Rozdział 13

¹ Choćbym mówił językami ludzi i aniołów¹, a miłości² bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.

1. Mt 22,30; Hbr 1,5; Rdz 19,1; Ps 104,4.
2. 1Tm 1,5; 1P 4,8.

² I choćbym miał dar prorokowania¹, i znał wszystkie tajemnice², i posiadał wszelką wiedzę, i choćbym miał pełnię wiary, tak, żebym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym.

1. Mt 7,22.
2. 1Kor 4,1; Rz 16,25; Ef 3,4; 1Tm 3,16.

³ I choćbym rozdał na żywność dla ubogich cały swój majątek¹, i choćbym wydał swoje ciało² na spalenie, a miłości bym nie miał, nic nie zyskam.

1. Mt 6,1-4.
2. J 15,13.

⁴ Miłość jest cierpliwa¹, jest życzliwa. Miłość nie zazdrości, nie przechwala się, nie unosi się pychą²;

1. Ga 5,22; Ef 4,2.
2. 1Kor 8,1; Kol 2,18.

⁵ Nie postępuje nieprzyzwoicie, nie szuka swego, nie jest porywcza, nie myśli nic złego;

⁶ Nie raduje się z niesprawiedliwości¹, ale raduje się z prawdy;

1. Prz 14,9.

⁷ Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko przetrzyma.

⁸ Miłość nigdy nie ustaje. Bo choć są proroctwa, przeminą; choć języki, ustaną; choć wiedza, obróci się wniwecz.

⁹ Po części bowiem poznajemy¹ i po części prorokujemy.

1. 1Kor 2,9; 1J 3,2.

¹⁰ Ale gdy przyjdzie to, co doskonałe, wtedy przeminie to, co jest cząstkowe.

¹¹ Dopóki byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, rozumiałem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Lecz gdy stałem się mężczyzną, zaniechałem tego, co dziecięce.

¹² Teraz bowiem widzimy w zwierciadle¹, niewyraźnie, ale wówczas twarzą w twarz². Teraz poznaję cząstkowo, ale wtedy poznam tak, jak jestem poznany.

1. Jk 1,23.
2. 2Kor 3,18; Obj 22,4.

¹³ A teraz trwają wiara, nadzieja, miłość, te trzy¹. Z nich zaś największa jest miłość².

1. 1Tes 5,8.
2. 1Kor 16,14; Mk 12,29; Ga 5,13-16; 1J 4,12-18.