¹ Hic enim Melchisedech, rex Salem, sacerdos Dei summi, qui obviavit Abrahæ regresso a cæde regum, et benedixit ei:

² cui et decimas omnium divisit Abraham: primum quidem qui interpretatur rex iustitiæ: deinde autem et rex Salem, quod est, rex pacis,

³ sine patre, sine matre, sine genealogia, neque initium dierum, neque finem vitæ habens, assimilatus autem Filio Dei, manet sacerdos in perpetuum.

⁴ Intuemini autem quantus sit hic, cui et decimas dedit de præcipuis Abraham patriarcha.

⁵ Et quidem de filiis Levi sacerdotium accipientes, mandatum habent decimas sumere a populo secundum legem, id est, a fratribus suis: quamquam et ipsi exierint de lumbis Abrahæ.

⁶ Cuius autem generatio non annumeratur in eis, decimas sumpsit ab Abraham, et hunc, qui habebat repromissiones, benedixit.

⁷ Sine ulla autem contradictione, quod minus est, a meliore benedicitur.

⁸ Et hic quidem, decimas morientes homines accipiunt: ibi autem contestatur, quia vivit.

⁹ Et (ut ita dictum sit) per Abraham, et Levi, qui decimas accepit, decimatus est:

¹⁰ adhuc enim in lumbis patris erat, quando obviavit ei Melchisedech.

¹¹ Si ergo consummatio per sacerdotium Leviticum erat (populus enim sub ipso legem accepit) quid adhuc necessarium fuit secundum ordinem Melchisedech, alium surgere sacerdotem, et non secundum ordinem Aaron dici?

¹² Translato enim sacerdotio, necesse erat ut et legis translatio fiat.

¹³ In quo enim hæc dicuntur, de alia tribu est, de qua nullus altari præsto fuit.

¹⁴ Manifestum est enim quod ex Iuda ortus sit Dominus noster: in qua tribu nihil de sacerdotibus Moyses locutus est.

¹⁵ Et amplius adhuc manifestum est: si secundum similitudinem Melchisedech exurgat alius sacerdos,

¹⁶ qui non secundum legem mandati carnalis factus est, sed secundum virtutem vitæ insolubilis.

¹⁷ Contestatur enim: Quoniam tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech.

¹⁸ Reprobatio quidem fit præcedentis mandati, propter infirmitatem eius, et inutilitatem:

¹⁹ nihil enim ad perfectum adduxit lex: introductio vero melioris spei, per quam proximamus ad Deum.

²⁰ Et quantum est non sine iureiurando (alii quidem sine iureiurando sacerdotes facti sunt,

²¹ hic autem cum iureiurando per eum, qui dixit ad illum: Iuravit Dominus, et non pœnitebit eum: tu es sacerdos in æternum):

²² in tantum melioris testamenti sponsor factus est Iesus.

²³ Et alii quidem plures facti sunt sacerdotes, idcirco quod morte prohiberentur permanere:

²⁴ hic autem eo quod maneat in æternum, sempiternum habet sacerdotium.

²⁵ Unde et salvare in perpetuum potest accedentes per semetipsum ad Deum: semper vivens ad interpellandum pro nobis.

²⁶ Talis enim decebat ut nobis esset Pontifex, sanctus, innocens, impollutus, segregatus a peccatoribus, et excelsior cælis factus:

²⁷ qui non habet necessitatem quotidie, quemadmodum sacerdotes, prius pro suis delictis hostias offerre, deinde pro populi: hoc enim fecit semel, seipsum offerendo.

²⁸ Lex enim homines constituit sacerdotes infirmitatem habentes: sermo autem iurisiurandi, qui post legem est, Filium in æternum perfectum.