Rozdział 2

¹ Sami bowiem wiecie, bracia, że nasze przybycie do was nie było daremne;

² Lecz chociaż przedtem, jak wiecie, doznaliśmy cierpień i byliśmy znieważeni w Filippi, to jednak odważyliśmy się¹ w naszym Bogu, by wśród wielu zmagań głosić² wam ewangelię Boga.

1. Ef 6,19-20.
2. Mk 16,15; Dz 16,10; Rz 1,15; 10,15.

³ Nasze pouczenie bowiem nie wzięło się z błędu ani z nieczystości, ani z podstępu;

⁴ Lecz jak przez Boga zostaliśmy uznani za godnych powierzenia nam ewangelii, tak ją głosimy, nie aby podobać się ludziom, ale Bogu, który bada nasze serca.

⁵ Nigdy bowiem nie posługiwaliśmy się pochlebstwem w mowie, jak wiecie, ani nie kierowaliśmy się ukrytą chciwością, Bóg jest świadkiem¹;

1. Rz 1,9; 9,1; Ga 1,20.

⁶ Ani nie szukaliśmy chwały u ludzi, ani u was, ani u innych, mogąc być dla was ciężarem jako apostołowie Chrystusa¹;

1. 1Kor 9,4-18; 2Kor 13,10.

⁷ Byliśmy jednak wśród was łagodni jak karmicielka troszcząca się o swoje dzieci.

⁸ Darzyliśmy was taką życzliwością, że gotowi byliśmy użyczyć wam nie tylko ewangelii Boga, ale i naszych dusz¹, bo staliście się nam drodzy.

1. Rz 9,3; 10,1; Jr 13,17.

⁹ Pamiętacie przecież, bracia, naszą pracę i trud. Pracując bowiem dniem i nocą¹, aby nie obciążyć nikogo z was, głosiliśmy wam ewangelię Boga.

1. Dz 20,34-35; 2Tes 3,7-9.

¹⁰ Wy i Bóg jesteście świadkami, że zachowywaliśmy się w świętości, w sprawiedliwości i nienagannie¹ pośród was, którzy wierzycie.

1. 1Tes 3,13; Łk 1,6; Flp 3,6; Kol 1,22; 1Tm 3,2; 2P 3,14.

¹¹ Wiecie bowiem, że każdego z was, jak ojciec swoje dzieci, zachęcaliśmy i pocieszaliśmy, i zaklinaliśmy;

¹² Abyście postępowali w sposób godny Boga¹, który was powołał do swego królestwa i chwały.

1. Ef 4,1; Kol 1,10.

¹³ Dlatego też nieustannie dziękujemy Bogu, że gdy przyjęliście słowo Boże¹, które słyszeliście od nas, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale – jak jest naprawdę – jako słowo Boże², które też w was, którzy wierzycie, skutecznie działa.

1. Dz 8,14; 11,1; 17,11.
2. 1Sm 9,27; Prz 30,5; Łk 4,4; 11,28; Rz 10,17; 2Kor 2,17; 4,2; Ef 6,17; Hbr 4,12; 1P 1,23.

¹⁴ Wy bowiem, bracia, staliście się naśladowcami kościołów Bożych¹, które są w Judei w Chrystusie Jezusie, bo wy to samo wycierpieliście od swoich rodaków, co i oni od Żydów;

1. Rz 16,16; 1Kor 11,16; 14,33; 2Kor 11,28; Ga 1,2.22.

¹⁵ Którzy zabili i Pana Jezusa, i swoich własnych proroków, i nas prześladowali¹; a nie podobają się Bogu i sprzeciwiają się wszystkim ludziom.

1. Dz 7,52.

¹⁶ Zabraniają nam zwiastować poganom, żeby ci nie byli zbawieni, aby zawsze dopełniali miary swoich grzechów; nadszedł bowiem na nich ostateczny gniew.

¹⁷ My zaś, bracia, rozłączeni z wami na krótko ciałem, ale nie sercem, z tym większym pragnieniem staraliśmy się was zobaczyć.

¹⁸ Dlatego chcieliśmy przybyć do was, zwłaszcza ja, Paweł, raz i drugi, ale przeszkodził nam szatan¹.

1. Dn 10,12-13; Za 3,1; 2Kor 11,12-14.

¹⁹ Co bowiem jest naszą nadzieją, radością albo koroną¹ chluby? Czy nie wy nią jesteście przed naszym Panem Jezusem Chrystusem w czasie jego przyjścia²?

1. Prz 4,9; 16,31; Iz 62,3; 1P 5,4; Obj 4,10-11.
2. 2Kor 1,14; Flp 4,1.

²⁰ Wy bowiem jesteście naszą chwałą i radością.