Fiantsoan’ ny efa resim-pahavalo, mba hotsarovan’ Andriamanitra ny teniny

¹ Ho an’ ny mpiventy hira Al-sho-shanedoth. Miktama nataon’ i Davida hampianarana,

² fony izy nanafika an’ i Mesopotamia¹ sy Arama-zoba tamin’ ny niverenan’ i Joaba ka namelezany ny Edomita roa arivo amby iray alin-dahy teo amin’ ny lohasahan-tsira.

1. Arama-naharaima.

³ Andriamanitra ô, efa nanary sy nampihahaka anay Hianao; efa tezitra Hianao, velombelomy izahay.

⁴ Efa nampihorohoro ny tany Hianao ka namaky azy; amboary izay rava aminy, fa mihozongozona izy.

⁵ Efa nampahita ny olonao zava-tsarotra Hianao, ary efa nampisotro anay divay mampiraikiraiky.

⁶ Efa notoloranao faneva ny matahotra Anao, hatsangany noho ny fahamarinana. [Sela.]

⁷ Mba hahafahan’ ny malalanao, dia vonjeo amin’ ny tananao ankavanana aho, ka valio.

⁸ Andriamanitra niteny tamin’ ny fahamasinany hoe: hifaly Aho ka hizara an’ i Sekema; ary ny lohasahan’ i Sokota horefesiko;

⁹ Ahy Gileada, Ahy koa Manase; ary aron’ ny lohako Efraima tehim-panjakako Joda;

¹⁰ Tavin-dranoko fanasana Moaba; Edoma no anipazako ny kapako; mihobia noho ny amiko, ry Filistia.

¹¹ Iza no hitondra ahy ho any an-tanàna mafy? iza no hitarika ahy ho any Edoma?

¹² Tsy Hianao va, Izay efa nanary anay¹, Andriamanitra ô. Sady tsy nivoaka niaraka tamin’ ny antokon’ ny miaramilanay, Andriamanitra ô?

1. Na: Tsy efa nanary anay va Hianao.

¹³ Vonjeo amin’ ny mpandrafy izahay; fa zava-poana ny famonjena ataon’ ny olona.

¹⁴ Andriamanitra no haherezantsika; fa Izy no hanitsakitsaka ny fahavalontsika.