Rozdział 4

¹ Umiłowani, nie wierzcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków¹ wyszło na świat.

1. Pwt 13,1-5; Jr 29,8-9; Mt 7,15; 24,4-5; 2P 2,1.

² Po tym poznacie Ducha Bożego: każdy duch, który wyznaje¹, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele², jest z Boga.

1. 1Kor 12,3; Rz 10,9-13.
2. J 1,14; 1Tm 3,16.

³ Każdy zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta¹, o którym słyszeliście, że nadchodzi i już teraz jest na świecie.

1. 1J 2,18.22; 2J 1,7.

⁴ Dzieci, wy jesteście z Boga i zwyciężyliście ich, ponieważ ten, który jest w was¹, jest większy niż ten, który jest na świecie.

1. J 10,29; 14,17; Ef 3,17.

⁵ Oni są ze świata¹, dlatego mówią o świecie, a świat ich słucha.

1. J 3,31; 8,23; 15,19; 17,14.

⁶ My jesteśmy z Boga. Kto zna Boga, słucha nas¹, kto nie jest z Boga, nie słucha nas. Po tym poznajemy ducha prawdy i ducha błędu.

1. 1Kor 2,12-14; Iz 8,20.

⁷ Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, gdyż miłość jest z Boga¹ i każdy, kto miłuje, narodził się² z Boga i zna Boga.

1. Pwt 30,6; 1Tes 4,9.
2. 1J 2,29; 5,1.

⁸ Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością.

⁹ Przez to objawiła się¹ miłość Boga ku nam, że Bóg posłał na świat swego jednorodzonego Syna, abyśmy żyli przez niego.

1. 1J 3,16; Rz 5,8; 8,32.

¹⁰ Na tym polega miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że on nas umiłował i posłał swego Syna, aby był przebłaganiem¹ za nasze grzechy.

1. 1J 2,2.

¹¹ Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował, to i my powinniśmy się wzajemnie miłować.

¹² Boga nikt nigdy nie widział¹, ale jeśli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka, a jego miłość jest w nas doskonała.

1. 1J 4,20; Rdz 32,30; Wj 33,20; Lb 12,8; J 1,18; 1Tm 6,16; Hbr 11,27.

¹³ Po tym poznajemy, że w nim mieszkamy, a on w nas, że dał nam ze swego Ducha.

¹⁴ My zaś widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec posłał Syna, aby był Zbawicielem¹ świata.

1. J 4,42.

¹⁵ Każdy, kto wyzna¹, że Jezus jest Synem Bożym, w tym mieszka Bóg, a on w Bogu.

1. Rz 10,9-10; Flp 2,11; 2J 1,7.

¹⁶ My poznaliśmy i uwierzyliśmy w miłość, którą ma Bóg do nas. Bóg jest miłością, a kto trwa w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim.

¹⁷ W tym jest doskonała¹ miłość w nas, abyśmy mieli ufność w dniu sądu, że jaki on jest, tacy i my jesteśmy na tym świecie.

1. 1J 2,5; Jk 2,22.

¹⁸ W miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk, bo lęk przynosi udrękę, a kto się boi, nie jest doskonały w miłości.

¹⁹ My go miłujemy, ponieważ on pierwszy nas umiłował.

²⁰ Jeśli ktoś mówi: Miłuję Boga, a nienawidzi swego brata, jest kłamcą¹. Kto bowiem nie miłuje swego brata, którego widzi, jak może miłować Boga, którego nie widzi?

1. 1J 2,4.

²¹ A takie przykazanie mamy od niego, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też swego brata.