Rozdział 1

¹ Paweł, sługa¹ Jezusa Chrystusa, powołany² apostoł³, odłączony do głoszenia ewangelii Boga;

1. Rz 15,16; J 12,26.
2. Dz 9,15.
3. Ga 1,1.

² (Którą przedtem obiecał¹ przez swoich proroków² w Pismach świętych);

1. Dz 26,6.
2. Rz 3,21; Dz 10,43.

³ O jego Synu¹, Jezusie Chrystusie, naszym Panu, który według ciała² pochodził³ z potomstwa Dawida⁴;

1. Rz 8,3; Mt 3,17.
2. Rz 9,5; 1Tm 3,16.
3. Ga 4,4.
4. 2Sm 7,13; Iz 9,6-7; J 7,42.

⁴ A pokazał z mocą, że jest Synem Bożym, według Ducha świętości, przez zmartwychwstanie¹;

1. Dz 13,33-35; Ef 1,19-23.

⁵ Przez którego otrzymaliśmy łaskę i apostolstwo¹, by przywieść do posłuszeństwa² wierze wszystkie narody dla jego imienia³;

1. Dz 1,25; 1Kor 9,2; Ga 2,8.
2. Rz 15,18.
3. Ml 1,11; Dz 15,14.

⁶ Wśród których jesteście i wy, powołani¹ przez Jezusa Chrystusa.

1. Rz 8,28; 2Tm 1,9.

⁷ Wszystkim, którzy jesteście w Rzymie, umiłowanym Boga, powołanym świętym¹: Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.

1. 1Kor 1,2; 1Tes 4,7; 1P 1,15.

⁸ Najpierw dziękuję mojemu Bogu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, że wasza wiara słynie na cały świat.

⁹ Bóg bowiem, któremu służę¹ w moim duchu w ewangelii jego Syna, jest mi świadkiem, że nieustannie czynię wzmiankę o was w moich modlitwach²;

1. Dz 27,23.
2. 1Sm 12,23; Dz 12,5; Ef 6,18.

¹⁰ Zawsze prosząc, żeby wreszcie kiedyś udało mi się za wolą Bożą odbyć podróż do was.

¹¹ Pragnę bowiem zobaczyć was, abym wam mógł udzielić jakiegoś daru duchowego¹ dla waszego utwierdzenia;

1. 1Kor 12,1; 14,1.12.

¹² To znaczy, abyśmy się wzajemnie pocieszyli obopólną wiarą¹, waszą i moją.

1. Tt 1,4; 2P 1,1.

¹³ A nie chcę, abyście i wy, bracia, nie wiedzieli, że często zamierzałem przybyć do was (ale byłem dotąd zatrzymywany¹), abym miał jakiś owoc² zarówno wśród was, jak i wśród innych pogan.

1. Rz 15,22; Dz 16,6; 1Tes 2,18.
2. J 15,16; Flp 4,17.

¹⁴ Jestem dłużnikiem¹ zarówno Greków, jak i barbarzyńców, zarówno mądrych, jak i niemądrych;

1. Rz 13,8.

¹⁵ Tak że na ile mogę, jestem gotowy i wam, którzy jesteście w Rzymie, głosić ewangelię.

¹⁶ Nie wstydzę¹ się bowiem ewangelii² Chrystusa, ponieważ jest ona mocą³ Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw⁴ Żyda, potem i Greka.

1. Mk 8,38; 2Tm 1,8.12; 1P 4,16.
2. 1Kor 9,18; 15,1-6; 2Kor 4,4; Ga 1,7.
3. 1Kor 1,18; 1Tes 1,5; 2,13.
4. Rz 2,9; Dz 3,26.

¹⁷ W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boga z wiary w wiarę, jak jest napisane¹: Sprawiedliwy będzie żył z wiary².

1. Ha 2,4.
2. Ga 3,11; Flp 3,9; Hbr 10,39; 11,6-7.

¹⁸ Gniew¹ Boży bowiem objawia się z nieba przeciwko wszelkiej bezbożności i niesprawiedliwości ludzi, którzy zatrzymują² prawdę w niesprawiedliwości.

1. Rz 4,15; J 3,36; Obj 14,10.19.
2. 2Tes 2,10.

¹⁹ Ponieważ to, co można wiedzieć o Bogu, jest dla nich jawne, gdyż Bóg im to objawił¹.

1. Ps 19,1-3; J 1,9.

²⁰ To bowiem, co niewidzialne, to znaczy jego wieczna moc i bóstwo¹, są widzialne od stworzenia świata przez to, co stworzone, po to, aby oni byli bez wymówki².

1. Dz 17,29; Kol 2,9.
2. Rz 2,1; J 15,22.

²¹ Dlatego że poznawszy Boga, nie chwalili¹ go jako Boga ani mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach² i zaćmiło się ich bezrozumne serce.

1. Łk 17,15-18.
2. Rdz 8,21; Ef 4,17-18.

²² Podając się za mądrych¹, zgłupieli;

1. Jr 8,9; 1Kor 1,19-21.

²³ I zamienili¹ chwałę niezniszczalnego² Boga na podobieństwo obrazu³ zniszczalnego człowieka, ptaków, czworonożnych zwierząt i gadów.

1. Ps 106,20; Jr 2,11.
2. 1Tm 1,17; 6,16.
3. Pwt 4,15-18; 5,8; Ps 115,5-8; Iz 40,18; Dz 17,29; Obj 9,20.

²⁴ Dlatego też Bóg wydał¹ ich nieczystości przez pożądliwości ich serc, aby hańbili swoje ciała między sobą.

1. Ps 81,11-12; 2Tes 2,11-12.

²⁵ Oni to zamienili prawdę Bożą w kłamstwo i czcili stworzenie, i służyli¹ jemu raczej niż Stwórcy², który jest błogosławiony na wieki. Amen.

1. Mt 4,10; 6,24.
2. Kaz 12,1; Iz 40,28; 1P 4,19.

²⁶ Dlatego wydał ich Bóg haniebnym namiętnościom¹, gdyż nawet ich kobiety zamieniły naturalne współżycie na przeciwne naturze.

1. Kpł 18,22-28; Pwt 23,17-18; 1Kor 6,9; Ef 5,12; 1Tm 1,10; Jud 1,7.

²⁷ Także mężczyźni, opuściwszy naturalne współżycie z kobietą, zapałali w swej pożądliwości jedni ku drugim, mężczyzna z mężczyzną, popełniając haniebne czyny i ponosząc na sobie samych należną za swój błąd zapłatę.

²⁸ A skoro im się nie spodobało zachowanie poznania Boga¹, wydał ich Bóg na pastwę wypaczonego umysłu², aby robili to, co nie wypada³;

1. Hi 21,14-15; Prz 1,22-29; Jr 9,6.
2. 2Kor 13,5-7; 2Tm 3,8; Tt 1,16.
3. Ef 5,4; Flm 1,8.

²⁹ Będąc napełnieni wszelką nieprawością, nierządem¹, przewrotnością, chciwością, złośliwością; pełni zazdrości, morderstwa, sporu, podstępu, złych obyczajów;

1. BG wszeteczeństwem

³⁰ Plotkarze, oszczercy, nienawidzący Boga, zuchwali, pyszni, chełpliwi, wynalazcy złych rzeczy, nieposłuszni rodzicom;

³¹ Bezrozumni, niedotrzymujący słowa, bez naturalnej miłości¹, nieprzejednani i bez miłosierdzia.

1. 2Tm 3,3.

³² Oni to, poznawszy wyrok Boga¹, że ci, którzy robią takie rzeczy, są godni śmierci, nie tylko sami je robią, ale też pochwalają tych, którzy tak postępują.

1. Rz 2,2.