Psalm 102

¹ Modlitwa strapionego, gdy uciśniony wylewa przed Panem swoją skargę. Panie, wysłuchaj mojej modlitwy i niech przyjdzie do ciebie moje wołanie.

² Nie ukrywaj przede mną swego oblicza¹, w dniu mego ucisku nakłoń ku mnie swego ucha; w dniu, w którym cię wzywam, szybko mnie wysłuchaj.

1. Ps 27,9; 69,17.

³ Moje dni bowiem nikną jak dym, a moje kości są rozpalone jak ognisko.

⁴ Moje serce jest porażone i usycha jak trawa, tak że zapomniałem jeść chleb.

⁵ Od głosu mego wołania moje kości przylgnęły mi do ciała.

⁶ Jestem podobny do pelikana na pustyni, jestem jak sowa na pustkowiu.

⁷ Czuwam i jestem jak samotny wróbel na dachu.

⁸ Przez cały dzień znieważają mnie moi wrogowie i przeklinają mnie ci, którzy szaleją przeciwko mnie.

⁹ Jadam bowiem popiół jak chleb, a mój napój mieszam ze łzami;

¹⁰ Z powodu twego gniewu i zapalczywości, bo podniosłeś mnie i strąciłeś.

¹¹ Moje dni są jak chylący się cień, a ja usycham jak trawa.

¹² Ale ty, Panie, trwasz na wieki, a twoja pamięć z pokolenia na pokolenie.

¹³ Powstaniesz i zmiłujesz się nad Syjonem¹, bo czas, byś się nad nim zlitował, gdyż nadszedł czas wyznaczony.

1. Ps 69,35.

¹⁴ Twoi słudzy bowiem miłują jego kamienie i litują się nad jego prochem;

¹⁵ A poganie będą się bać imienia Pana¹ i wszyscy królowie ziemi – twojej chwały;

1. Ps 86,9; Iz 59,19.

¹⁶ Gdy Pan odbuduje Syjon i ukaże się w swojej chwale;

¹⁷ Przychyli się do modlitwy opuszczonych i nie pogardzi ich modlitwą¹.

1. Ne 1,6.11.

¹⁸ Zapiszą to dla przyszłego pokolenia, a lud, który ma być stworzony, będzie chwalić Pana.

¹⁹ Spojrzał bowiem z wysokości swojej świątyni; Pan popatrzył z nieba na ziemię¹;

1. Ps 14,2; 33,13; 2Krn 16,9.

²⁰ Aby wysłuchać jęku więźniów¹ i uwolnić skazanych na śmierć;

1. Ps 79,11; Wj 2,24-25.

²¹ Aby głosili na Syjonie imię Pana i jego chwałę w Jeruzalem;

²² Gdy się zgromadzą razem narody i królestwa, aby służyć Panu.

²³ Osłabił w drodze moją siłę, skrócił moje dni.

²⁴ Powiedziałem: Mój Boże, nie zabieraj mnie w połowie moich dni; twoje lata bowiem trwają z pokolenia na pokolenie.

²⁵ Ty dawno założyłeś fundamenty ziemi i niebiosa są dziełem twoich rąk¹.

1. Rdz 1,1; Hi 38,4-6; Iz 48,13; Za 12,1; Hbr 1,10.

²⁶ One przeminą, ale ty pozostajesz; wszystkie jak szata się zestarzeją, zmienisz je jak płaszcz i będą odmienione¹.

1. Iz 34,4; 51,6; 65,17; 66,22; Rz 8,20; 2P 3,7-12.

²⁷ Ale ty zawsze jesteś ten sam¹, a twoje lata nigdy się nie skończą.

1. Ml 3,6; Hbr 13,8; Jk 1,17.

²⁸ Synowie twoich sług będą trwać u ciebie, a ich potomstwo zostanie przed tobą utwierdzone.