Rozdział 10

¹ Bracia, pragnieniem mego serca i modlitwą, którą zanoszę do Boga za Izrael, jest jego zbawienie.

² Daję im bowiem świadectwo, że mają gorliwość¹ dla Boga, ale nie według poznania.

1. Dz 22,3; Ga 1,14; Flp 3,6.

³ Nie znając bowiem sprawiedliwości Boga¹, a chcąc ustanowić własną² sprawiedliwość, nie poddali się sprawiedliwości Boga.

1. Rz 1,17; 3,22; Jr 23,6; 2Kor 5,21.
2. Iz 64,6; Flp 3,9.

⁴ Końcem bowiem prawa¹ jest Chrystus ku sprawiedliwości każdego, kto wierzy.

1. Rz 3,28; Mt 5,17; Dz 13,39.

⁵ Gdyż Mojżesz pisze¹ o sprawiedliwości, która jest z prawa: Kto te rzeczy wypełnia, przez nie będzie żył.

1. Kpł 18,5; Ga 3,12.

⁶ Sprawiedliwość zaś, która jest z wiary, tak powiada: Nie mów w swym sercu: Kto wstąpi¹ do nieba? – to znaczy, aby Chrystusa na dół sprowadzić;

1. Pwt 30,12-14.

⁷ Albo: Kto zstąpi do otchłani? – to znaczy, aby Chrystusa od umarłych wyprowadzić.

⁸ Ale cóż mówi¹: Blisko ciebie jest słowo, na twoich ustach i w twoim sercu. To jest słowo wiary, które głosimy:

1. Pwt 30,14.

⁹ Jeśli ustami wyznasz¹ Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony.

1. Mt 10,32; J 9,22; Flp 2,11; 1J 4,2.

¹⁰ Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości¹, a ustami wyznaje się ku zbawieniu.

1. Ga 2,16; Flp 3,9.

¹¹ Mówi bowiem Pismo¹: Każdy, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.

1. Iz 28,16; 49,23.

¹² Gdyż nie ma różnicy¹ między Żydem a Grekiem; bo ten sam Pan wszystkich jest bogaty względem wszystkich, którzy go wzywają².

1. Rz 3,22.29.
2. Ps 86,5; 1Kor 1,2.

¹³ Każdy¹ bowiem, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony.

1. Jl 2,32; Dz 2,21.

¹⁴ Jakże więc będą wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszą bez kaznodziei?

¹⁵ Jakże też będą głosić, jeśli nie zostaną posłani? Jak jest napisane¹: O jak piękne są nogi tych, którzy opowiadają pokój, tych, którzy opowiadają dobre rzeczy²!

1. Iz 52,7; Na 1,15.
2. Iz 61,1.

¹⁶ Ale nie wszyscy byli posłuszni ewangelii. Izajasz¹ bowiem mówi: Panie, któż uwierzył naszemu głoszeniu?

1. Iz 53,1.

¹⁷ Wiara więc jest ze słuchania, a słuchanie – przez słowo Boże.

¹⁸ Pytam jednak: Czy nie słyszeli? Ależ tak: Po całej ziemi¹ rozszedł się ich głos i na krańce świata ich słowa.

1. Ps 19,4.

¹⁹ Pytam jednak: Czy Izrael tego nie poznał? Mojżesz¹ pierwszy mówi: Ja pobudzę was do zawiści przez naród, który nie jest narodem, przez naród nierozumny wzbudzę w was gniew.

1. Pwt 32,21; 1P 2,10.

²⁰ A Izajasz¹ śmiało mówi: Zostałem znaleziony przez tych, którzy mnie nie szukali, objawiłem się tym, którzy o mnie nie pytali.

1. Iz 65,1-2.

²¹ Lecz do Izraela mówi¹: Cały dzień wyciągałem moje ręce do ludu opornego i sprzeciwiającego się.

1. Pwt 9,13.