Rozdział 4

¹ Cóż więc powiemy, co zyskał Abraham, nasz¹ ojciec, według ciała?

1. Hbr 12,9.

² Jeśli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma się czym chlubić¹, ale nie przed Bogiem.

1. Jr 9,23-24; Ef 2,9.

³ Cóż bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane¹ za sprawiedliwość.

1. Rdz 15,6; Ga 3,6; Jk 2,23; Ps 106,31.

⁴ A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę¹, ale za należność.

1. Rz 11,6.

⁵ Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia¹ bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana² za sprawiedliwość.

1. Rz 5,6-8; 1Kor 6,9-11; Tt 3,5-7.
2. Flm 1,18.

⁶ Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek¹, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków², mówiąc:

1. Ps 1,1; 112,1; Mt 5,3-12.
2. 2Tm 1,9.

⁷ Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone¹ i których grzechy są zakryte².

1. Ps 32,1; Mt 9,2; Łk 7,47-50; Jr 33,8-9.
2. Ps 51,9; 85,2; Mi 7,18-19.

⁸ Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.

⁹ Czy więc to błogosławieństwo dotyczy tylko obrzezanych, czy też nieobrzezanych? Mówimy przecież, że wiara została Abrahamowi poczytana za sprawiedliwość.

¹⁰ Jakże więc została mu poczytana? Gdy był obrzezany czy przed obrzezaniem? Nie po obrzezaniu, ale przed obrzezaniem¹.

1. 1Kor 7,19; Ga 5,6; 6,15.

¹¹ I przyjął znak¹ obrzezania jako pieczęć² sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem, po to, aby był ojcem wszystkich nieobrzezanych wierzących, aby im też poczytana była sprawiedliwość;

1. Wj 31,13; Ez 20,12.20.
2. 2Kor 1,22; Ef 1,13.

¹² I aby był ojcem obrzezania¹, nie tylko tych, którzy są obrzezani, ale też tych, którzy chodzą śladami wiary naszego ojca Abrahama, którą miał przed obrzezaniem.

1. Rz 2,29.

¹³ Obietnica bowiem, że ma być dziedzicem świata, nie została dana Abrahamowi czy jego potomstwu przez prawo, ale przez sprawiedliwość wiary.

¹⁴ Jeśli bowiem dziedzicami są ci, którzy są z prawa, to wiara stała się daremna i obietnica obróciła się wniwecz.

¹⁵ Gdyż prawo sprowadza gniew¹, bo gdzie nie ma prawa, tam nie ma przestępstwa.

1. J 3,36; Ef 5,6; Kol 3,6.

¹⁶ Tak więc dziedzictwo jest z wiary, aby było z łaski i żeby obietnica była niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla tego, które opiera się na prawie, ale i dla tego, które jest z wiary Abrahama, który jest ojcem nas wszystkich;

¹⁷ (Jak jest napisane: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów¹) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłych i przywołuje te rzeczy, których nie ma, tak jakby były.

1. Rdz 17,4-5.

¹⁸ On¹ to wbrew nadziei, mając nadzieję, uwierzył, że stanie się ojcem wielu narodów według tego, co mu powiedziano: Takie będzie twoje potomstwo².

1. Abraham
2. Rdz 15,5.

¹⁹ A nie będąc słabym w wierze, nie zważał na swoje już obumarłe ciało – bo miał około stu lat – ani na obumarłe łono Sary.

²⁰ I nie zachwiał się z powodu niewiary w obietnicę Boga, ale umocnił się wiarą i oddał chwałę Bogu;

²¹ Będąc też pewien tego, że to, co on obiecał, ma moc też uczynić.

²² Dlatego zostało mu to poczytane za sprawiedliwość.

²³ A nie tylko ze względu na niego samego napisano, że zostało mu to poczytane;

²⁴ Ale i ze względu na nas, którym ma być poczytane, którzy wierzymy w tego, który wskrzesił z martwych Jezusa, naszego Pana;

²⁵ Który został wydany za nasze grzechy i wstał z martwych dla naszego usprawiedliwienia.