¹ Jahweh, wrekende God, God der wrake, treed op;

² Verhef U, Rechter der aarde, Vergeld de trotsen wat ze verdienen!

³ Hoelang nog zullen de zondaars, o Jahweh, Hoelang nog zullen de boosdoeners juichen?

⁴ Al die booswichten pochen en snoeven, En een hoge toon slaan ze aan!

⁵ Jahweh, ze vertrappen uw volk, En verdrukken uw erfdeel;

⁶ Ze doden weduwen en wezen, Vermoorden die bij ons kwamen wonen.

⁷ En dan zeggen ze nog: Jahweh ziet het niet eens, De God van Jakob merkt het niet!

⁸ Domme kudde, word toch verstandig; Gij dwazen, wanneer wordt gij wijs?

⁹ Zou Hij het niet horen, die het oor heeft geplant, Niet zien, die het oog heeft geschapen;

¹⁰ Zou Hij, die de volkeren tuchtigt, niet straffen, Onwetend zijn, die den mens onderricht?

¹¹ Neen, Jahweh kent de gedachten der mensen, Hij weet, dat het hersenschimmen zijn.

¹² Jahweh, gelukkig de man, dien Gij onderricht, En dien Gij leert uit uw wet:

¹³ Hoe hij gelaten moet zijn in dagen van rampspoed, Totdat voor den boze het graf is gedolven;

¹⁴ Hoe Jahweh zijn volk niet verstoot, En nooit zijn erfdeel verlaat;

¹⁵ Hoe de brave zijn recht weer verkrijgt, Alle oprechten van hart weer geluk!

¹⁶ Wie anders neemt het voor mij tegen de boosdoeners op, Wie staat mij tegen de booswichten bij?

¹⁷ Wanneer Jahweh mij niet te hulp was gekomen, Dan lag ik misschien al lang in het graf.

¹⁸ Maar als ik denk: nú wankelt mijn voet, Dan steunt mij uw goedheid, o Jahweh;

¹⁹ En wanneer zware zorgen mij innerlijk drukken, Dan verkwikt uw vertroosting mijn ziel.

²⁰ Zoudt Gij iets gemeen hebben met de zetel van onrecht, Die onheil sticht op gezag van de wet;

²¹ Met hen, die het leven der braven belagen, En onschuldig bloed durven straffen?

²² Neen, voor mij is Jahweh een toevlucht, Mijn God een veilige Rots;

²³ Maar hùn vergeldt Hij hun onrecht, En vernielt ze om hun boosheid: Jahweh, onze God!