¹ Se mi parolus la lingvojn de homoj kaj anĝeloj, sed ne havus amon, mi fariĝus sonanta kupro aŭ tintanta cimbalo.

² Kaj se mi posedus la profetpovon, kaj komprenus ĉiujn misterojn kaj ĉian scion; kaj se mi havus ĉian fidon, tiel ke mi povus formovi montojn, sed ne havus amon, mi estus nenio.

³ Kaj se mi disdonus mian tutan havon por nutri la malsatulojn, kaj se mi lasus mian korpon por forbrulo, sed ne havus amon, per tio mi neniom profitus.

⁴ Amo longe suferas, kaj bonfaras; amo ne envias; amo ne fanfaronas, ne ŝveligas sin,

⁵ ne kondutas nedece, ne celas por si mem, ne koleriĝas, ne pripensas malbonon,

⁶ ne ĝojas pri maljusteco, sed kunĝojas kun vereco;

⁷ ĉion toleras, ĉion kredas, ĉion esperas, ĉion eltenas.

⁸ Amo neniam pereas; sed, ĉu estas profetadoj, ili neniiĝos; ĉu lingvoj, ili ĉesiĝos; ĉu estas scio, ĝi neniiĝos.

⁹ Ĉar ni scias laŭparte, kaj ni profetadas laŭparte;

¹⁰ sed kiam venos perfektaĵo, tiam neniiĝos tio, kio estas laŭparta.

¹¹ Kiam mi estis infano, kiel infano mi parolis, kiel infano mi sentis, kiel infano mi pensis; nun fariĝinte plenaĝulo, mi jam forigis la infanaĵojn.

¹² Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ĉe okulo; nun mi konas laŭparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita.

¹³ Restas do nun fido, espero, amo, tiuj tri; kaj la plej granda el ili estas amo.