Rozdział 8

¹ Dlatego teraz żadnego potępienia¹ nie ma dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie², którzy nie postępują według ciała, ale według Ducha.

1. J 3,17-18; Ga 3,13.
2. Rz 16,7; 1Kor 1,30; 2Kor 5,17; Ga 3,28; Flp 3,9.

² Gdyż prawo Ducha życia, które jest w Jezusie Chrystusie, uwolniło mnie od prawa grzechu i śmierci.

³ Co bowiem było niemożliwe¹ dla prawa, w czym było ono słabe z powodu ciała, Bóg, posławszy swego Syna w podobieństwie grzesznego ciała i z powodu grzechu, potępił grzech w ciele;

1. Rz 3,20; Dz 13,39; Hbr 7,19; 10,1-14.

⁴ Aby sprawiedliwość prawa wypełniła się w nas, którzy postępujemy nie według ciała, ale według Ducha.

⁵ Ci bowiem, którzy żyją według ciała¹, myślą o tym², co cielesne, ale ci, którzy żyją według Ducha, myślą o tym, co duchowe.

1. 1Kor 15,48; 2Kor 10,3.
2. 1Kor 2,14.

⁶ Gdyż zamysł ciała to śmierć, ale zamysł Ducha to życie i pokój¹;

1. Rz 14,17; J 14,27.

⁷ Dlatego, że zamysł ciała jest nieprzyjacielem¹ Boga, bo nie poddaje się prawu Bożemu, gdyż i nie może².

1. Kol 1,21; Jk 4,4; 1J 2,15-16.
2. Jr 13,23; Mt 12,34.

⁸ Ci więc, którzy są w ciele, nie mogą podobać¹ się Bogu.

1. 1Tes 4,1; Hbr 11,6.

⁹ Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w Duchu, gdyż Duch Boży mieszka w was. A jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusa, ten do niego nie należy.

¹⁰ Ale jeśli Chrystus jest w was, to ciało jest martwe z powodu grzechu, a duch jest żywy z powodu sprawiedliwości.

¹¹ A jeśli Duch tego, który Jezusa wskrzesił¹ z martwych, mieszka w was, ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, ożywi i wasze śmiertelne ciała² przez swego Ducha, który w was mieszka.

1. J 10,17; Dz 2,24; 1P 1,21.
2. 1Kor 15,53; 2Kor 5,4.

¹² Tak więc, bracia, jesteśmy dłużnikami, ale nie ciała, abyśmy mieli żyć według ciała.

¹³ Jeśli bowiem żyjecie według ciała, umrzecie, ale jeśli Duchem uśmiercacie¹ uczynki ciała, będziecie żyć.

1. 1Kor 9,27; Ga 5,24; Kol 3,5; 1P 2,11.

¹⁴ Wszyscy bowiem ci, którzy są prowadzeni przez Ducha Bożego, są synami Bożymi.

¹⁵ Gdyż nie otrzymaliście ducha niewoli¹, aby znowu się bać, ale otrzymaliście Ducha usynowienia², przez którego wołamy: Abba, Ojcze!

1. 1Kor 2,12; 2Tm 1,7.
2. Ga 4,5; Ef 1,5.

¹⁶ Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi.

¹⁷ A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni.

¹⁸ Uważam bowiem, że cierpienia¹ teraźniejszego czasu nie są godne porównywania z tą przyszłą chwałą², która ma się w nas objawić.

1. Mt 5,11; 2Kor 4,17; Hbr 11,25; 1P 1,6-7.
2. Kol 3,4; 2Tes 1,10; 1P 4,13; 1J 3,2.

¹⁹ Stworzenie bowiem z gorliwym wypatrywaniem oczekuje objawienia synów Bożych.

²⁰ Gdyż stworzenie jest poddane marności¹, nie dobrowolnie, ale z powodu tego, który je poddał, w nadziei;

1. Iz 24,5; Jr 12,4-5; Jl 1,18.

²¹ Że i samo stworzenie będzie uwolnione z niewoli zniszczenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych.

²² Wiemy bowiem, że całe stworzenie razem jęczy i razem cierpi w bólach rodzenia aż dotąd.

²³ A nie tylko ono, ale i my, którzy mamy pierwsze plony Ducha¹, i my sami w sobie wzdychamy, oczekując usynowienia, odkupienia² naszego ciała.

1. 2Kor 5,5; Ef 1,14.
2. Łk 21,28; Ef 4,30; Flp 3,20.

²⁴ Nadzieją bowiem jesteśmy zbawieni. A nadzieja, którą się widzi, nie jest nadzieją¹, bo jakże ktoś może spodziewać się tego, co widzi?

1. 2Kor 4,18; Hbr 11,1.

²⁵ Ale jeśli spodziewamy się tego, czego nie widzimy, to oczekujemy tego z cierpliwością.

²⁶ Podobnie i Duch dopomaga naszej słabości. Nie wiemy bowiem, o co powinniśmy się modlić, jak trzeba, ale sam Duch¹ wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach.

1. Mt 10,20; Ef 6,18.

²⁷ A ten, który bada serca¹, wie, jaki jest zamysł Ducha, ponieważ według woli Boga wstawia² się za świętymi.

1. 1Krn 28,9; Ps 44,21; Jr 17,10; Mt 6,8.
2. w. 34; Ef 2,18.

²⁸ A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, to jest tych, którzy są powołani według postanowienia Boga.

²⁹ Tych bowiem, których on przedtem znał¹, tych też przeznaczył², aby stali się podobni³ do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi.

1. Rz 11,2; Jr 1,5; 1P 1,2.
2. Ef 1,5.11; 1P 1,20.
3. 1Kor 15,49.

³⁰ Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał¹, a których powołał, tych też usprawiedliwił², a których usprawiedliwił, tych też uwielbił.

1. Mt 20,16.
2. Rz 5,9; 1Kor 6,11.

³¹ Cóż więc na to powiemy? Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?

³² On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale wydał go za nas wszystkich, jakże nie miałby z nim darować nam wszystkiego?

³³ Któż będzie oskarżał wybranych¹ Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia.

1. Iz 42,1; Mt 24,24; 1Tes 1,4; 1P 1,2.

³⁴ Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami.

³⁵ Któż nas odłączy od miłości Chrystusa? Czy utrapienie, czy ucisk, czy prześladowanie, czy głód, czy nagość, czy niebezpieczeństwo, czy miecz?

³⁶ Jak jest napisane¹: Z powodu ciebie przez cały dzień nas zabijają², uważają nas za owce przeznaczone na rzeź.

1. Ps 44,22.
2. J 16,2.

³⁷ Ale w tym wszystkim całkowicie zwyciężamy przez tego, który nas umiłował.

³⁸ Jestem bowiem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności¹, ani moce, ani teraźniejsze, ani przyszłe rzeczy;

1. Ef 1,21; Kol 1,16.

³⁹ Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie będzie mogło nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.