschouwen,

¹¹ Maar toont mij de weg naar het leven, Overvloedige vreugd voor uw aanschijn, Aan uw rechterhand eeuwig geluk.