Rozdział 11

¹ Pytam więc: Czy Bóg odrzucił¹ swój lud? Nie daj Boże! Ja bowiem też jestem Izraelitą², z potomstwa Abrahama, z pokolenia Beniamina.

1. 1Sm 12,22; Ps 94,14; Jr 46,28.
2. Dz 22,3; 2Kor 11,22.

² Bóg nie odrzucił swego ludu, który przedtem znał¹. Czyż nie wiecie, co Pismo mówi o Eliaszu? Jak się skarży przed Bogiem na Izraela²:

1. Rz 8,29.
2. 1Krl 19,10.

³ Panie, pozabijali twoich proroków i zburzyli twoje ołtarze; tylko ja sam pozostałem i czyhają na moje życie.

⁴ Ale cóż mu odpowiada¹ Bóg? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem.

1. 1Krl 19,18.

⁵ Tak i w obecnym czasie pozostała resztka¹ według wybrania² przez łaskę.

1. Rz 9,27.
2. Rz 9,11.

⁶ A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków¹, inaczej łaska już nie byłaby łaską. Jeśli zaś z uczynków, to już nie jest łaska, inaczej uczynek już nie byłby uczynkiem.

1. Rz 4,4; Ga 2,21; Ef 2,9; 2Tm 1,9; Tt 3,5.

⁷ Cóż więc? Czego Izrael szuka, tego nie osiągnął¹, ale wybrani osiągnęli, a inni zostali pogrążeni w zatwardziałości²;

1. Rz 9,31; 10,3.
2. Iz 6,10; 44,18; J 12,40; 2Kor 4,4; 2Tes 2,11.

⁸ (Jak jest napisane¹: Bóg dał im ducha twardego snu, oczy, aby nie widzieli, i uszy, aby nie słyszeli) aż do dziś.

1. Iz 29,10; Pwt 29,4.

⁹ A Dawid mówi¹: Niech ich stół stanie się sidłem i pułapką, zgorszeniem i odpłatą.

1. Ps 69,22.

¹⁰ Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a ich grzbiet zawsze pochylaj.

¹¹ Pytam więc: Czy się potknęli, aby upaść? Nie daj Boże! Ale raczej przez ich upadek zbawienie doszło do pogan¹, aby wzbudzić w nich zawiść².

1. Dz 13,46-48; 28,24-28.
2. Rz 10,19.

¹² A jeśli ich upadek jest bogactwem świata, a ich pomniejszenie bogactwem pogan, o ileż bardziej ich pełnia?

¹³ Mówię bowiem do was, pogan. Na ile jestem apostołem¹ pogan, chlubię się swoją służbą;

1. Rz 15,16; Dz 9,15; Ga 2,8; 1Tm 2,7; 2Tm 1,11.

¹⁴ Może w ten sposób wzbudzę zawiść w tych, którzy są moim ciałem¹ i zbawię² niektórych z nich.

1. rodacy
2. 1Kor 7,16; 1Tm 4,16.

¹⁵ Jeśli bowiem odrzucenie ich stało się pojednaniem dla świata, czym będzie przyjęcie ich, jeśli nie powstaniem z martwych do życia?

¹⁶ Ponieważ jeśli zaczyn jest święty, to i ciasto, a jeśli korzeń jest święty, to i gałęzie.

¹⁷ Jeśli zaś niektóre z gałęzi zostały odłamane, a ty, który byłeś dzikim drzewem oliwnym¹, zostałeś wszczepiony zamiast nich i stałeś się uczestnikiem korzenia i tłustości drzewa oliwnego;

1. Sdz 9,8; Ps 52,8; Za 4,3; Obj 11,4.

¹⁸ Nie wynoś się nad gałęzie. Jeśli jednak się wynosisz, wiedz, że nie ty podtrzymujesz korzeń, lecz korzeń ciebie.

¹⁹ Ale powiesz: Odłamane zostały gałęzie, abym ja został wszczepiony.

²⁰ Słusznie, z powodu niewiary¹ zostały odłamane, ty zaś trwasz przez wiarę. Nie pysznij się, ale się bój.

1. Hbr 3,19.

²¹ Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził naturalnych gałęzi, wiedz, że i ciebie nie oszczędzi.

²² Spójrz więc na dobroć i srogość Boga: srogość dla tych, którzy upadli, a dla ciebie dobroć, jeśli będziesz trwał w tej dobroci. W przeciwnym razie ty też będziesz wycięty.

²³ Lecz i oni, jeśli nie będą trwali w niewierze, zostaną wszczepieni, gdyż Bóg ma moc ponownie ich wszczepić.

²⁴ Jeśli bowiem ty zostałeś wycięty z dzikiego z natury drzewa oliwnego, a wbrew naturze zostałeś wszczepiony w szlachetne drzewo oliwne, o ileż bardziej ci, którzy są gałęziami naturalnymi, wszczepieni zostaną w swoje własne drzewo oliwne!

²⁵ Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy¹ – żebyście sami siebie nie uważali za mądrych – że zatwardziałość po części przyszła na Izrael, dopóki nie wejdzie pełnia pogan².

1. Rz 16,25; Mt 13,11; Ef 3,3-4.9.
2. Łk 21,24.

²⁶ I tak cały Izrael¹ będzie zbawiony, jak jest napisane²: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba.

1. Iz 60,21.
2. Ps 14,7; Iz 59,20.

²⁷ A to będzie moje przymierze¹ z nimi, gdy zgładzę ich grzechy².

1. Iz 55,3; 59,21; Jr 31,31; Hbr 8,8.
2. Iz 27,9; 43,25; Jr 50,20.

²⁸ Tak więc co do ewangelii są nieprzyjaciółmi ze względu na was, lecz co do wybrania są umiłowani ze względu na ojców.

²⁹ Nieodwołalne¹ są bowiem dary i powołanie Boże.

1. Lb 23,19.

³⁰ Jak bowiem wy kiedyś nie wierzyliście Bogu, ale teraz dostąpiliście miłosierdzia z powodu ich niewiary;

³¹ Tak i oni teraz stali się nieposłuszni, aby z powodu miłosierdzia wam okazanego i oni miłosierdzia dostąpili.

³² Bóg bowiem zamknął ich wszystkich¹ w niewierze, aby się nad wszystkimi zmiłować.

1. Rz 3,9.23; Ga 3,22.

³³ O głębokości bogactwa zarówno mądrości, jak i poznania Boga! Jak niezbadane są jego wyroki i niedocieczone jego drogi!

³⁴ Któż bowiem poznał¹ myśl Pana albo kto był jego doradcą?

1. Iz 40,13; 1Kor 2,16.

³⁵ Lub kto pierwszy mu coś dał¹, aby otrzymać odpłatę?

1. 1Krn 29,11-14.

³⁶ Z niego bowiem, przez niego i w nim jest wszystko. Jemu chwała na wieki. Amen.