¹ Halleluja! Loof Jahweh, mijn ziel: Jahweh, mijn God, hoog zijt Gij verheven! Gij hebt U met glorie en luister omkleed,

² En hult U in het licht als een mantel; Gij spant de hemelen uit als een tent,

³ En legt op de wateren uw opperzalen. Gij maakt van de wolken uw wagen, Zweeft op de vleugels van de wind;

⁴ Stelt de stormen aan tot uw boden, Laaiend vuur tot uw knechten.

⁵ Gij hebt de aarde op haar pijlers gegrond, Zodat ze voor eeuwig niet wankelt.

⁶ De Oceaan bedekte haar als een kleed, Nog boven de bergen stonden de wateren:

⁷ Maar ze namen de vlucht voor uw dreigen, Rilden van angst voor de stem van uw donder;

⁸ Toen rezen de bergen, en zonken de dalen Op de plaats, die Gij hun hadt bestemd.

⁹ Gij hebt ze grenzen gesteld, die ze niet overschreden, Ze mochten niet meer de aarde bedekken;

¹⁰ Gij zendt de bronnen in de dalen, En tussen de bergen stromen ze voort;

¹¹ Ze laven al de wilde dieren, En de woudezel lest er zijn dorst;

¹² Daar nestelen de vogels uit de lucht, En fluiten er tussen de struiken.

¹³ Uit uw zalen drenkt Gij de bergen, Door het sap van uw nevel wordt de aarde verzadigd;

¹⁴ Gij laat voor het vee het gras ontspruiten, En het groen voor wat de mensen dient. Gij roept het graan uit de aarde te voorschijn,

¹⁵ En de wijn, die het hart van de mensen verheugt; Olie, om het gelaat te doen glanzen, Brood, dat het hart van de mensen verkwikt.

¹⁶ Jahweh’s bomen drinken zich vol, De Libanon-ceders, die Hij heeft geplant:

¹⁷ Waar de vogels zich nestelen, In wier toppen de ooievaar woont.

¹⁸ De hoogste bergen zijn voor de gemzen, De klippen een schuilplaats voor bokken.

¹⁹ Gij schiept de maan, om de tijd te bepalen, De zon weet, wanneer ze onder moet gaan.

²⁰ Maakt Gij het donker, dan wordt het nacht, En sluipen de wilde beesten rond,

²¹ Brullen de leeuwen om buit, En vragen God om hun voedsel.

²² De zon gaat op: ze kruipen weg, En leggen zich neer in hun holen;

²³ Maar de mens tijgt aan zijn werk, En aan zijn arbeid tot aan de avond.

²⁴ Hoe ontzaglijk zijn uw werken, o Jahweh: Gij hebt ze allen met wijsheid gewrocht! De aarde is vol van uw schepselen,

²⁵ Niet minder de zee; Die is groot en geweldig, En het wemelt daarin zonder tal: Beesten, kleine en grote,

²⁶ Monsters trekken er door, Liwjatan dien Gij hebt geschapen, Om er mede te spelen.

²⁷ Allen zien naar U uit, Om voedsel, elk op zijn tijd.

²⁸ Geeft Gij het: ze eten het op; Gij opent uw hand: ze worden van het goede verzadigd.

²⁹ Maar verbergt Gij uw aanschijn: Ze verstarren van schrik; Gij ontneemt hun de adem: Ze sterven en keren terug tot hun stof.

³⁰ Maar Gij zendt weer uw geest: en ze worden geschapen, En Gij vernieuwt het aanschijn der aarde!

³¹ Eeuwig dure de glorie van Jahweh, En blijve Jahweh Zich in zijn werken verheugen;

³² Hij, die de aarde beziet: en ze beeft; Die de bergen aanraakt: ze roken!

³³ Heel mijn leven zal ik zingen voor Jahweh, Mijn God blijven loven, zolang ik besta!

³⁴ Moge mijn zang Hèm behagen, En ìk mij in Jahweh verblijden;

³⁵ Maar mogen de zondaars van de aarde verdwijnen, En de goddelozen niet blijven bestaan! Loof Jahweh, mijn ziel!