¹ Van David. Geprezen zij Jahweh, Mijn Rots; Die mijn handen leert strijden, En mijn vingers leert kampen.

² Mijn sterkte en burcht, Mijn schuilplaats en toevlucht, Mijn schild, waarop ik vertrouw: Die de volkeren aan mij onderwerpt.

³ Jahweh, wat is de mens, dat Gij acht op hem slaat; Een mensenkind, dat Gij om hem U bekommert?

⁴ De mens lijkt enkel een zucht, Zijn dagen een vluchtige schaduw.

⁵ Jahweh, buig uw hemel omlaag, en daal neer, Raak de bergen aan, en ze roken;

⁶ Slinger uw bliksems, en strooi ze in het rond, Schiet uw pijlen, en jaag ze uiteen.

⁷ Reik mij uw hand uit den hoge, En verlos mij uit de macht der barbaren,

⁸ Wier mond alleen maar leugentaal spreekt, En wier rechter een hand van bedrog is.

⁹ Dan zal ik een nieuw lied voor U zingen, o God, Op de tiensnarige harp voor U spelen:

¹⁰ Voor U, die aan koningen de zege verleent, Die redding brengt aan David, uw dienaar.

¹¹ Ja, Hij hééft mij gered van het moordende zwaard, Mij verlost uit de macht der barbaren, Wier mond alleen maar leugentaal spreekt, En wier rechter een hand van bedrog is.

¹² Nu zijn onze zonen als planten, Zorgvuldig gekweekt in hun jeugd; Onze dochters als zuilen, Voor de bouw van paleizen gehouwen.

¹³ Onze schuren gevuld, Boordevol van allerlei vrucht; Onze schapen bij duizenden werpend,

¹⁴ De runderen in onze weiden bij tienduizenden drachtig. Geen bres en geen stormloop, Op onze pleinen geen kermen:

¹⁵ Gelukkig het volk, wat zo’n lot is beschoren; Gelukkig het volk, waarvan Jahweh de God is!