¹ Een lied; een psalm van Asaf.

² O God, houd U niet stil, Niet rustig en werkeloos, o God!

³ Want zie, uw vijanden razen, En uw haters steken hun hoofden omhoog.

⁴ Ze smeden listige plannen tegen uw volk, En spannen tegen uw beschermelingen samen:

⁵ "Komt, laat ons ze uitroeien uit de rij van de volken, Zodat men zelfs Israëls naam niet meer noemt!"

⁶ Ja, eensgezind hebben ze samengezworen, En een verbond gesloten tegen U:

⁷ De tenten van Edom en van de Jisjmaëlieten, Van Moab en de zonen van Hagar.

⁸ En Gebal, Ammon en Amalek, Filistea met de bewoners van Tyrus,

⁹ Zelfs Assjoer sluit zich bij hen aan, En leent zijn arm aan de zonen van Lot.

¹⁰ Doe met hen als met Midjan, Als met Sisera en Jabin bij de beek Kisjon,

¹¹ Die bij En-Dor werden vernietigd, En tot mest voor het veld zijn gemaakt.

¹² Zet het hun vorsten betaald als Oreb en Zeëb, Als Zébach en Salmoenna,

¹³ Met al hun groten, die zeggen: Laat ons het land van God gaan bezetten!

¹⁴ Maak ze aan dwarrelende blaren gelijk, o mijn God, En aan kaf voor de wind!

¹⁵ En zoals het vuur de bossen verteert, De vlammen de bergen verzengen:

¹⁶ Zo moogt Gij hen met uw stormwind vervolgen, In verwarring brengen door uw orkaan!

¹⁷ Bedek met smaad hun gelaat, Opdat ze uw Naam mogen eren, o Jahweh;

¹⁸ Laat ze beschaamd staan en verbijsterd voor eeuwig, En in schande vergaan!

¹⁹ Dan zullen zij weten, dat "Jahweh" uw Naam is; Dat Gij de Allerhoogste zijt op heel de aarde, Gij alleen!