¹ Halleluja! Toen Israël uit Egypte trok, Jakobs huis uit een volk van barbaren,

² Werd Juda zijn heiligdom, En Israël zijn rijk.

³ De zee zag het, en sloeg op de vlucht, De Jordaan deinsde terug;

⁴ Als rammen sprongen de bergen weg, Als lammeren de heuvels.

⁵ Zee, wat was er, dat gij gingt vluchten, Jordaan, dat gij achteruit zijt geweken;

⁶ Bergen, dat gij wegsprongt als rammen, Gij heuvels als lammeren?

⁷ Voor den Heer kromp de aarde ineen, Voor het aangezicht van Jakobs God;

⁸ Die de rots in een vijver herschiep, De klip in een borrelende bron!

⁹ Niet ons, o Jahweh, niet ons, Maar uw Naam geef eer om uw goedheid en trouw!

¹⁰ Waarom zouden de heidenen zeggen: "Waar is toch hun God?"

¹¹ De God van òns is in de hemel, En Hij doet wat Hij wil;

¹² Doch hùn goden zijn maar zilver en goud, Door mensenhanden gemaakt.

¹³ Ze hebben een mond, maar kunnen niet spreken; Ogen, maar kunnen niet zien;

¹⁴ Oren, maar kunnen niet horen; Een neus, maar kunnen niet ruiken.

¹⁵ Hun handen kunnen niet tasten, Hun voeten niet gaan; Ze geven geen geluid met hun keel, En hebben geen adem in hun mond.

¹⁶ Aan hen worden gelijk, die ze maken, En allen, die er op hopen!

¹⁷ Maar Israël blijft op Jahweh vertrouwen: Hij is hun hulp en hun schild;

¹⁸ Het huis van Aäron blijft op Jahweh vertrouwen: Hij is hun hulp en hun schild;

¹⁹ Die Jahweh vrezen, blijven op Jahweh vertrouwen: Hij is hun hulp en hun schild!

²⁰ En Jahweh zal ons gedenken, Ons zijn zegen verlenen: Het huis van Israël zegenen, Het huis van Aäron zegenen,

²¹ Die Jahweh vrezen zegenen, Kleinen en groten;

²² En Jahweh zal u blijven zegenen, U en uw kinderen!

²³ Weest dan gezegend door Jahweh, Die hemel en aarde heeft gemaakt:

²⁴ De hemel blijft de hemel van Jahweh, Maar de aarde gaf Hij aan de kinderen der mensen.

²⁵ De doden zullen Jahweh niet prijzen, Niemand, die in het oord van Stilte is gedaald:

²⁶ Maar wij, wij zullen Jahweh loven, Van nu af tot in eeuwigheid!