Psalm 22

¹ Przewodnikowi chóru, na Ajjelet haszahar. Psalm Dawida. Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś¹? Czemu jesteś tak daleki od wybawienia mnie, od słów mego jęku?

1. Mt 27,46; Mk 15,34.

² Boże mój, wołam we dnie, a nie odzywasz się do mnie; w nocy, a nie mogę się uspokoić.

³ Ale ty jesteś Święty, mieszkający wśród chwały Izraela.

⁴ Tobie ufali nasi ojcowie¹, ufali i wyzwoliłeś ich.

1. Ps 44,1.

⁵ Do ciebie wołali i zostali wybawieni, tobie ufali i się nie zawiedli.

⁶ Ja zaś jestem robakiem¹, a nie człowiekiem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą ludu².

1. Hi 25,6; Iz 66,24; Mk 9,44.
2. Ps 109,25; Mt 27,39-44.

⁷ Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta¹, potrząsają głową, mówiąc:

1. Hi 16,10; Ps 35,15-16; Mt 27,29.

⁸ Zaufał Panu, niech go wyzwoli¹; niech go ocali, skoro go kocha.

1. Mt 27,42-43.

⁹ Ale to ty mnie wydobyłeś z łona¹, napełniłeś mnie ufnością jeszcze u piersi mojej matki.

1. Ps 71,6.

¹⁰ Na ciebie byłem zdany od narodzenia, od łona matki ty jesteś moim Bogiem.

¹¹ Nie oddalaj się ode mnie, bo utrapienie bliskie, a nie ma nikogo, kto by mnie wspomógł.

¹² Otoczyło mnie mnóstwo cielców, osaczyły mnie byki Baszanu¹.

1. Ps 68,30; Pwt 32,14-15; Ez 39,18; Am 4,1.

¹³ Rozwarły¹ na mnie swe paszcze jak lew drapieżny i ryczący.

1. Hi 16,10; Lm 2,16.

¹⁴ Rozpłynąłem się jak woda i rozłączyły się wszystkie moje kości; moje serce stało się jak wosk, roztopiło się w moim wnętrzu¹.

1. J 19,34.

¹⁵ Moja siła wyschła jak skorupa, a mój język przylgnął do podniebienia¹; położyłeś mnie w prochu śmierci.

1. J 19,28.

¹⁶ Psy bowiem mnie osaczyły¹, obległa mnie zgraja złoczyńców; przebili moje ręce i nogi².

1. Mt 7,6; Flp 3,2.
2. Za 12,10; Mt 27,35; J 19,37; 20,25-27.

¹⁷ Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni patrzą na mnie, przypatrują się.

¹⁸ Dzielą między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy¹.

1. Mt 27,35; Mk 15,24; Łk 23,34; J 19,23-24.

¹⁹ Ale ty, Panie, nie oddalaj się; mocy moja, spiesz mi na ratunek.

²⁰ Ocal od miecza moją duszę, od mocy psów cenną duszę moją.

²¹ Wybaw mnie z lwiej paszczy, bo i od rogów jednorożców mnie ocaliłeś.

²² Będę głosił twoje imię moim braciom¹, będę cię chwalił pośród zgromadzenia.

1. Ps 69,8; Mt 12,48-49; J 20,17.

²³ Chwalcie Pana, wy, którzy się go boicie¹; wysławiajcie go, całe potomstwo Jakuba; bójcie się go, wszyscy potomkowie Izraela.

1. Ps 115,11; 135,20.

²⁴ Bo nie wzgardził ani się nie brzydził utrapieniem ubogiego, ani nie ukrył przed nim swego oblicza, lecz gdy ten do niego wołał, wysłuchał go.

²⁵ Od ciebie pochodzi moja chwała w wielkim zgromadzeniu; wypełnię swoje śluby wobec tych, którzy się ciebie boją.

²⁶ Ubodzy będą jeść i nasycą się, chwalić Pana będą ci, którzy go szukają; wasze serce będzie żyć na wieki.

²⁷ Przypomną sobie i nawrócą się do Pana wszystkie krańce ziemi¹ i oddadzą pokłon przed twoim obliczem wszystkie rodziny narodów².

1. Ps 2,8; Ps 98,3; Iz 45,22; Rz 10,18; 1Kor 10,11.
2. Ps 72,11; 86,9; Obj 7,9; 15,4.

²⁸ Do Pana bowiem należy królestwo i on panuje nad narodami¹.

1. Ps 47,7; Dn 7,14; Ab 1,21; Za 14,9; Obj 11,15.

²⁹ Wszyscy bogaci ziemi będą jeść i oddawać mu pokłon, upadną przed jego obliczem wszyscy, którzy zstępują w proch, którzy nie mogą swej duszy zachować przy życiu.

³⁰ Potomstwo będzie mu służyć i będzie poczytane Panu za pokolenie¹.

1. Iz 53,10; Mt 23,36; 24,34; Łk 1,50.

³¹ Przyjdą i ludowi, który się narodzi, opowiedzą jego sprawiedliwość – że on tak uczynił.