Rozdział 1

¹ Paweł, Sylwan i Tymoteusz do kościoła Tesaloniczan¹, który jest w Bogu Ojcu² i Panu Jezusie Chrystusie. Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.

1. Kol 4,16; Obj 3,14.
2. J 6,27; 1Kor 8,6; Ga 1,1; 1P 1,2; 2J 1,3.

² Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich¹, czyniąc wzmiankę o was w naszych modlitwach;

1. Ef 1,16; Flp 1,3; Kol 1,3.

³ Nieustannie wspominając wasze dzieło wiary¹ i trud miłości², i wytrwałość w nadziei w naszym Panu Jezusie Chrystusie, przed Bogiem i naszym Ojcem;

1. 2Tes 1,11.
2. Hbr 6,10.

⁴ Wiedząc, umiłowani bracia, że zostaliście wybrani¹ przez Boga;

1. Rz 8,28-30; 9,11; 11,5-7; 1P 1,2; 2P 1,10.

⁵ Gdyż nasza ewangelia¹ nie doszła was tylko w słowie, ale także w mocy² i w Duchu Świętym, i w pełnym przekonaniu. Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was.

1. 2Kor 4,3.
2. Rz 1,16; 2Tm 1,8.

⁶ A wy staliście się naśladowcami¹ naszymi i Pana, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego;

1. 1Tes 2,14; Mt 16,24; 1Kor 11,1; 3J 1,11.

⁷ Tak że staliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai.

⁸ Od was bowiem słowo Pańskie rozbrzmiewało nie tylko w Macedonii i Achai, ale też wasza wiara w Boga rozkrzewiła się w każdym miejscu, tak że nie trzeba nam mówić czegokolwiek;

⁹ Ponieważ oni sami opowiadają o nas, jakie było nasze przybycie do was i jak nawróciliście się od bożków do Boga¹, aby służyć żywemu i prawdziwemu Bogu;

1. Dz 14,15; 26,20; Ga 4,8; Jr 44,5.

¹⁰ I oczekiwać z niebios¹ jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, który nas wyrwał od nadchodzącego gniewu².

1. 1Tes 4,16-17; Flp 3,20; Tt 2,13.
2. Mt 3,7.

Rozdział 2

¹ Sami bowiem wiecie, bracia, że nasze przybycie do was nie było daremne;

² Lecz chociaż przedtem, jak wiecie, doznaliśmy cierpień i byliśmy znieważeni w Filippi, to jednak odważyliśmy się¹ w naszym Bogu, by wśród wielu zmagań głosić² wam ewangelię Boga.

1. Ef 6,19-20.
2. Mk 16,15; Dz 16,10; Rz 1,15; 10,15.

³ Nasze pouczenie bowiem nie wzięło się z błędu ani z nieczystości, ani z podstępu;

⁴ Lecz jak przez Boga zostaliśmy uznani za godnych powierzenia nam ewangelii, tak ją głosimy, nie aby podobać się ludziom, ale Bogu, który bada nasze serca.

⁵ Nigdy bowiem nie posługiwaliśmy się pochlebstwem w mowie, jak wiecie, ani nie kierowaliśmy się ukrytą chciwością, Bóg jest świadkiem¹;

1. Rz 1,9; 9,1; Ga 1,20.

⁶ Ani nie szukaliśmy chwały u ludzi, ani u was, ani u innych, mogąc być dla was ciężarem jako apostołowie Chrystusa¹;

1. 1Kor 9,4-18; 2Kor 13,10.

⁷ Byliśmy jednak wśród was łagodni jak karmicielka troszcząca się o swoje dzieci.

⁸ Darzyliśmy was taką życzliwością, że gotowi byliśmy użyczyć wam nie tylko ewangelii Boga, ale i naszych dusz¹, bo staliście się nam drodzy.

1. Rz 9,3; 10,1; Jr 13,17.

⁹ Pamiętacie przecież, bracia, naszą pracę i trud. Pracując bowiem dniem i nocą¹, aby nie obciążyć nikogo z was, głosiliśmy wam ewangelię Boga.

1. Dz 20,34-35; 2Tes 3,7-9.

¹⁰ Wy i Bóg jesteście świadkami, że zachowywaliśmy się w świętości, w sprawiedliwości i nienagannie¹ pośród was, którzy wierzycie.

1. 1Tes 3,13; Łk 1,6; Flp 3,6; Kol 1,22; 1Tm 3,2; 2P 3,14.

¹¹ Wiecie bowiem, że każdego z was, jak ojciec swoje dzieci, zachęcaliśmy i pocieszaliśmy, i zaklinaliśmy;

¹² Abyście postępowali w sposób godny Boga¹, który was powołał do swego królestwa i chwały.

1. Ef 4,1; Kol 1,10.

¹³ Dlatego też nieustannie dziękujemy Bogu, że gdy przyjęliście słowo Boże¹, które słyszeliście od nas, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale – jak jest naprawdę – jako słowo Boże², które też w was, którzy wierzycie, skutecznie działa.

1. Dz 8,14; 11,1; 17,11.
2. 1Sm 9,27; Prz 30,5; Łk 4,4; 11,28; Rz 10,17; 2Kor 2,17; 4,2; Ef 6,17; Hbr 4,12; 1P 1,23.

¹⁴ Wy bowiem, bracia, staliście się naśladowcami kościołów Bożych¹, które są w Judei w Chrystusie Jezusie, bo wy to samo wycierpieliście od swoich rodaków, co i oni od Żydów;

1. Rz 16,16; 1Kor 11,16; 14,33; 2Kor 11,28; Ga 1,2.22.

¹⁵ Którzy zabili i Pana Jezusa, i swoich własnych proroków, i nas prześladowali¹; a nie podobają się Bogu i sprzeciwiają się wszystkim ludziom.

1. Dz 7,52.

¹⁶ Zabraniają nam zwiastować poganom, żeby ci nie byli zbawieni, aby zawsze dopełniali miary swoich grzechów; nadszedł bowiem na nich ostateczny gniew.

¹⁷ My zaś, bracia, rozłączeni z wami na krótko ciałem, ale nie sercem, z tym większym pragnieniem staraliśmy się was zobaczyć.

¹⁸ Dlatego chcieliśmy przybyć do was, zwłaszcza ja, Paweł, raz i drugi, ale przeszkodził nam szatan¹.

1. Dn 10,12-13; Za 3,1; 2Kor 11,12-14.

¹⁹ Co bowiem jest naszą nadzieją, radością albo koroną¹ chluby? Czy nie wy nią jesteście przed naszym Panem Jezusem Chrystusem w czasie jego przyjścia²?

1. Prz 4,9; 16,31; Iz 62,3; 1P 5,4; Obj 4,10-11.
2. 2Kor 1,14; Flp 4,1.

²⁰ Wy bowiem jesteście naszą chwałą i radością.

Rozdział 3

¹ Dlatego nie mogąc tego dłużej znosić, postanowiliśmy sami pozostać w Atenach;

² A Tymoteusza¹, naszego brata, sługę Boga² i współpracownika w ewangelii Chrystusa posłaliśmy, aby was utwierdził i dodał wam otuchy w wierze;

1. Dz 16,1.
2. Rz 13,4.

³ Aby nikt się nie zachwiał wśród tych utrapień¹. Sami przecież wiecie, że do tego zostaliśmy wyznaczeni.

1. J 16,2; 1Kor 4,9; 2Tm 3,12; 1P 2,21.

⁴ Gdy bowiem byliśmy u was, zapowiadaliśmy wam, że będziemy cierpieć ucisk, co się też stało, jak wiecie.

⁵ Dlatego i ja, nie mogąc tego dłużej znosić, posłałem go, aby rozeznał się w waszej wierze, czy was kusiciel¹ czasem nie kusił, a nasza praca nie okazała się daremna.

1. Mt 4,3; 2Kor 2,11; 11,2-3; Jk 1,13-14.

⁶ Teraz zaś Tymoteusz wrócił od was do nas i zwiastował nam radosną wieść o waszej wierze i miłości, i o tym, że nas zawsze dobrze wspominacie, pragnąc nas widzieć, podobnie jak my was.

⁷ Dlatego dzięki wam, bracia, zostaliśmy pocieszeni przez waszą wiarę we wszelkim naszym ucisku i potrzebie.

⁸ Teraz bowiem żyjemy, jeśli wy trwacie w Panu¹.

1. Ga 5,1; Flp 4,1; 2Tes 2,15.

⁹ Jakie więc dziękczynienie możemy złożyć Bogu za was, za całą radość, jakiej z powodu was doznajemy przed naszym Bogiem;

¹⁰ Gdy w nocy i we dnie bardzo gorliwie¹ modlimy się, abyśmy mogli zobaczyć was osobiście i uzupełnić braki waszej wiary?

1. Łk 2,37; Dz 20,31; 1Tm 5,5; 2Tm 1,3.

¹¹ A sam Bóg i nasz Ojciec¹ i nasz Pan Jezus Chrystus niech utoruje naszą drogę do was.

1. Iz 63,16; 2Tes 2,16; 1Kor 1,3; Ga 1,3; Flp 4,20.

¹² Pan zaś niech sprawi, że będziecie wzrastać i obfitować w miłość do siebie nawzajem i do wszystkich, taką, jaką i my mamy do was;

¹³ Aby wasze serca zostały utwierdzone jako nienaganne w świętości wobec naszego Boga i Ojca na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa wraz ze wszystkimi jego świętymi¹.

1. 1Tes 2,19; 4,15; 5,23; 1Kor 1,7; 2Tm 4,1; Jud 1,14.

Rozdział 4

¹ Ponadto, bracia, prosimy was i zachęcamy przez Pana Jezusa, abyście – według otrzymanego od nas pouczenia o tym, jak należy postępować i podobać się Bogu¹ – coraz bardziej w tym obfitowali.

1. Rz 8,8; Hbr 11,6.

² Wiecie przecież, jakie nakazy daliśmy wam przez Pana Jezusa.

³ Taka jest bowiem wola Boga¹, wasze uświęcenie², żebyście powstrzymywali się od nierządu³;

1. 1Tes 5,18; Mt 12,50; J 7,17; Rz 12,2; Ef 6,6.
2. J 17,17; 1Kor 1,30; 6,11; Ef 5,26; 2Tes 2,13.
3. BG wszeteczeństwa; Mt 15,19; Dz 15,20; 1Kor 5,9-10; 6,18; 7,2; Kol 3,5; Hbr 13,4.

⁴ Aby każdy z was umiał utrzymać swoje naczynie¹ w świętości i poszanowaniu;

1. Dz 9,15; Rz 9,21-23; 2Tm 2,20-21; 1P 3,7.

⁵ Nie w namiętności żądzy jak poganie, którzy nie znają Boga;

⁶ I aby nikt nie wykorzystywał i nie oszukiwał w żadnej sprawie swego brata, bo Pan jest mścicielem tego wszystkiego, jak wam to przedtem mówiliśmy i zaświadczaliśmy.

⁷ Bóg bowiem nie powołał nas do nieczystości, ale do świętości¹.

1. Kpł 11,44; Hbr 12,14; 1P 1,14-16.

⁸ A więc kto to odrzuca, odrzuca nie człowieka, lecz Boga, który nam też dał swego Ducha Świętego.

⁹ A o miłości braterskiej nie ma potrzeby wam pisać, bo sami zostaliście pouczeni przez Boga, aby się wzajemnie miłować¹.

1. J 15,12-17.

¹⁰ Czynicie to przecież względem wszystkich braci w całej Macedonii; ale zachęcamy was, bracia, żebyście coraz bardziej w nią obfitowali;

¹¹ I gorliwie starali się żyć spokojnie, dbać o swoje sprawy¹ i pracować własnymi rękami, jak wam nakazaliśmy;

1. 1P 4,15.

¹² Abyście uczciwie¹ postępowali wobec tych, którzy są na zewnątrz, i w niczym nie mieli niedostatku.

1. Rz 12,17; 1P 2,12.

¹³ A nie chcę, bracia, abyście byli w niewiedzy co do tych, którzy zasnęli¹, abyście się nie smucili jak inni, którzy nie mają nadziei.

1. Dn 12,2; Mt 27,52; Łk 8,52; J 11,11-13; Dz 7,60; 13,36.

¹⁴ Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, to też tych, którzy zasnęli w Jezusie, Bóg przyprowadzi wraz z nim¹.

1. 2Kor 12,1-5; Pnp 2,10; 2Kor 5,8; 1Tes 5,10; Flp 1,21.23.

¹⁵ Bo to wam mówimy przez słowo Pana, że my, którzy pozostaniemy żywi do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli.

¹⁶ Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem archanioła i dźwiękiem trąby Bożej¹ zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi².

1. Wj 19,16-19; Za 9,14; 1Kor 15,52; Obj 1,10; 4,1.
2. 1Kor 15,23; Obj 20,5-6.

¹⁷ Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem¹.

1. J 14,3; 2Tm 4,1.8; Tt 2,13; 1P 1,7.

¹⁸ Dlatego pocieszajcie się wzajemnie tymi słowami.

Rozdział 5

¹ A o czasach i porach, bracia, nie potrzebujecie, aby wam pisano.

² Sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pana¹ przyjdzie jak złodziej w nocy².

1. Iz 2,12; 13,6; Ez 30,3; Jl 1,15; Am 5,18-20; Dz 2,20; 2P 3,10.
2. Łk 12,39-40; Obj 3,3; 16,15.

³ Bo gdy będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo – wtedy przyjdzie na nich nagła zguba, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.

⁴ Lecz wy, bracia, nie jesteście w ciemności¹, aby ten dzień zaskoczył was jak złodziej.

1. Rz 13,12; 1J 2,8.

⁵ Wy wszyscy jesteście synami światłości¹ i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności.

1. Łk 16,8; J 12,36; Ef 5,8.

⁶ Nie śpijmy więc jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.

⁷ Ci bowiem, którzy śpią, w nocy śpią, a ci, którzy się upijają, w nocy się upijają.

⁸ My zaś, którzy należymy do dnia, bądźmy trzeźwi, przywdziawszy pancerz wiary i miłości oraz hełm nadziei zbawienia¹.

1. Iz 59,17; Rz 13,12; 2Kor 6,7; Ef 6,11.

⁹ Gdyż Bóg nie przeznaczył nas na gniew, lecz abyśmy otrzymali zbawienie przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;

¹⁰ Który umarł za nas, abyśmy, czy czuwamy, czy śpimy, razem z nim żyli.

¹¹ Dlatego zachęcajcie jedni drugich i budujcie się wzajemnie, jak to zresztą czynicie.

¹² I prosimy was, bracia, abyście darzyli uznaniem tych, którzy pracują wśród was, którzy są waszymi przełożonymi¹ w Panu i was napominają;

1. Hbr 13,7.17.

¹³ Ze względu na ich pracę darzcie ich jak najgorętszą miłością. Zachowujcie pokój między sobą.

¹⁴ Prosimy was też, bracia, napominajcie niekarnych, pocieszajcie bojaźliwych, podtrzymujcie słabych¹, bądźcie cierpliwi dla wszystkich².

1. Rz 15,1; Ga 6,1-2.
2. 1Kor 13,4-5; Ef 4,2.

¹⁵ Uważajcie, aby nikt nikomu nie odpłacał złem za zło¹, ale zawsze dążcie do tego, co dobre dla siebie nawzajem i dla wszystkich.

1. Kpł 19,18; Prz 25,21; Mt 5,39.44; Rz 12,17-21; 1P 2,22-23; 1P 3,9.

¹⁶ Zawsze się radujcie¹.

1. Flp 4,4.

¹⁷ Nieustannie się módlcie¹.

1. Łk 18,1.

¹⁸ Za wszystko dziękujcie¹. Taka jest bowiem wola Boga² w Chrystusie Jezusie względem was.

1. Ef 5,20.
2. 1Tes 4,3.

¹⁹ Ducha nie gaście¹.

1. Ef 4,30.

²⁰ Proroctw¹ nie lekceważcie.

1. 1Kor 14,3.

²¹ Wszystko badajcie¹, a trzymajcie się tego, co dobre.

1. Mt 7,15-20; 1J 4,1.

²² Od wszelkiego pozoru zła powstrzymujcie się.

²³ A sam Bóg pokoju niech was w pełni uświęci, a cały wasz duch¹, dusza² i ciało³ niech będą zachowane bez zarzutu na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa.

1. Hi 32,8; Prz 20,27; Kaz 3,21; Za 12,1.
2. Rdz 2,7; Hi 27,8; Mt 10,28; Mk 8,36.
3. Hi 19,26; Iz 10,18; Mt 5,29; 1Kor 6,13-20; 2Kor 5,8.

²⁴ Wierny jest ten, który was powołuje; on też tego dokona.

²⁵ Bracia, módlcie się za nas.

²⁶ Pozdrówcie wszystkich braci świętym pocałunkiem.

²⁷ Zaklinam was na Pana, aby ten list został przeczytany wszystkim świętym braciom.

²⁸ Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z wami. Amen. Pierwszy list do Tesaloniczan został napisany z Aten.