Rozdział 14

¹ A tego, kto jest słaby¹ w wierze, przyjmujcie, lecz nie po to, aby sprzeczać się wokół spornych kwestii.

1. Rz 15,1; 1Kor 8,10-11.

² Jeden bowiem wierzy, że może jeść wszystko¹, a inny, będąc słaby, jada jarzyny.

1. Rdz 9,3; 1Kor 10,25; 1Tm 4,4; Tt 1,15.

³ Ten, kto je, niech nie lekceważy tego, który nie je, a ten, kto nie je, niech nie potępia tego, który je, bo Bóg go przyjął.

⁴ Kim jesteś ty, że sądzisz¹ cudzego sługę? Dla własnego Pana stoi albo upada. Ostoi się jednak, gdyż Bóg może go utwierdzić.

1. 1Kor 4,5; Jk 4,11-12.

⁵ Jeden bowiem czyni różnicę między dniem a dniem, a drugi każdy dzień ocenia¹ jednakowo. Każdy niech będzie dobrze upewniony w swoim zamyśle.

1. Ga 4,10; Kol 2,16.

⁶ Kto przestrzega dnia, dla Pana przestrzega, a kto nie przestrzega dnia, dla Pana nie przestrzega. Kto je, dla Pana je, bo dziękuje Bogu, a kto nie je, dla Pana nie je i dziękuje¹ Bogu.

1. 1Kor 10,31; 1Tm 4,3-5.

⁷ Nikt bowiem z nas dla siebie¹ nie żyje i nikt dla siebie nie umiera.

1. 1Kor 6,19; 2Kor 5,15.

⁸ Bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy, jeśli umieramy, dla Pana umieramy. Dlatego czy żyjemy, czy umieramy, należymy do Pana.

⁹ Gdyż po to Chrystus umarł, powstał i ożył, aby panować¹ i nad umarłymi, i nad żywymi.

1. Dz 10,42; 2Tm 4,1; 1P 4,5.

¹⁰ Dlaczego więc ty potępiasz swego brata? Albo czemu lekceważysz swego brata? Wszyscy bowiem staniemy przed trybunałem¹ Chrystusa.

1. 1Kor 3,12-15; 4,5; 2Kor 5,10.

¹¹ Jest bowiem napisane¹: Jak żyję, mówi Pan, ugnie² się przede mną każde kolano i każdy język będzie wysławiał Boga.

1. Iz 45,23.
2. Ps 72,11; Flp 2,10.

¹² Tak więc każdy z nas sam za siebie zda rachunek¹ Bogu.

1. Kaz 11,9; Mt 12,36; 1P 4,5.

¹³ A tak już nie osądzajmy jedni drugich, ale raczej uważajcie na to, aby nie dawać bratu powodu do potknięcia¹ się lub upadku.

1. Łk 17,2; 1Kor 8,9; 10,32; Obj 2,14.

¹⁴ Wiem i jestem przekonany¹ przez Pana Jezusa, że nie ma niczego, co by samo w sobie było nieczyste. Tylko dla tego, kto uważa coś za nieczyste, to dla niego jest nieczyste.

1. Dz 10,28.

¹⁵ Lecz jeśli z powodu pokarmu twój brat jest zasmucony, już nie postępujesz zgodnie z miłością. Nie zatracaj swoim pokarmem tego, za którego umarł Chrystus.

¹⁶ Niech więc wasze dobro nie będzie bluźnione¹.

1. 2Kor 8,21; 1Tes 5,22.

¹⁷ Królestwo Boże¹ bowiem to nie pokarm i napój, ale sprawiedliwość², pokój³ i radość w Duchu Świętym.

1. Mt 6,33; Łk 17,20; J 3,3; 1Kor 4,20; 6,9.
2. Rz 10,10.
3. Rz 5,1.

¹⁸ Kto bowiem w tym służy Chrystusowi, podoba się¹ Bogu i cieszy² się uznaniem u ludzi.

1. Rz 12,1; Dz 10,35; 2Kor 5,9; 1P 2,20.
2. Łk 2,52; 2Kor 8,21.

¹⁹ Tak więc dążmy do tego, co służy pokojowi i wzajemnemu zbudowaniu¹.

1. Rz 15,2; 1Kor 10,33; 14,12; 1Tes 5,11.

²⁰ Z powodu pokarmu nie niszcz dzieła Bożego. Wszystko wprawdzie jest czyste, ale staje się złe dla człowieka, który je ze zgorszeniem.

²¹ Dobrze jest nie jeść mięsa i nie pić wina ani żadnej rzeczy, przez którą twój brat się obraża¹, gorszy albo słabnie.

1. Ml 2,8; Mt 18,7; Flp 1,10.

²² Masz wiarę? Miej ją sam u siebie przed Bogiem. Szczęśliwy ten, kto samego siebie nie potępia¹ w tym, co uważa za dobre.

1. 1J 3,21.

²³ Lecz kto ma wątpliwości, jeśli je, jest potępiony¹, bo nie je z wiary. Wszystko bowiem, co nie jest z wiary², jest grzechem.

1. 1Kor 8,7.
2. Hbr 11,6.