Rozdział 9

¹ Mówię prawdę w Chrystusie, nie kłamię¹, co mi poświadcza moje sumienie² w Duchu Świętym;

1. Rz 1,9; 2Kor 1,23; Ga 1,20.
2. Rz 2,15; 2Kor 1,12.

² Że odczuwam wielki smutek¹ i nieustający ból w moim sercu.

1. Rz 10,1; Łk 19,41.

³ Pragnąłbym bowiem sam być odłączony¹ od Chrystusa za moich braci, za moich krewnych według ciała.

1. Wj 32,32.

⁴ Są to Izraelici, do których należy usynowienie¹, chwała², przymierza³, nadanie prawa⁴, służba Boża i obietnice;

1. Wj 4,22.
2. 1Sm 4,21; 1Krl 8,11.
3. Wj 24,7-8; Pwt 29,1; Dz 3,25.
4. Rz 3,2; Ps 147,19.

⁵ Do których należą ojcowie¹ i z których według ciała pochodzi Chrystus, który jest nad wszystkimi, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

1. Rz 11,28; Pwt 10,15.

⁶ Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem.

⁷ Nie wszyscy¹ też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane²: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo.

1. Łk 3,8; J 8,33-44.
2. Rdz 21,12; Hbr 11,18.

⁸ To znaczy, że nie dzieci ciała¹ są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo.

1. Ga 4,22-31.

⁹ Takie bowiem jest słowo obietnicy¹: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara² będzie miała syna.

1. Rdz 18,10.
2. Hbr 11,11.

¹⁰ A nie tylko to, ale i Rebeka¹, gdy poczęła z jednego mężczyzny, naszego ojca Izaaka;

1. Rdz 25,21.

¹¹ Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem¹ trwało postanowienie Boga², nie z uczynków, ale z tego, który powołuje;

1. Rz 11,5-7; Ef 1,4.
2. Rz 8,28-30; Iz 14,24-27; Ef 1,9-11; 3,11; 2Tm 1,9.

¹² Powiedziano¹ jej, że starszy będzie służył młodszemu;

1. Rdz 25,23.

¹³ Jak jest napisane¹: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem².

1. Ml 1,2-3.
2. Pwt 21,15; Łk 14,26; J 12,25.

¹⁴ Cóż więc powiemy? Czy Bóg jest niesprawiedliwy¹? Nie daj Boże!

1. Rdz 18,25.

¹⁵ Mówi bowiem do Mojżesza¹: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, a zlituję się, nad kim się zlituję.

1. Wj 33,19.

¹⁶ A więc nie zależy to od tego, który chce, ani od tego, który zabiega, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie.

¹⁷ Pismo bowiem mówi¹ do faraona: Po to właśnie cię wzbudziłem, aby okazać na tobie swoją moc i żeby moje imię było głoszone po całej ziemi.

1. Wj 9,16.

¹⁸ A zatem komu chce, okazuje miłosierdzie, a kogo chce, czyni zatwardziałym¹.

1. Wj 4,21; Pwt 2,30; Joz 11,20; Mt 13,15; J 12,40; 2Tes 2,10-12.

¹⁹ Ale mi powiesz: Dlaczego więc jeszcze oskarża? Któż bowiem sprzeciwił się jego woli?

²⁰ Człowieku! Kimże ty jesteś, że prowadzisz spór z Bogiem? Czy naczynie gliniane może powiedzieć do tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie takim uczyniłeś?

²¹ Czy garncarz¹ nie ma władzy nad gliną, żeby z tej samej bryły zrobić jedno naczynie do użytku zaszczytnego, a drugie do niezaszczytnego?

1. Prz 16,4; Iz 64,8; Jr 18,3.

²² A cóż, jeśli Bóg, chcąc okazać gniew i dać poznać swoją moc, znosił w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu przygotowane na zniszczenie;

²³ I żeby dać poznać bogactwo swojej chwały na naczyniach¹ miłosierdzia, które wcześniej przygotował ku chwale;

1. 2Tm 2,20.

²⁴ To znaczy nas, których powołał, nie tylko z Żydów¹, ale i z pogan?

1. Rz 3,29; 10,12.

²⁵ Jak też u Ozeasza mówi¹: Lud, który nie był mój, nazwę moim ludem, a tę, która nie była umiłowana, nazwę umiłowaną.

1. Oz 2,23.

²⁶ I¹ stanie się tak, że w miejscu, gdzie im mówiono: Wy nie jesteście moim ludem, tam będą nazwani synami Boga żywego.

1. Oz 1,9-10.

²⁷ A Izajasz woła o Izraelu¹: Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski, resztka będzie ocalona.

1. Iz 10,20-23.

²⁸ Zakończy bowiem dzieło i skróci je w sprawiedliwości. Istotnie, skróci Pan dzieło na ziemi.

²⁹ Jak i przedtem powiedział Izajasz¹: Gdyby Pan zastępów nie zostawił nam potomstwa, stalibyśmy się jak Sodoma i bylibyśmy podobni do Gomory.

1. Iz 1,9.

³⁰ Cóż więc powiemy? To, że poganie, którzy nie szukali sprawiedliwości, dostąpili sprawiedliwości – sprawiedliwości¹, która jest z wiary.

1. Rz 3,22; 10,10.

³¹ Izrael zaś, zabiegając o prawo sprawiedliwości, nie doszedł¹ do prawa sprawiedliwości.

1. Rz 3,20; 10,3.

³² Dlaczego? Ponieważ o nie zabiegali nie z wiary, ale jakby było z uczynków prawa. Potknęli się bowiem o kamień potknięcia;

³³ Jak jest napisane¹: Oto kładę na Syjonie kamień potknięcia i skałę zgorszenia, a każdy, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.

1. Iz 8,14; 28,16; Mt 21,42; 1P 2,7.