Rozdział 1

¹ Paweł, powołany apostoł¹ Jezusa Chrystusa z woli Boga, i Sostenes, brat;

1. Ga 1,1; 1Tm 1,1; 2Tm 1,1; Tt 1,1.

² Do kościoła Bożego¹ w Koryncie, do uświęconych² w Chrystusie Jezusie, powołanych świętych³, ze wszystkimi, którzy w każdym miejscu wzywają⁴ imienia⁵ naszego Pana Jezusa Chrystusa, ich i naszego Pana.

1. Dz 20,28; 1Kor 10,32; 1Tes 2,14; 1Tm 3,5.15.
2. 1Kor 6,11; J 17,17; Ef 5,26; Hbr 10,10.
3. Rz 1,7; Ps 116,15.
4. Dz 7,59; 2Tm 2,22.
5. Flp 2,9-10.

³ Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.

⁴ Zawsze dziękuję mojemu Bogu za was, za łaskę Bożą, która została wam dana w Chrystusie Jezusie.

⁵ We wszystko bowiem jesteście wzbogaceni w nim, we wszelkie słowo i wszelkie poznanie;

⁶ Gdyż świadectwo¹ Chrystusa jest utwierdzone w was;

1. 1Kor 2,1; Obj 1,9.

⁷ Tak że żadnego daru nie brakuje wam, którzy oczekujecie objawienia¹ naszego Pana Jezusa Chrystusa.

1. 1Kor 4,5; 1Tes 1,10.

⁸ On też utwierdzi was aż do końca¹, abyście byli nienaganni² w dniu naszego Pana Jezusa Chrystusa.

1. Ps 37,28; Flp 1,6.
2. Flp 2,15; 1Tes 5,23.

⁹ Wierny¹ jest Bóg, przez którego zostaliście powołani do społeczności² jego Syna, Jezusa Chrystusa, naszego Pana.

1. 1Kor 10,13; Lm 3,23; 1Tes 5,24; Hbr 10,23.
2. 1J 1,3.7.

¹⁰ Proszę więc was, bracia, przez imię naszego Pana Jezusa Chrystusa, żebyście wszyscy to samo mówili i żeby nie było wśród was rozłamów¹, ale abyście byli zespoleni jednakowym umysłem² i jednakowym zdaniem.

1. 1Kor 11,18; Rz 16,17.
2. Ps 133,1; Rz 15,5-6; Flp 1,27; 1P 3,8.

¹¹ Doniesiono mi bowiem o was, moi bracia, przez domowników Chloe, że są wśród was spory¹.

1. Prz 13,10.

¹² Mówię to dlatego, że każdy z was twierdzi: Ja jestem Pawła¹, ja Apollosa², ja Kefasa, a ja Chrystusa.

1. 1Kor 3,4-6.
2. Dz 18,24; 1Kor 4,6.

¹³ Czy Chrystus jest podzielony? Czy Paweł został za was ukrzyżowany? Czy w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?

¹⁴ Dziękuję Bogu, że oprócz Kryspusa i Gajusa nikogo z was nie ochrzciłem;

¹⁵ Aby nikt nie powiedział, że chrzciłem w swoje imię.

¹⁶ Ochrzciłem też dom Stefanasa. Poza tym nie wiem, czy ochrzciłem jeszcze kogoś.

¹⁷ Bo Chrystus nie posłał mnie, abym chrzcił¹, ale abym głosił ewangelię², i to nie w mądrości słowa, aby nie zniweczyć krzyża Chrystusa.

1. J 4,2; Mk 16,15-16.
2. 1Kor 15,1-4; 2Kor 4,4-5; Ga 1,7-9.

¹⁸ Mowa o krzyżu¹ bowiem jest głupstwem dla tych, którzy giną, ale dla nas, którzy jesteśmy zbawieni², jest mocą Boga.

1. Ga 6,12-14.
2. 2Kor 2,15; 2Tm 1,9.

¹⁹ Bo jest napisane¹: Wytracę mądrość mądrych, a rozum rozumnych obrócę wniwecz.

1. Iz 29,14; Jr 8,9.

²⁰ Gdzie jest mądry? Gdzie uczony w Piśmie? Gdzie badacz tego świata? Czyż Bóg nie obrócił w głupstwo mądrości tego świata?

²¹ Skoro bowiem w mądrości Bożej świat nie poznał Boga przez mądrość¹, upodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia² zbawić tych, którzy wierzą.

1. Mt 11,25; Rz 1,20-22.
2. Łk 24,47; Rz 10,14-17; Tt 1,3.

²² Gdyż Żydzi domagają się znaków¹, a Grecy szukają mądrości.

1. Wj 4,1-9; Mt 12,38; J 4,48; Mk 16,20.

²³ My zaś głosimy Chrystusa ukrzyżowanego¹, który dla Żydów wprawdzie jest zgorszeniem², a dla Greków głupstwem;

1. 1Kor 2,2; Ga 6,14.
2. Iz 8,14; Rz 9,32; 1P 2,8.

²⁴ Lecz dla tych, którzy są powołani, zarówno dla Żydów, jak i Greków, głosimy Chrystusa – moc Bożą¹ i mądrość Bożą.

1. Rz 1,4.16; 2Kor 6,7.

²⁵ Głupstwo Boże bowiem jest mądrzejsze niż ludzie, a słabość Boża jest mocniejsza niż ludzie.

²⁶ Przypatrzcie się bowiem, bracia, waszemu powołaniu, że niewielu jest mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych.

²⁷ Ale Bóg wybrał¹ to, co głupie u świata, aby zawstydzić mądrych, wybrał to, co słabe u świata, aby zawstydzić mocnych.

1. Pwt 7,6; Ps 33,12; Mt 22,14; 1P 2,9.

²⁸ I to, co nieszlachetne¹ u świata i wzgardzone, wybrał² Bóg, a nawet to, co nie jest, aby to, co jest, obrócić wniwecz;

1. podłego rodu
2. Ef 1,4.

²⁹ Aby nie chlubiło się przed nim żadne ciało.

³⁰ Lecz wy z niego jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem;

³¹ Aby, jak to jest napisane¹: Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu.

1. Jr 9,23-24.

Rozdział 2

¹ I ja, bracia, gdy do was przyszedłem, nie przybyłem z wzniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boga.

² Postanowiłem bowiem nie znać wśród was niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa¹, i to ukrzyżowanego.

1. Ga 6,14; Flp 3,8.

³ I byłem u was w słabości, w bojaźni i z wielkim drżeniem.

⁴ A moja mowa i moje głoszenie nie opierały się na powabnych¹ słowach ludzkiej mądrości, ale na ukazywaniu Ducha i mocy;

1. Sdz 16,5; 2Sm 15,2-6; Prz 7,21; Rz 16,18; Kol 2,4.

⁵ Aby wasza wiara nie opierała się na mądrości ludzkiej, ale na mocy Boga¹.

1. 2Kor 4,7; 6,7.

⁶ Głosimy jednak mądrość wśród doskonałych¹, ale nie mądrość tego świata ani władców tego świata, którzy przemijają;

1. Hi 1,1; Ps 37,37; Mt 5,48; 19,21; Flp 3,12; Jk 3,2; 1P 5,10.

⁷ Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy¹, zakrytą mądrość, którą przed wiekami Bóg przeznaczył ku naszej chwale;

1. Łk 8,10; Rz 16,25; Ef 1,9; Kol 1,27; 2Tes 2,7; Obj 17,5.

⁸ Której nie poznał¹ żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały²;

1. Dz 3,17; 13,27; 1Tm 1,13.
2. Ps 24,7-10; Dz 7,2; Jk 2,1.

⁹ Ale głosimy, jak jest napisane¹: Czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani nie wstąpiło do serca² człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują³.

1. Iz 64,4.
2. Jr 17,9; Rz 11,33-34.
3. Rz 8,28; Jk 1,12; 2,5.

¹⁰ Nam zaś Bóg objawił to przez swojego Ducha. Duch bowiem bada wszystko, nawet głębokości Boga.

¹¹ Bo kto z ludzi wie, co jest w człowieku oprócz ducha ludzkiego¹, który w nim jest? Tak samo i tego, co jest w Bogu, nikt nie zna, oprócz Ducha Bożego.

1. Prz 20,27.

¹² My zaś nie przyjęliśmy ducha świata¹, lecz Ducha, który jest z Boga, żebyśmy wiedzieli, które rzeczy są nam od Boga darowane.

1. Ef 2,2; 1J 4,5.

¹³ A o tym też mówimy nie słowami, których naucza ludzka mądrość, lecz których naucza Duch Święty, stosując do duchowych spraw to, co duchowe¹.

1. 1Kor 9,11; Kol 3,16; Iz 28,10-13.

¹⁴ Lecz cielesny człowiek¹ nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego. Są bowiem dla niego głupstwem i nie może ich poznać, ponieważ rozsądza się je duchowo.

1. Jk 3,15.

¹⁵ Człowiek duchowy zaś rozsądza¹ wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony².

1. J 7,24; 1Tes 5,21; 1J 4,1.
2. 1Kor 4,5.

¹⁶ Kto bowiem poznał umysł Pana¹? Kto go będzie pouczał? Ale my mamy umysł Chrystusa.

1. Iz 40,13; Rz 11,34.

Rozdział 3

¹ I ja, bracia, nie mogłem do was mówić jak do ludzi duchowych¹, ale jak do cielesnych², jak do niemowląt w Chrystusie.

1. 1Kor 2,14-15; Ga 6,1.
2. 1Kor 3,3; Rz 7,14.

² Karmiłem was mlekiem¹, a nie stałym pokarmem, bo jeszcze nie mogliście go przyjąć, a nawet teraz jeszcze nie możecie²;

1. Hbr 5,12-14; 1P 2,2.
2. J 16,12.

³ Gdyż jeszcze jesteście cieleśni¹. Skoro bowiem jest między wami zazdrość, kłótnie i podziały, to czyż nie jesteście cieleśni i nie postępujecie na sposób ludzki?

1. Mk 7,21-22; Rz 8,5-8; Ef 2,2-3; 1P 4,2.

⁴ Skoro ktoś mówi: Ja jestem Pawła, a inny: Ja Apollosa, to czyż nie jesteście cieleśni?

⁵ Kim bowiem jest Paweł? Kim Apollos? Tylko sługami, przez których uwierzyliście, a to tak, jak każdemu dał Pan.

⁶ Ja siałem, Apollos podlewał, ale Bóg dał wzrost¹.

1. Ps 127,1; Iz 55,10-11.

⁷ Tak więc ani ten, który sieje, ani ten, który podlewa, nic nie znaczą¹, tylko Bóg, który daje wzrost.

1. Ps 115,1; J 15,5; Ga 6,3.

⁸ Ten zaś, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno, a każdy otrzyma swoją zapłatę¹ stosownie do swojej pracy.

1. 1Kor 9,17; Mt 10,41-42; 2J 1,8.

⁹ Jesteśmy bowiem współpracownikami¹ Bożymi; wy jesteście Bożą rolą² i Bożą budowlą³.

1. Mt 9,37; 2Kor 6,1.
2. J 15,1-8.
3. 1Kor 6,19; Ef 2,20; 1Tm 3,15; 1P 2,5.

¹⁰ Według łaski Boga¹, która została mi dana, jak mądry budowniczy² położyłem fundament³, a inny na nim buduje. Jednak każdy niech uważa⁴, jak na nim buduje.

1. 1Kor 15,10.
2. Mt 7,24.
3. Rz 15,20; Ef 2,20.
4. 1Tm 4,16.

¹¹ Nikt bowiem nie może położyć innego fundamentu¹ niż ten, który jest położony, którym jest Jezus Chrystus.

1. Iz 28,10; Mt 16,18; Dz 4,11-12; 1P 2,6-8.

¹² A czy ktoś na tym fundamencie buduje ze złota¹, srebra, z drogich kamieni, drewna, siana czy ze słomy;

1. 2Tm 2,20; 1P 1,7.

¹³ Dzieło każdego będzie jawne. Dzień ten bowiem to pokaże¹, gdyż przez ogień zostanie objawione i ogień wypróbuje, jakie jest dzieło każdego.

1. Rz 14,10; 2Tm 4,1.

¹⁴ Jeśli czyjeś dzieło budowane na tym fundamencie przetrwa, ten otrzyma zapłatę¹.

1. 1Kor 9,25; Flp 4,1; 1Tes 2,19; Jk 1,12; 1P 5,4; Obj 2,10.

¹⁵ Jeśli zaś czyjeś dzieło spłonie, ten poniesie szkodę. Lecz on sam będzie zbawiony, tak jednak, jak przez ogień¹.

1. Am 4,11; Jud 1,23.

¹⁶ Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią¹ Boga i że Duch Boży w was mieszka²?

1. 1Kor 6,19; 2Kor 6,16.
2. Rz 8,9-11; 2Tm 1,14; 1J 4,12.

¹⁷ A jeśli ktoś niszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg, bo świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.

¹⁸ Niech nikt nie oszukuje samego siebie. Jeśli komuś spośród was wydaje się, że jest mądry na tym świecie, niech się stanie głupim, aby stał się mądrym.

¹⁹ Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Bo jest napisane¹: On chwyta mądrych w ich przebiegłości.

1. Hi 5,13; Wj 18,11.

²⁰ I znowu: Pan zna myśli mądrych i wie, że są marnością.

²¹ Niech się więc nikt nie chlubi¹ ludźmi. Wszystko bowiem jest wasze:

1. Jr 9,23-24.

²² Czy Paweł, czy Apollos, czy Kefas, czy świat, czy życie, czy śmierć, czy to, co teraźniejsze, czy to, co przyszłe – wszystko jest wasze;

²³ Wy zaś jesteście Chrystusa, a Chrystus Boga.

Rozdział 4

¹ Niech więc każdy uważa nas za sługi¹ Chrystusa i szafarzy² tajemnic³ Boga.

1. 1Kor 3,5; Mt 20,26-28.
2. Łk 12,42; Tt 1,7; 1P 4,10.
3. Ef 5,30-32.

² A od szafarzy wymaga się, aby każdy z nich okazał się wierny.

³ Mnie jednak najmniej zależy na tym, czy będę przez was sądzony, czy przez sąd ludzki. Nawet sam siebie nie sądzę.

⁴ Niczego bowiem w sobie nie dostrzegam, jednak nie jestem przez to usprawiedliwiony, lecz tym, który mnie sądzi¹, jest Pan.

1. Ps 7,9; Rz 14,10; 2Kor 5,10.

⁵ Dlatego nie sądźcie przed czasem, dopóki nie przyjdzie Pan, który oświetli to, co ukryte w ciemności, i ujawni zamiary serc. Wtedy każdy otrzyma pochwałę od Boga¹.

1. Mt 25,21; J 12,26.

⁶ To wszystko zaś, bracia, odniosłem do samego siebie i do Apollosa ze względu na was, abyście się nauczyli na naszym przykładzie nie wykraczać ponad to, co jest napisane, żeby jeden nie pysznił się drugim przeciw innemu.

⁷ Kto bowiem czyni cię różnym? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśli otrzymałeś¹, to dlaczego się chlubisz, jakbyś nie otrzymał?

1. 1Kor 15,10; Rz 9,16.

⁸ Już jesteście nasyceni, już jesteście bogaci, bez nas królujecie. I obyście królowali, abyśmy i my z wami królowali.

⁹ Bo uważam, że Bóg nas, apostołów, wyznaczył jako ostatnich, jakby na śmierć skazanych. Staliśmy się bowiem widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi.

¹⁰ My jesteśmy głupi dla Chrystusa, ale wy mądrzy w Chrystusie, my jesteśmy słabi, ale wy mocni, wy szanowani, a my wzgardzeni.

¹¹ Aż do tej chwili cierpimy głód i pragnienie, jesteśmy nadzy, policzkowani i tułamy się;

¹² I trudzimy się, pracując własnymi rękami¹. Gdy nas znieważają – błogosławimy, gdy nas prześladują – znosimy;

1. 1Kor 9,6; Dz 18,3; 1Tes 2,9; 2Tes 3,8.

¹³ Gdy nam złorzeczą – modlimy się za nich. Staliśmy się jak śmiecie tego świata, jak odpadki u wszystkich, aż do tej chwili.

¹⁴ Nie piszę tego po to, aby was zawstydzić, ale napominam was jako moje umiłowane dzieci.

¹⁵ Choćbyście bowiem mieli dziesięć tysięcy wychowawców w Chrystusie, to jednak nie macie wielu ojców¹. Ja bowiem przez ewangelię zrodziłem² was w Chrystusie Jezusie.

1. Mt 23,9; Tt 1,4; Flm 1,10.
2. Jk 1,18; 1P 1,23.

¹⁶ Proszę was więc, bądźcie moimi naśladowcami.

¹⁷ Dlatego to posłałem do was Tymoteusza, który jest moim umiłowanym synem i wiernym w Panu. On wam przypomni moje drogi w Chrystusie, jak nauczam wszędzie, w każdym kościele.

¹⁸ A niektórzy wbili się w pychę, jakbym nie miał przyjść do was.

¹⁹ Lecz przyjdę do was wkrótce, jeśli Pan zechce, i poznam nie słowa pysznych, ale ich moc.

²⁰ Królestwo Boże bowiem przejawia się nie w słowie, ale w mocy¹.

1. 1Kor 1,24; Rz 1,16; 14,17; 1Tes 1,5.

²¹ Co chcecie? Czy mam przyjść do was z rózgą, czy z miłością i w duchu łagodności?

Rozdział 5

¹ Słyszy się powszechnie o nierządzie¹ wśród was, i to takim nierządzie, o jakim nie wspomina się nawet wśród pogan, że ktoś ma żonę swego ojca.

1. BG wszeteczeństwo; Ez 16,15; Mt 5,32; 1Kor 6,9.18; Kol 3,5; 1Tes 4,3; Hbr 13,4.

² A wy wbiliście się w pychę, zamiast tak się smucić, aby został usunięty spośród was ten, kto się dopuścił tego czynu.

³ Ja bowiem, nieobecny ciałem, lecz obecny duchem, już jakbym był obecny, osądziłem tego, który to uczynił.

⁴ W imieniu¹ naszego Pana Jezusa Chrystusa, gdy się zgromadzicie, wy i mój duch, z mocą naszego Pana Jezusa Chrystusa;

1. Dz 3,6; 4,7-12; 16,18; Kol 3,17.

⁵ Wydajcie takiego szatanowi¹ na zatracenie² ciała, żeby duch był zbawiony w dniu Pana Jezusa.

1. Ps 109,6; 1Tm 1,20.
2. 1Tes 5,3; 2Tes 1,9; 1Tm 6,9.

⁶ Wasze chlubienie się nie jest dobre. Czyż nie wiecie, że trochę zakwasu¹ całe ciasto zakwasza?

1. Mt 13,33; 16,6; Ga 5,9.

⁷ Usuńcie więc stary zakwas, abyście byli nowym ciastem, jako że jesteście przaśni. Chrystus bowiem, nasza Pascha¹, został ofiarowany za nas.

1. Wj 12,5; Iz 53,7; J 1,29; 1P 1,19; Obj 5,6.

⁸ Obchodźmy zatem święto nie ze starym zakwasem¹ ani z zakwasem złośliwości i przewrotności, ale w przaśnikach szczerości² i prawdy³.

1. Pwt 16,3.
2. czystości; Flp 1,10.
3. Joz 24,14.

⁹ Napisałem wam w liście, żebyście nie przestawali z rozpustnikami¹;

1. BG wszetecznikami; 2Kor 6,14; Ef 5,11; 2Tes 3,14.

¹⁰ Ale nie z rozpustnikami tego świata w ogóle lub chciwymi, zdziercami czy bałwochwalcami, bo inaczej musielibyście opuścić¹ ten świat².

1. J 17,15; Flp 2,15.
2. J 8,23; 2Kor 4,4; 1J 4,5; Obj 12,9.

¹¹ Teraz jednak napisałem wam, żebyście nie przestawali z takim, który nazywając się bratem, jest rozpustnikiem, chciwym, bałwochwalcą, złorzeczącym, pijakiem lub zdziercą. Z takim nawet nie jadajcie.

¹² Po co mi bowiem sądzić tych, którzy są na zewnątrz¹? Czy wy nie sądzicie tych, którzy są wewnątrz?

1. Mk 4,11.

¹³ Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg¹. Usuńcie więc złego spośród was samych.

1. Dz 17,31; Rz 2,16; Hbr 13,4.

Rozdział 6

¹ Czy ktoś z was, mając sprawę z drugim, śmie procesować¹ się przed niesprawiedliwymi zamiast przed świętymi?

1. Mt 18,15-17; Dz 18,14-15.

² Czy nie wiecie, że święci będą sądzić¹ świat? A jeśli świat będzie sądzony przez was, to czy nie jesteście godni osądzać sprawy pomniejsze?

1. Ps 149,5-9; Dn 7,22; Mt 19,28; Obj 2,26.

³ Czy nie wiecie, że będziemy sądzić aniołów¹? A cóż dopiero sprawy doczesne?

1. 2P 2,4; Jud 1,6.

⁴ Jeśli więc macie do osądzenia sprawy doczesne, ustanawiajcie sędziami najmniej poważanych w kościele.

⁵ Mówię to ku waszemu zawstydzeniu. Czy nie ma wśród was ani jednego mądrego, który może rozsądzić między swoimi braćmi?

⁶ A tymczasem brat z bratem się procesuje, i to przed niewierzącymi.

⁷ W ogóle już to przynosi wam ujmę, że się ze sobą procesujecie. Czemu raczej krzywdy nie cierpicie¹? Czemu raczej szkody nie ponosicie?

1. Prz 20,22; Mt 5,39; Rz 12,17; 1Tes 5,15; 1P 2,20-23.

⁸ Przeciwnie, wy krzywdzicie i wyrządzacie szkodę, i to braciom.

⁹ Czy nie wiecie, że niesprawiedliwi nie odziedziczą¹ królestwa Bożego? Nie łudźcie się: ani rozpustnicy², ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani zniewieściali, ani mężczyźni współżyjący ze sobą³;

1. 1Kor 15,50; Ga 5,21.
2. BG wszetecznicy
3. Rdz 19,5; Kpł 18,22; Pwt 22,5; Rz 1,26-27; 1Tm 1,10.

¹⁰ Ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani złorzeczący, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego.

¹¹ A takimi niektórzy z was byli¹. Lecz zostaliście obmyci², lecz zostaliście uświęceni³, lecz zostaliście usprawiedliwieni⁴ w imię Pana Jezusa i przez Ducha naszego Boga.

1. Ef 2,1-3.
2. J 13,10; 15,3; Ef 5,26.
3. 1Kor 1,2.30; Dz 26,18; 2Tes 2,13; 1P 1,2.
4. Dz 13,39; Rz 3,24-30; 4,5; 5,1; Ga 2,16.

¹² Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne¹. Wszystko mi wolno, ale ja nie dam się niczemu zniewolić.

1. 1Kor 10,23; Rz 14,14.

¹³ Pokarmy są dla brzucha, a brzuch dla pokarmów. Lecz Bóg zniszczy i jedno, i drugie. Ciało zaś nie jest dla nierządu¹, ale dla Pana, a Pan dla ciała.

1. BG wszeteczeństwa

¹⁴ A Bóg i Pana wskrzesił¹, i nas wskrzesi² swoją mocą.

1. 1Kor 15,15; J 10,18; Dz 2,24; 2Kor 4,14.
2. J 6,40; 11,25; Flp 3,21.

¹⁵ Czyż nie wiecie, że wasze ciała są członkami¹ Chrystusa? Czy więc wezmę członki Chrystusa i uczynię je członkami nierządnicy? Nie daj Boże!

1. 1Kor 12,27.

¹⁶ Czyż nie wiecie, że ten, kto się łączy z nierządnicą, jest z nią jednym ciałem? Dwoje bowiem, mówi on, będą jednym ciałem¹.

1. Rdz 2,24; Mt 19,5; Mk 10,8; Ef 5,31.

¹⁷ Kto zaś się łączy z Panem, jest z nim jednym duchem¹.

1. J 3,6; 17,21-23.

¹⁸ Uciekajcie od nierządu¹. Wszelki grzech, który człowiek popełnia, jest poza ciałem. Lecz kto dopuszcza się nierządu, grzeszy przeciwko własnemu ciału.

1. Prz 5,3-15; 7,5-27; 2Tm 2,22; Hbr 13,4; 1P 2,11.

¹⁹ Czyż nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią¹ Ducha Świętego, który jest w was, a którego macie od Boga, i nie należycie do samych siebie²?

1. 1Kor 3,16; 2Kor 6,16; Ef 2,21-22.
2. 1Krl 20,4; 1Krn 29,14; Rz 14,7.

²⁰ Drogo bowiem zostaliście kupieni¹. Wysławiajcie więc Boga w waszym ciele i w waszym duchu, które należą do Boga.

1. 1Kor 7,23; Dz 20,28; Ga 3,13; 2P 2,1.

Rozdział 7

¹ Co do spraw, o których mi pisaliście: Dobrze jest mężczyźnie nie dotykać¹ kobiety.

1. Rdz 20,6; Rt 2,9; Prz 6,29.

² Jednak aby uniknąć nierządu¹, niech każdy ma swoją żonę² i każda niech ma swojego męża.

1. BG wszeteczeństwa
2. w. 9; Prz 5,18-19; 18,22.

³ Niech mąż oddaje powinność żonie, podobnie i żona mężowi.

⁴ Żona nie ma władzy nad własnym ciałem, lecz mąż. Podobnie i mąż nie ma władzy nad własnym ciałem, lecz żona.

⁵ Nie okradajcie się z tego, chyba że za obopólną zgodą, na pewien czas, aby oddać się postowi i modlitwie. Potem znów się zejdźcie, żeby was szatan nie kusił z powodu waszej niepowściągliwości.

⁶ Lecz to, co mówię, jest z pozwolenia, a nie z rozkazu.

⁷ Chciałbym bowiem, aby wszyscy ludzie byli tacy jak ja, ale każdy ma swój własny dar od Boga, jeden taki, a drugi inny.

⁸ A do nieżonatych i wdów mówię: Dobrze będzie dla nich, jeśli pozostaną jak ja.

⁹ Lecz jeśli nie mogą się wstrzymać, niech wstąpią w stan małżeński¹. Lepiej jest bowiem wstąpić w stan małżeński, niż płonąć.

1. J 2,1-2; 1Tm 5,11.14; Hbr 13,4.

¹⁰ Tym zaś, którzy trwają w związku małżeńskim, nakazuję nie ja, lecz Pan: Żona niech nie odchodzi od męża.

¹¹ Lecz jeśli odeszłaby, niech pozostanie bez męża albo niech się z mężem pojedna. Mąż również niech nie oddala¹ żony.

1. Jr 3,1; Iz 50,1; Mt 5,31; 19,3; Mk 10,2.

¹² Pozostałym zaś mówię ja, a nie Pan: Jeśli któryś z braci ma żonę niewierzącą, a ta zgadza się z nim mieszkać, niech jej nie oddala¹.

1. Ezd 10,2-19.

¹³ A jeśli jakaś żona ma męża niewierzącego, a ten zgadza się z nią mieszkać, niech od niego nie odchodzi.

¹⁴ Mąż niewierzący bowiem jest uświęcony przez żonę, a żona niewierząca uświęcona jest przez męża. Inaczej wasze dzieci byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.

¹⁵ Lecz jeśli niewierzący chce odejść, niech odejdzie. W takich przypadkach ani brat, ani siostra nie są w niewoli. Bóg zaś powołał nas do pokoju.

¹⁶ Co bowiem wiesz, żono, czy zbawisz męża? Albo co wiesz, mężu, czy zbawisz¹ żonę?

1. 1Kor 9,22; 1Tm 4,16; Jk 5,19-20; 1P 3,1.

¹⁷ Jednak niech każdy postępuje tak, jak mu wyznaczył Bóg, zgodnie z tym, do czego go powołał Pan. Tak też zarządzam we wszystkich kościołach¹.

1. 1Kor 11,16; 14,33; 16,1.19; Rz 16,4.16; 1Tes 2,14.

¹⁸ Został ktoś powołany jako obrzezany? Niech się nie staje nieobrzezanym. Został ktoś powołany jako nieobrzezany? Niech się nie obrzezuje.

¹⁹ Obrzezanie¹ nic nie znaczy i nieobrzezanie nic nie znaczy, tylko zachowywanie przykazań Boga.

1. Dz 15,1.24; Rz 2,25-29; Ga 5,1-3; 6,15; 1Sm 15,22.

²⁰ Niech każdy pozostanie w stanie, w jakim został powołany¹.

1. Łk 3,10-14.

²¹ Zostałeś powołany jako niewolnik? Nie martw się tym. Lecz jeśli możesz stać się wolny, to raczej z tego skorzystaj.

²² Ten bowiem, kto został powołany w Panu jako niewolnik, jest wyzwoleńcem¹ Pana. Podobnie ten, kto został powołany jako wolny, jest niewolnikiem Chrystusa.

1. J 8,32-36; Rz 6,18-22; Ef 6,5-6; Kol 3,22-24; Flm 1,16.

²³ Drogo zostaliście kupieni¹. Nie bądźcie niewolnikami ludzi.

1. Tt 2,14; 1P 1,18-19.

²⁴ Niech każdy, bracia, trwa przed Bogiem w takim stanie, w jakim został powołany.

²⁵ A co do osób dziewiczych nie mam nakazu Pańskiego, ale daję moją radę jako ten, któremu Pan dał miłosierdzie, aby był wiernym.

²⁶ Uważam więc, że to jest dobre z powodu obecnych utrapień, że dobrze jest człowiekowi tak pozostać.

²⁷ Jesteś związany z żoną? Nie szukaj rozłączenia. Jesteś rozwiązany od żony? Nie szukaj żony.

²⁸ Ale jeśli się ożenisz, nie grzeszysz, i jeśli dziewica wyjdzie za mąż, nie grzeszy. Tacy jednak będą mieć utrapienie w ciele, a ja chciałbym wam tego oszczędzić.

²⁹ Mówię to, bracia, ponieważ czas jest krótki¹. Odtąd ci, którzy mają żony, niech żyją tak, jakby ich nie mieli;

1. Hi 14,1; Ps 39,5; 90,10; 103,15; Rz 13,11.

³⁰ Ci, którzy płaczą, jakby nie płakali; ci, którzy się radują, jakby się nie radowali; ci, którzy kupują, jakby nie posiadali;

³¹ A ci, którzy używają tego świata, żeby nie nadużywali. Przemija¹ bowiem postać tego świata.

1. 1J 2,17.

³² Chcę, żebyście nie mieli trosk. Nieżonaty troszczy się o sprawy Pana, o to, jak się przypodobać Panu.

³³ Lecz żonaty troszczy się o sprawy tego świata, o to, jak się przypodobać żonie.

³⁴ Jest różnica między mężatką a dziewicą. Niezamężna troszczy się o sprawy Pana, o to, by była święta i ciałem, i duchem. Mężatka zaś troszczy się o sprawy tego świata, o to, jak się przypodobać mężowi.

³⁵ Mówię to dla waszego dobra, nie aby zarzucać na was sidła, ale żebyście godnie i przyzwoicie stali przy Panu, nie dając się rozproszyć.

³⁶ Jeśli ktoś uważa, że zachowuje się niewłaściwie wobec swojej dziewicy, gdyby przeszły już jej lata¹ i jest taka potrzeba, niech czyni, co chce, bo nie grzeszy. Niech wyjdzie za mąż².

1. 1Sm 2,33.
2. Gk. Niech się pobiorą

³⁷ Lecz jeśli ktoś mocno postanowił w swym sercu, nie mając takiej potrzeby, ale panując nad własną wolą, i osądził w swym sercu, że zachowa swoją dziewicę, dobrze czyni.

³⁸ Tak więc ten, kto wydaje ją za mąż, dobrze czyni, ale ten, kto nie wydaje jej za mąż, lepiej czyni.

³⁹ Żona jest związana prawem¹, dopóki żyje jej mąż. Jeśli mąż umrze, wolno jej wyjść za kogo chce, byle² w Panu.

1. Rz 7,2-3.
2. Pwt 7,3-4; 2Kor 6,14-16.

⁴⁰ Szczęśliwsza jednak będzie, jeśli tak pozostanie, zgodnie z moją radą. A sądzę, że i ja mam Ducha Bożego.

Rozdział 8

¹ Co do ofiar składanych bożkom¹, to oczywiście wszyscy posiadamy wiedzę. Wiedza wbija w pychę², lecz miłość buduje.

1. 1Kor 10,19-28; Dz 15,19-29; 21,25; Obj 2,14.20.
2. Iz 47,10; Rz 12,16; 1Kor 13,4.

² A jeśli ktoś uważa, że coś wie, to jeszcze nie wie tak, jak wiedzieć należy.

³ Lecz jeśli ktoś miłuje Boga¹, ten jest poznany² przez niego.

1. 1Kor 2,9; Rz 8,28; Jk 1,12.
2. Wj 33,12; Na 1,7; Mt 7,23; J 10,14; 2Tm 2,19.

⁴ A więc co do spożywania pokarmów ofiarowanych bożkom, wiemy, że bożek¹ na świecie jest niczym i że nie ma żadnego innego Boga oprócz jednego.

1. Ps 115,4-8.

⁵ Bo chociaż są tacy, którzy są nazywani bogami¹, czy to na niebie, czy na ziemi – bo wielu jest bogów i wielu panów;

1. Pwt 4,28; Ps 96,5; Iz 37,19; 42,17.

⁶ To dla nas jest jeden Bóg¹, Ojciec, z którego wszystko, a my w nim, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko², a my przez niego³.

1. Ml 2,10; Ef 4,6.
2. Dz 17,28; Rz 11,36.
3. J 1,3; Hbr 1,3.

⁷ Lecz nie wszyscy mają tę wiedzę. Niektórzy bowiem aż do tej pory, mając sumienie co do bożka, spożywają pokarm jako ofiarowany bożkom, a ich sumienie, będąc słabe, kala się.

⁸ Pokarm zaś nie zbliża nas do Boga. Jeśli bowiem jemy, nic nie zyskujemy, a jeśli nie jemy, nic nie tracimy.

⁹ Jednak uważajcie, aby przypadkiem wasza wolność¹ nie stała się dla słabych² powodem do zgorszenia.

1. Ga 5,13.
2. 1Kor 10,32; Kpł 19,14; Iz 57,14; Rz 14,13.

¹⁰ Gdyby bowiem ktoś zobaczył ciebie, który masz wiedzę, siedzącego za stołem w świątyni bożka, to czy sumienie tego, kto jest słaby, nie skłoni go do jedzenia pokarmów ofiarowanych bożkom?

¹¹ I w ten sposób twoja wiedza zgubi słabego brata, za którego umarł Chrystus.

¹² Grzesząc tak przeciwko braciom i raniąc ich słabe sumienie, grzeszycie¹ przeciwko Chrystusowi.

1. Wj 16,8; 1Sm 2,25; Mt 25,45.

¹³ Dlatego, jeśli pokarm gorszy mego brata, przenigdy nie będę jadł mięsa, aby nie gorszyć mego brata.

Rozdział 9

¹ Czy nie jestem apostołem¹? Czy nie jestem wolny? Czy nie widziałem Jezusa Chrystusa, naszego Pana? Czy wy nie jesteście moim dziełem w Panu?

1. 1Kor 15,9; 2Kor 11,5; 12,11-12; Rz 1,1.5; 11,13; Ga 1,1; 1Tm 2,7; Tt 1,1.

² Jeśli dla innych nie jestem apostołem, to dla was na pewno nim jestem. Pieczęcią bowiem mego apostolstwa wy jesteście w Panu.

³ Taka jest moja obrona przeciwko tym, którzy mnie osądzają.

⁴ Czy nie mamy prawa jeść i pić?

⁵ Czy nie mamy prawa zabierać ze sobą siostry – żony¹ jak inni apostołowie, bracia Pana² i Kefas³?

1. 1Tm 3,2; 1Tm 4,3; Tt 1,6; Hbr 13,4.
2. Mt 12,46; 13,55; Mk 6,3.
3. J 1,42; Mt 8,14; Mk 1,30.

⁶ Czy tylko ja i Barnaba¹ nie mamy prawa nie pracować?

1. Dz 4,36-37.

⁷ Czy ktoś kiedykolwiek pełni służbę żołnierską na własny koszt¹? Czy ktoś uprawia winnicę, a nie spożywa jej owocu? Albo czy ktoś pasie stado, a nie spożywa mleka stada?

1. Pwt 20,6; Prz 27,18; 2Tes 3,7-9.

⁸ Czy mówię to tylko na sposób ludzki? Czy nie mówi o tym także prawo?

⁹ Jest bowiem napisane¹ w Prawie Mojżesza: Nie zawiążesz pyska młócącemu wołowi. Czy o woły Bóg się troszczy?

1. Pwt 25,4; 1Tm 5,18.

¹⁰ Czy raczej ze względu na nas to mówi? Przecież dla nas jest napisane, że w nadziei ma orać ten, kto orze, a ten, kto młóci w nadziei, swojej nadziei ma być uczestnikiem.

¹¹ Jeśli my zasialiśmy wam dobra duchowe¹, to cóż wielkiego, jeśli będziemy żąć wasze dobra cielesne?

1. Rz 15,27; Ga 6,6.

¹² Jeśli inni korzystają z tego prawa w stosunku do was, czemu raczej nie my? My jednak nie korzystaliśmy¹ z tego prawa, ale znosimy wszystko, aby nie stwarzać żadnej przeszkody ewangelii Chrystusa.

1. 2Kor 11,7; 12,13.

¹³ Czy nie wiecie, że ci, którzy służą w tym, co jest święte, żyją¹ ze świątyni, a ci, którzy służą przy ołtarzu, mają w ofiarach wspólny udział z ołtarzem²?

1. 1Kor 10,18; Kpł 6,16-18; Lb 5,9-10; Pwt 18,1-5.
2. Lb 18,8-20.

¹⁴ Tak też Pan postanowił, aby ci, którzy ewangelię głoszą, z ewangelii żyli¹.

1. Mt 10,10; Łk 10,7; Ga 6,6; 1Tm 5,17.

¹⁵ Ale ja nie korzystałem z żadnego z tych praw. I nie napisałem tego po to, żeby tak się ze mną stało. Lepiej byłoby mi umrzeć, niż żeby ktoś pozbawił mnie mojej chluby.

¹⁶ Jeśli bowiem głoszę ewangelię, nie mam się czym chlubić, bo nałożono na mnie ten obowiązek, a biada mi, gdybym ewangelii nie głosił.

¹⁷ Jeśli bowiem robię to dobrowolnie¹, mam nagrodę, jeśli zaś niedobrowolnie, to spełniam tylko powierzone mi obowiązki szafarza.

1. 1Krn 28,9; Iz 6,8; 2Kor 8,12; Flm 1,14; 1P 5,2.

¹⁸ Jaką więc mam nagrodę? Taką, że głosząc ewangelię, głoszę ewangelię Chrystusa za darmo, abym nie nadużywał mojego prawa, jakie mam z ewangelii.

¹⁹ Będąc bowiem wolny wobec wszystkich, samego siebie uczyniłem niewolnikiem wszystkich, abym więcej ludzi pozyskał.

²⁰ I stałem się dla Żydów jak Żyd, aby Żydów pozyskać, dla tych, którzy są pod prawem, jakbym był pod prawem, aby pozyskać tych, którzy są pod prawem;

²¹ Dla tych, którzy są bez prawa, jakbym był bez prawa¹ – nie będąc bez prawa Bogu, lecz będąc pod prawem Chrystusowi – aby pozyskać tych, którzy są bez prawa.

1. Rz 12,12.14; Ga 2,3-4.12-14.

²² Dla słabych stałem się jak słaby, aby słabych pozyskać. Stałem się wszystkim dla wszystkich, aby wszelkim sposobem niektórych zbawić¹.

1. 1Kor 7,16; Rz 11,14; Jud 1,22-23.

²³ A robię to dla ewangelii¹, aby stać się jej uczestnikiem.

1. Mt 5,10-11; 10,22; Mk 4,17; 8,35; Łk 18,29; 1Kor 10,25; Kol 1,24; 1P 3,14; 2J 1,2.

²⁴ Czy nie wiecie, że ci, którzy biegną w wyścigu¹, wszyscy wprawdzie biegną, lecz tylko jeden zdobywa nagrodę? Tak biegnijcie, abyście ją otrzymali.

1. Kaz 9,11; Jr 12,5; Ga 2,2; 5,7; 2Tm 4,7.

²⁵ Każdy, kto staje do zapasów, powściąga się we wszystkim. Oni, aby zdobyć koronę zniszczalną, my zaś niezniszczalną¹.

1. Flp 4,1; 1Tes 2,19; 2Tm 2,5; 4,8; Jk 1,12; 1P 5,4; Obj 2,10.

²⁶ Ja więc tak biegnę, nie jakby na oślep, tak walczę, nie jakbym uderzał w powietrze.

²⁷ Lecz poskramiam swoje ciało i biorę w niewolę, abym przypadkiem, głosząc innym, sam nie został odrzucony¹.

1. Jr 6,30; Łk 9,25; 2Kor 13,5-6.

Rozdział 10

¹ Nie chcę, bracia, żebyście nie wiedzieli, że wszyscy nasi ojcowie byli pod obłokiem i wszyscy przeszli przez morze¹;

1. Wj 14,19-29; Ne 9,11.

² I wszyscy w Mojżesza zostali ochrzczeni w obłoku i w morzu;

³ Wszyscy też jedli ten sam pokarm duchowy;

⁴ I wszyscy pili ten sam duchowy napój. Pili bowiem ze skały¹ duchowej, która szła za nimi. A tą skałą² był Chrystus.

1. Wj 17,6; Lb 20,11.
2. Pwt 32,4-37; 1Sm 2,2; 2Sm 22,3-4.32; Ps 18,2.31; Mt 16,18; 1P 2,8.

⁵ Lecz większości z nich nie upodobał sobie Bóg. Polegli bowiem na pustyni.

⁶ A to stało się dla nas przykładem, żebyśmy nie pożądali złych rzeczy, jak oni pożądali.

⁷ Nie bądźcie więc bałwochwalcami¹, jak niektórzy z nich, jak jest napisane²: Usiadł lud, aby jeść i pić, i wstali, aby się bawić.

1. 1J 5,21; Obj 21,8.
2. Wj 32,6.

⁸ Nie dopuszczajmy się też nierządu¹, jak niektórzy z nich się dopuszczali i padło ich jednego dnia dwadzieścia trzy tysiące²;

1. BG wszeteczeństwa; 1Kor 6,18.
2. Lb 25,1-9.

⁹ I nie wystawiajmy na próbę Chrystusa¹, jak niektórzy z nich wystawiali i poginęli od wężów²;

1. Wj 17,2; Pwt 6,16; Ps 78,18; 106,14.
2. Lb 21,6.

¹⁰ Ani nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali i zostali wytraceni przez niszczyciela¹.

1. Lb 14,2.29; Wj 12,27; Jr 4,7.

¹¹ A to wszystko przydarzyło się im dla przykładu i zostało napisane dla napomnienia nas, których dosięgnął kres czasów¹.

1. Hbr 9,26.

¹² Tak więc kto myśli, że stoi, niech uważa, aby nie upadł.

¹³ Nie nawiedziła was pokusa inna niż ludzka. Lecz Bóg jest wierny¹ i nie pozwoli, żebyście byli kuszeni ponad wasze siły, ale wraz z pokusą da wyjście, żebyście mogli ją znieść.

1. 1Kor 1,9; 1J 1,9.

¹⁴ Dlatego, moi najmilsi, uciekajcie od bałwochwalstwa.

¹⁵ Mówię jak do mądrych. Osądźcie sami to, co mówię.

¹⁶ Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czy nie jest wspólnotą krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czy nie jest wspólnotą ciała Chrystusa?

¹⁷ My bowiem, choć liczni, jesteśmy jednym chlebem i jednym ciałem¹, bo wszyscy jesteśmy uczestnikami jednego chleba.

1. 1Kor 12,12; Rz 12,5.

¹⁸ Przypatrzcie się Izraelowi według ciała. Czyż ci, którzy jedzą ofiary, nie są uczestnikami ołtarza?

¹⁹ Cóż więc chcę powiedzieć? Że bożek¹ jest czymś albo ofiara składana bożkom czymś jest?

1. 1Kor 8,4.

²⁰ Raczej chcę powiedzieć, że to, co poganie ofiarują, demonom¹ ofiarują, a nie Bogu. A nie chciałbym, żebyście mieli społeczność z demonami.

1. Kpł 17,7; Pwt 32,16-17; Ps 106,37-38; Obj 9,20.

²¹ Nie możecie pić kielicha Pana i kielicha demonów. Nie możecie być uczestnikami stołu Pana i stołu demonów.

²² Czy będziemy pobudzali Pana do zazdrości¹? Czy jesteśmy mocniejsi od niego?

1. Wj 20,5; 34,14; Joz 24,19; Ps 78,58.

²³ Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, ale nie wszystko buduje.

²⁴ Niech nikt nie szuka własnego dobra, lecz dobra bliźniego¹.

1. Flp 2,4-5.

²⁵ Wszystko, co sprzedają w jatkach, jedzcie, o nic nie pytając ze względu na sumienie.

²⁶ Pańska bowiem jest ziemia i wszystko, co ją napełnia.

²⁷ Jeśli zaprosi was ktoś z niewierzących, a chcecie iść, jedzcie wszystko, co przed wami postawią, o nic nie pytając ze względu na sumienie.

²⁸ Lecz jeśli ktoś wam powie: To jest ofiarowane bożkom, nie jedzcie ze względu na tego, który to powiedział, i ze względu na sumienie. Pańska bowiem jest ziemia i wszystko, co ją napełnia.

²⁹ Ale sumienie, mówię, nie twoje, lecz tego drugiego. Dlaczego bowiem moja wolność ma być sądzona przez cudze sumienie?

³⁰ Bo jeśli ja z dziękczynieniem coś spożywam, to czemu mam być spotwarzany za to, za co dziękuję?

³¹ Tak więc czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego robicie, wszystko róbcie ku chwale Boga¹.

1. Rz 14,1-9.

³² Nie bądźcie zgorszeniem ani dla Żydów, ani dla Greków¹, ani dla kościoła Bożego²;

1. Ga 3,28.
2. 1Kor 11,22; 1Tm 3,5.

³³ Tak jak i ja się wszystkim we wszystkim podobam, nie szukając w tym własnej korzyści, ale korzyści wielu, aby byli zbawieni.

Rozdział 11

¹ Bądźcie moimi naśladowcami¹, jak i ja jestem naśladowcą Chrystusa.

1. 1Kor 4,16; Flp 3,17; 2Tes 3,9.

² A chwalę was, bracia, za to, że we wszystkim o mnie pamiętacie i zachowujecie nauki¹ tak, jak je wam przekazałem.

1. 1Kor 15,2; 1Tes 4,2; 2Tes 2,15.

³ Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus¹, a głową kobiety mężczyzna², a głową Chrystusa Bóg³.

1. Ef 5,23.
2. Rdz 3,16; Ef 5,24.
3. 1Kor 3,23.

⁴ Każdy mężczyzna, gdy się modli¹ albo prorokuje z nakrytą głową, hańbi swoją głowę.

1. Dz 1,14; 16,13.

⁵ I każda kobieta, gdy się modli albo prorokuje¹ z nienakrytą głową, hańbi swoją głowę. Bo to jest jedno i to samo, jakby była ogolona.

1. Łk 2,36; Dz 2,17; 21,9; Wj 15,20; Sdz 4,4.

⁶ Jeśli więc kobieta nie nakrywa głowy, niech się też strzyże. A jeśli hańbiące jest dla kobiety być ostrzyżoną lub ogoloną, niech nakrywa głowę.

⁷ Mężczyzna zaś nie powinien nakrywać głowy, gdyż jest obrazem¹ i chwałą Boga. Kobieta zaś jest chwałą mężczyzny.

1. Rdz 1,26; 5,1; 9,6; Jk 3,9.

⁸ Bo mężczyzna nie jest z kobiety, lecz kobieta z mężczyzny.

⁹ Mężczyzna bowiem nie został stworzony dla kobiety, ale kobieta dla mężczyzny.

¹⁰ Dlatego kobieta powinna mieć na głowie znak władzy, ze względu na aniołów¹.

1. Mt 18,10; Hbr 1,14.

¹¹ A jednak w Panu ani mężczyzna nie jest bez kobiety, ani kobieta nie jest bez mężczyzny.

¹² Jak bowiem kobieta jest z mężczyzny, tak też mężczyzna przez kobietę, lecz wszystko jest z Boga.

¹³ Osądźcie sami: Czy wypada kobiecie modlić się do Boga bez nakrycia głowy?

¹⁴ Czyż sama natura nie uczy was, że gdy mężczyzna nosi długie włosy, przynosi mu to wstyd?

¹⁵ Ale jeśli kobieta nosi długie włosy, przynosi jej to chwałę, gdyż włosy zostały jej dane za okrycie.

¹⁶ A jeśli ktoś wydaje się być kłótliwy, my takiego zwyczaju nie mamy, ani kościoły Boże.

¹⁷ Mówiąc to, nie chwalę was, że się zbieracie nie ku lepszemu, ale ku gorszemu.

¹⁸ Najpierw bowiem słyszę, że gdy się zbieracie jako kościół, są wśród was podziały¹, i po części temu wierzę.

1. 1Kor 1,10; 3,3.

¹⁹ Bo muszą być między wami herezje¹, aby się okazało, którzy są wypróbowani wśród was.

1. Łk 17,1; Dz 20,30; Ga 5,20; Tt 3,10; 2P 2,1.

²⁰ Gdy więc się zbieracie, nie jest to spożywanie wieczerzy Pańskiej.

²¹ Każdy bowiem najpierw je własną wieczerzę¹ i jeden jest głodny, a drugi pijany.

1. Jud 1,12.

²² Czyż nie macie domów, aby jeść i pić? Albo czy gardzicie kościołem Bożym i zawstydzacie tych, którzy nic nie mają? Co mam wam powiedzieć? Czy mam was pochwalić? Za to was nie chwalę.

²³ Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb¹;

1. Mt 26,26; Mk 14,22; Łk 22,19.

²⁴ A gdy złożył dziękczynienie, połamał i powiedział: Bierzcie i jedzcie, to jest moje ciało, które za was jest łamane. Czyńcie to na moją pamiątkę¹.

1. Wj 12,14.

²⁵ Podobnie po wieczerzy wziął też kielich, mówiąc: Ten kielich to nowy testament w mojej krwi¹. Czyńcie to, ilekroć będziecie pić, na moją pamiątkę.

1. Łk 22,20; 2Kor 3,6; Hbr 9,14-20.

²⁶ Ilekroć bowiem będziecie jedli ten chleb i pili ten kielich, śmierć Pana zwiastujecie, aż przyjdzie.

²⁷ Dlatego też kto je ten chleb albo pije ten kielich Pański niegodnie, będzie winny ciała i krwi Pana.

²⁸ Niech więc człowiek bada samego siebie¹ i tak niech je z tego chleba, i niech pije z tego kielicha.

1. 2Kor 13,5; Ga 6,4; 1J 3,20-21.

²⁹ Kto bowiem je i pije niegodnie, sąd własny je i pije, nie rozróżniając ciała Pańskiego.

³⁰ Dlatego jest wśród was wielu słabych i chorych, a niemało też zasnęło.

³¹ Bo gdybyśmy sami siebie sądzili, nie bylibyśmy sądzeni.

³² Lecz gdy jesteśmy sądzeni, przez Pana jesteśmy karceni¹, abyśmy nie byli potępieni wraz ze światem.

1. Pwt 8,5; Ps 94,12; Prz 3,11-12; Hbr 12,5-11.

³³ Tak więc, moi bracia, gdy się zbieracie, aby jeść, czekajcie jedni na drugich.

³⁴ A jeśli ktoś jest głodny, niech zje w domu, żebyście się nie zbierali ku sądowi. Co do pozostałych spraw, zarządzę, gdy przyjdę.

Rozdział 12

¹ A co do duchowych¹ darów, bracia, nie chcę, żebyście byli w niewiedzy.

1. 1Kor 14,1.12; Rz 1,11; 1P 2,5.

² Wiecie, że gdy byliście poganami¹, do niemych bożków², jak was wiedziono, daliście się prowadzić.

1. Ef 2,11-12.
2. 1Tes 1,9.

³ Dlatego oznajmiam wam, że nikt, kto mówi przez Ducha Bożego¹, nie powie, że Jezus jest przeklęty. Nikt też nie może powiedzieć, że Jezus jest Panem², jak tylko przez Ducha Świętego.

1. 1J 4,2-3.
2. 1Kor 8,6; J 13,13; Flp 2,10-11.

⁴ A różne są dary¹, lecz ten sam Duch.

1. Rz 12,4-6; Ef 4,7-11; Hbr 2,4; 1P 4,10.

⁵ Różne też są posługi, lecz ten sam Pan.

⁶ I różne są działania, lecz ten sam Bóg, który sprawia wszystko we wszystkich.

⁷ A każdemu jest dany przejaw Ducha dla wspólnego pożytku.

⁸ Jednemu bowiem przez Ducha jest dana mowa mądrości, drugiemu mowa wiedzy¹ przez tego samego Ducha;

1. 1Kor 13,2.8; Wj 31,3; Hi 32,8; Iz 11,2.

⁹ Innemu wiara¹ w tym samym Duchu, innemu dar uzdrawiania w tym samym Duchu;

1. 2Kor 4,13; Ef 2,8.

¹⁰ Innemu dar czynienia cudów¹, innemu proroctwo², innemu rozróżnianie duchów, innemu różne rodzaje języków, a innemu tłumaczenie³ języków.

1. ww. 28-29; Ga 3,5; Hbr 2,4.
2. 1Kor 14,3; Lb 11,25-29; 1Sm 10,10; Jl 2,28; Dz 21,9-11.
3. 1Kor 14,28.

¹¹ A to wszystko sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu z osobna, jak chce.

¹² Jak bowiem ciało jest jedno¹, a członków ma wiele i wszystkie członki jednego ciała, choć jest ich wiele, są jednym ciałem, tak i Chrystus.

1. 1Kor 10,17; Rz 12,4; Ef 4,4; Kol 1,18.

¹³ Bo wszyscy przez jednego Ducha zostaliśmy ochrzczeni¹ w jedno ciało, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha.

1. Mt 3,11; J 1,33; 3,5; Dz 1,5; Rz 6,2-6; Ef 4,5; Kol 2,11-12.

¹⁴ Ciało bowiem nie jest jednym członkiem, ale wieloma.

¹⁵ Gdyby noga powiedziała: Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała – czy dlatego nie należy do ciała?

¹⁶ A gdyby ucho powiedziało: Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała – czy dlatego nie należy do ciała?

¹⁷ Gdyby całe ciało było okiem, gdzież byłby słuch? A gdyby całe było słuchem, gdzież powonienie?

¹⁸ Lecz Bóg umieścił członki w ciele, każdy z nich tak, jak chciał.

¹⁹ Gdyby wszystkie były jednym członkiem, gdzież byłoby ciało?

²⁰ Tymczasem wiele jest członków, lecz jedno ciało.

²¹ Nie może więc oko powiedzieć ręce: Nie potrzebuję ciebie, albo głowa nogom: Nie potrzebuję was.

²² Przeciwnie, o wiele bardziej potrzebne są te członki ciała, które wydają się najsłabsze.

²³ A te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym otaczamy szacunkiem, a nasze wstydliwe członki otrzymują większe poszanowanie.

²⁴ Natomiast nasze przyzwoite członki tego nie potrzebują. Lecz Bóg tak ukształtował ciało, że dał członkowi, któremu brakuje czci, więcej szacunku;

²⁵ Aby nie było podziału¹ w ciele, ale żeby członki jednakowo troszczyły się o siebie nawzajem.

1. 1Kor 1,10; 3,3; J 17,21.

²⁶ Tak więc, jeśli jeden członek cierpi, cierpią z nim wszystkie członki, a jeśli jeden członek doznaje czci, radują się z nim wszystkie członki.

²⁷ Wy zaś jesteście ciałem¹ Chrystusa, a z osobna członkami.

1. Ef 5,23-30; Kol 1,24.

²⁸ A Bóg ustanowił niektórych w kościele najpierw jako apostołów¹, potem proroków, po trzecie nauczycieli, potem cudotwórców, potem dary uzdrawiania, niesienia pomocy, rządzenia, różne języki.

1. Mt 10,2; Łk 11,49; Dz 1,25-26; 2,42; 14,14; 1Kor 4,9; 2Kor 11,13; Ga 1,19; Ef 2,20; 4,11; Obj 2,2.

²⁹ Czy wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokami? Czy wszyscy nauczycielami? Czy wszyscy cudotwórcami?

³⁰ Czy wszyscy mają dary uzdrawiania? Czy wszyscy mówią językami? Czy wszyscy tłumaczą?

³¹ Starajcie się usilnie o lepsze dary; a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.

Rozdział 13

¹ Choćbym mówił językami ludzi i aniołów¹, a miłości² bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.

1. Mt 22,30; Hbr 1,5; Rdz 19,1; Ps 104,4.
2. 1Tm 1,5; 1P 4,8.

² I choćbym miał dar prorokowania¹, i znał wszystkie tajemnice², i posiadał wszelką wiedzę, i choćbym miał pełnię wiary, tak, żebym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym.

1. Mt 7,22.
2. 1Kor 4,1; Rz 16,25; Ef 3,4; 1Tm 3,16.

³ I choćbym rozdał na żywność dla ubogich cały swój majątek¹, i choćbym wydał swoje ciało² na spalenie, a miłości bym nie miał, nic nie zyskam.

1. Mt 6,1-4.
2. J 15,13.

⁴ Miłość jest cierpliwa¹, jest życzliwa. Miłość nie zazdrości, nie przechwala się, nie unosi się pychą²;

1. Ga 5,22; Ef 4,2.
2. 1Kor 8,1; Kol 2,18.

⁵ Nie postępuje nieprzyzwoicie, nie szuka swego, nie jest porywcza, nie myśli nic złego;

⁶ Nie raduje się z niesprawiedliwości¹, ale raduje się z prawdy;

1. Prz 14,9.

⁷ Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko przetrzyma.

⁸ Miłość nigdy nie ustaje. Bo choć są proroctwa, przeminą; choć języki, ustaną; choć wiedza, obróci się wniwecz.

⁹ Po części bowiem poznajemy¹ i po części prorokujemy.

1. 1Kor 2,9; 1J 3,2.

¹⁰ Ale gdy przyjdzie to, co doskonałe, wtedy przeminie to, co jest cząstkowe.

¹¹ Dopóki byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, rozumiałem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Lecz gdy stałem się mężczyzną, zaniechałem tego, co dziecięce.

¹² Teraz bowiem widzimy w zwierciadle¹, niewyraźnie, ale wówczas twarzą w twarz². Teraz poznaję cząstkowo, ale wtedy poznam tak, jak jestem poznany.

1. Jk 1,23.
2. 2Kor 3,18; Obj 22,4.

¹³ A teraz trwają wiara, nadzieja, miłość, te trzy¹. Z nich zaś największa jest miłość².

1. 1Tes 5,8.
2. 1Kor 16,14; Mk 12,29; Ga 5,13-16; 1J 4,12-18.

Rozdział 14

¹ Dążcie¹ do miłości, starajcie się usilnie o duchowe dary, a najbardziej o to, aby prorokować².

1. Prz 21,21; Rz 14,19; 1Tm 6,11; 3J 1,11.
2. w. 3; 1Tes 5,20; Lb 12,6; Ps 74,9; Obj 19,10.

² Ten bowiem, kto mówi obcym językiem¹, nie mówi ludziom, ale Bogu, bo nikt go nie rozumie. On zaś w duchu mówi tajemnice.

1. Rdz 11,7; Pwt 28,49; Dz 2,4-11; 10,46; 11,15-17; 19,6.

³ Ale ten, kto prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania¹, zachęcenia² i pocieszenia³.

1. 1Kor 14,12.26; 8,1; 10,23; Ef 4,12.
2. Łk 3,18; Dz 13,15; 14,22; Rz 12,8; 1Tm 4,13.
3. 2Kor 1,4-7; 1Tes 4,18; 5,11-14.

⁴ Kto mówi obcym językiem, buduje samego siebie, ale kto prorokuje, buduje kościół.

⁵ A chciałbym, żebyście wszyscy mówili językami, bardziej jednak, abyście prorokowali. Większy bowiem jest ten, kto prorokuje, niż ten, kto mówi obcymi językami, chyba że tłumaczy, aby kościół był zbudowany.

⁶ Teraz więc, bracia, gdybym przyszedł do was, mówiąc obcymi językami, jaki pożytek mielibyście ze mnie, jeślibym nie mówił do was albo przez objawienie¹, albo przez wiedzę², albo przez proroctwo, albo przez naukę?

1. Ga 1,12; Ef 1,17; Obj 1,1.
2. Rz 15,14; 2Kor 11,6; 2P 1,5.

⁷ Przecież nawet przedmioty martwe, które wydają dźwięki, jak flet albo cytra, gdyby nie wydawały różnych dźwięków, jak można byłoby rozpoznać, co się gra na flecie, a co na cytrze?

⁸ A gdyby trąba wydawała niewyraźny głos, kto by się przygotowywał do bitwy?

⁹ Tak i wy, jeśli nie wypowiecie językiem zrozumiałych słów, jakże ktoś zrozumie, co się mówi? Na wiatr bowiem będziecie mówić.

¹⁰ Na świecie jest zapewne mnóstwo różnych głosów i żaden z nich nie jest bez znaczenia.

¹¹ Jeśli więc nie będę rozumiał znaczenia głosu, będę cudzoziemcem¹ dla tego, kto mówi, a ten, kto mówi, będzie cudzoziemcem dla mnie.

1. Rz 1,14; Kol 3,11.

¹² Tak i wy, ponieważ usilnie zabiegacie o dary duchowe, starajcie się obfitować w to, co buduje kościół.

¹³ Dlatego ten, kto mówi obcym językiem, niech się modli, aby mógł tłumaczyć.

¹⁴ Jeśli bowiem modlę się obcym językiem, mój duch się modli, ale mój rozum nie odnosi korzyści.

¹⁵ Cóż więc? Będę się modlił duchem¹, będę się też modlił i rozumem. Będę śpiewał duchem², będę też śpiewał i rozumem.

1. J 4,24.
2. Ef 5,19; Kol 3,16.

¹⁶ Jeśli bowiem będziesz błogosławił duchem, jakże ktoś spośród nieuczonych¹ na twoje dziękczynienie odpowie „Amen”², skoro nie rozumie, co mówisz?

1. Iz 29,12; J 7,15; Dz 4,13.
2. Pwt 27,15-26; 1Krn 16,36; Ps 72,19; Jr 28,6; Obj 5,14; 22,20.

¹⁷ Ty wprawdzie dobrze dziękujesz, ale drugi się nie buduje.

¹⁸ Dziękuję mojemu Bogu, że mówię językami więcej niż wy wszyscy.

¹⁹ Lecz w kościele wolę powiedzieć pięć słów zrozumiałych, aby i innych nauczyć, niż dziesięć tysięcy słów obcym językiem.

²⁰ Bracia, nie bądźcie dziećmi w rozumieniu, ale bądźcie dziećmi w złośliwości, a w rozumieniu bądźcie dojrzali.

²¹ W Prawie jest napisane¹: Przez ludzi obcych języków i przez usta obcych będę mówić do tego ludu, ale i tak mnie nie usłuchają, mówi Pan.

1. Iz 28,11; Jr 5,15.

²² Dlatego języki są znakiem¹ nie dla wierzących, lecz dla niewierzących, proroctwo zaś nie dla niewierzących, lecz dla wierzących.

1. 1Kor 1,22; Mk 16,17.

²³ Jeśli więc cały kościół zbiera się w jednym miejscu i wszyscy mówią obcymi językami, a wejdą tam nieuczeni albo niewierzący, czy nie powiedzą, że szalejecie?

²⁴ Ale jeśli wszyscy prorokują, a wejdzie jakiś niewierzący albo nieuczony, będzie przekonany i osądzony przez wszystkich;

²⁵ I tak zostaną objawione tajemnice jego serca, a on upadnie na twarz, odda pokłon Bogu i wyzna, że prawdziwie Bóg jest w was¹.

1. Iz 45,14; Za 8,23.

²⁶ Cóż więc, bracia? Gdy się zbieracie, każdy¹ z was ma psalm, ma naukę, ma język, ma objawienie, ma tłumaczenie. Niech to wszystko służy zbudowaniu.

1. w. 31.

²⁷ Jeśli ktoś mówi językami, niech to czyni dwóch albo najwięcej trzech, i to po kolei, a jeden niech tłumaczy.

²⁸ A jeśli nie ma tłumacza, niech milczy w kościele ten, kto mówi obcym językiem, a niech mówi samemu sobie i Bogu.

²⁹ Prorocy zaś niech mówią po dwóch albo trzech, a inni niech rozsądzają.

³⁰ A gdyby innemu z siedzących zostało coś objawione, pierwszy niech milczy.

³¹ Możecie bowiem wszyscy, jeden po drugim prorokować, aby się wszyscy uczyli i wszyscy zostali pocieszeni.

³² A duchy proroków są poddane prorokom.

³³ Bóg bowiem nie jest Bogiem nieładu, lecz pokoju, jak we wszystkich kościołach świętych.

³⁴ Niech wasze kobiety¹ milczą w kościołach. Bo nie pozwala się im mówić, ale mają być poddane, jak też prawo mówi.

1. 1Tm 2,11-12; 1Kor 11,5; Łk 2,36-38; Dz 21,9; Ps 107,2; 150,6.

³⁵ A jeśli chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają swoich mężów. Hańbą bowiem jest dla kobiety mówić w kościele.

³⁶ Czy od was wyszło słowo Boże? Czy tylko do was przyszło?

³⁷ Jeśli ktoś uważa się za proroka albo człowieka duchowego, niech uzna, że to, co wam piszę, jest nakazem Pana.

³⁸ A jeśli ktoś jest w niewiedzy, niech pozostanie w niewiedzy.

³⁹ Tak więc, bracia, starajcie się usilnie, abyście prorokowali, i nie zabraniajcie mówić obcymi językami.

⁴⁰ Wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku.

Rozdział 15

¹ A oznajmiam wam, bracia, ewangelię¹, którą wam głosiłem, a którą przyjęliście i w której trwacie;

1. Rz 1,16; 2,16; 10,15; 1Kor 1,17; Ga 1,6-9; Ef 1,13.

² Przez którą też dostępujecie zbawienia¹, jeśli pamiętacie to, co wam głosiłem, chyba że uwierzyliście na próżno.

1. 2Tm 1,9.

³ Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł¹ za nasze grzechy, zgodnie z Pismem;

1. Rz 5,6-8; 14,9-10; 2Kor 5,14.

⁴ Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia¹, zgodnie z Pismem;

1. Wj 19,11; Oz 6,2; Mk 9,31; Łk 24,21.46; Dz 10,40.

⁵ I że ukazał się Kefasowi¹, a potem tym dwunastu.

1. Łk 24,34-40.

⁶ Potem ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których większość żyje aż dotąd, a niektórzy zasnęli.

⁷ Potem ukazał się Jakubowi, potem wszystkim apostołom.

⁸ A ostatniemu ze wszystkich ukazał się i mnie, jak poronionemu płodowi.

⁹ Ja bowiem jestem najmniejszym z apostołów i nie jestem godny nazywać się apostołem, bo prześladowałem kościół Boży¹.

1. Dz 20,28; 1Kor 1,2; Ga 1,13; 1Tm 3,5.

¹⁰ Lecz z łaski¹ Boga jestem tym, czym jestem, a jego łaska względem mnie nie okazała się daremna, ale pracowałem² więcej od nich wszystkich, jednak nie ja, lecz łaska Boga, która jest ze mną.

1. Ef 3,7-8; 1Tm 1,15-16.
2. Flp 3,7-14; Kol 1,29.

¹¹ Czy więc ja, czy oni, tak głosimy i tak uwierzyliście.

¹² A jeśli się o Chrystusie głosi, że został wskrzeszony z martwych, jak mogą niektórzy pośród was mówić, że nie ma zmartwychwstania¹?

1. Dz 26,8.

¹³ Jeśli bowiem nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wskrzeszony.

¹⁴ A jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, to daremne jest nasze głoszenie, daremna też wasza wiara.

¹⁵ I okazuje się, że jesteśmy fałszywymi świadkami Boga, bo świadczyliśmy o Bogu, że wskrzesił Chrystusa, którego nie wskrzesił, jeśli umarli nie są wskrzeszani.

¹⁶ Jeśli bowiem umarli nie są wskrzeszani, to i Chrystus nie został wskrzeszony.

¹⁷ A jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, daremna jest wasza wiara i nadal jesteście w swoich grzechach¹.

1. J 8,21-24; Kol 2,13.

¹⁸ Tak więc i ci, którzy zasnęli¹ w Chrystusie, poginęli.

1. Mk 5,39; J 11,11-13; Dz 13,36; 1Kor 11,30; 15,51; 1Tes 4,13.

¹⁹ Jeśli tylko w tym życiu mamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej nieszczęśliwi.

²⁰ Tymczasem jednak Chrystus został wskrzeszony z martwych i stał się pierwszym plonem¹ tych, którzy zasnęli.

1. Dz 26,23; Rz 8,11; Kol 1,18; Obj 1,5.

²¹ Skoro bowiem śmierć przyszła przez człowieka¹, przez człowieka przyszło też zmartwychwstanie umarłych.

1. Rz 5,12-17.

²² Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.

²³ Ale każdy w swojej kolejności, Chrystus jako pierwszy plon¹, potem ci, którzy należą do Chrystusa, w czasie jego przyjścia².

1. Mt 27,52-53.
2. 1Tes 4,16-17.

²⁴ A potem będzie koniec¹, gdy przekaże królestwo Bogu i Ojcu, gdy zniszczy wszelką zwierzchność oraz wszelką władzę i moc.

1. Mt 24,31; Obj 20,4-6; Pwt 16,16.

²⁵ Bo on musi królować, aż położy wszystkich wrogów pod swoje stopy¹.

1. Ps 110,1; Mt 22,44; Hbr 10,13.

²⁶ A ostatni wróg, który zostanie zniszczony, to śmierć¹.

1. 2Tm 1,10; Hbr 2,14; Obj 20,14; 21,4.

²⁷ Wszystko bowiem poddał pod jego stopy¹. A gdy mówi, że wszystko jest mu poddane, jest jasne, że oprócz tego, który mu wszystko poddał.

1. Ps 8,6.

²⁸ Gdy zaś wszystko zostanie mu poddane, wtedy i sam Syn będzie poddany temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

²⁹ Bo inaczej co zrobią ci, którzy przyjmują chrzest za zmarłych, jeśli umarli w ogóle nie są wskrzeszani? Po co przyjmują chrzest za zmarłych?

³⁰ Po co i my każdej godziny narażamy się na niebezpieczeństwo?

³¹ Zapewniam was przez chlubę, którą mam z was w Jezusie Chrystusie, naszym Panu, że każdego dnia umieram¹.

1. Rz 8,36; 2Kor 4,10.

³² Jeśli na sposób ludzki walczyłem z bestiami w Efezie, jaki z tego mam pożytek, jeśli umarli nie są wskrzeszani? Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy¹.

1. Kaz 2,24; Iz 22,13; 56,12; Łk 12,19.

³³ Nie łudźcie się¹. Złe rozmowy² psują dobre obyczaje.

1. Mt 24,4; 1Kor 6,9; Ga 6,7; Ef 5,6.
2. Prz 13,20; Ef 4,29; 2Tm 2,16-18.

³⁴ Ocknijcie¹ się ku sprawiedliwości i nie grzeszcie; niektórzy bowiem nie mają poznania Boga². Mówię to ku waszemu zawstydzeniu.

1. Jon 1,6; J 11,11; Rz 13,11; Ef 5,14.
2. 1Tes 4,5; Rz 10,13-15.

³⁵ Lecz powie ktoś: Jak umarli są wskrzeszani¹ i w jakim ciele przychodzą²?

1. Ez 37,3.
2. Mt 22,29-30; Flp 3,21.

³⁶ Głupcze! To, co siejesz, nie ożyje, jeśli nie obumrze.

³⁷ I to, co siejesz, to nie ciało, które ma powstać, ale gołe ziarno, na przykład pszeniczne lub jakieś inne.

³⁸ Bóg zaś daje mu ciało, jakie chce, a każdemu z ziaren właściwe jemu ciało.

³⁹ Nie każde ciało jest jednakowe, ale inne jest ciało ludzi, a inne ciało zwierząt, inne ryb, a inne ptaków.

⁴⁰ Są też ciała niebieskie i ciała ziemskie, lecz inna jest chwała ciał niebieskich, a inna ziemskich.

⁴¹ Inna chwała słońca, inna chwała księżyca, a inna chwała gwiazd. Gwiazda bowiem od gwiazdy różni się jasnością.

⁴² Tak też jest ze zmartwychwstaniem umarłych. Sieje się ciało w zniszczalności, a jest wskrzeszane w niezniszczalności;

⁴³ Sieje się w niesławie, a jest wskrzeszane w chwale¹, sieje się w słabości, a jest wskrzeszane w mocy;

1. Mt 13,43; Flp 3,21.

⁴⁴ Sieje się ciało cielesne, a jest wskrzeszane ciało duchowe. Jest ciało cielesne, jest też ciało duchowe¹.

1. Łk 24,31; J 20,19.26.

⁴⁵ Tak też jest napisane: Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą¹, a ostatni Adam duchem ożywiającym².

1. Rdz 2,7.
2. J 5,21; 6,63.

⁴⁶ Jednak pierwsze nie jest to, co duchowe, ale to, co cielesne, potem duchowe.

⁴⁷ Pierwszy człowiek z ziemi – ziemski, drugi człowiek – sam Pan z nieba.

⁴⁸ Jaki jest ten ziemski, tacy i ziemscy; a jaki jest niebieski, tacy i niebiescy.

⁴⁹ A jak nosiliśmy obraz ziemskiego, tak będziemy nosili obraz¹ niebieskiego.

1. Rdz 5,3; Rz 8,29; 1J 3,2.

⁵⁰ To zaś mówię, bracia, że ciało i krew nie mogą odziedziczyć¹ królestwa Bożego ani to, co zniszczalne, nie odziedziczy tego, co niezniszczalne.

1. J 3,3-8; 1Kor 6,9; Ga 5,21.

⁵¹ Oto oznajmiam wam tajemnicę¹: Nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni²;

1. 1Kor 4,1; Ef 5,32.
2. 1Tes 4,14-17; Flp 3,21.

⁵² W jednej chwili, w mgnieniu oka, na ostatnią trąbę¹. Zabrzmi bowiem trąba, a umarli zostaną wskrzeszeni niezniszczalni, a my zostaniemy przemienieni.

1. Wj 19,16; Iz 27,13; Mt 24,31; Obj 1,10; 4,1; 8,2.

⁵³ To bowiem, co zniszczalne, musi przyodziać się w to, co niezniszczalne, a to, co śmiertelne, przyoblec się w nieśmiertelność.

⁵⁴ A gdy to, co zniszczalne, przyoblecze się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność¹, wtedy wypełni się to słowo, które jest napisane²: Połknięta jest śmierć w zwycięstwie.

1. Rz 2,7; 8,11.
2. Iz 25,8; Hbr 2,14.

⁵⁵ Gdzież jest, o śmierci, twoje żądło¹? Gdzież jest, o piekło, twoje zwycięstwo?

1. Oz 13,14.

⁵⁶ Żądłem zaś śmierci jest grzech, a siłą grzechu prawo¹.

1. Rz 7,7.

⁵⁷ Lecz dzięki niech będą Bogu, który nam dał zwycięstwo¹ przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

1. 1J 5,4-5; Ps 98,1; Iz 25,8.

⁵⁸ A tak, moi mili bracia, bądźcie stali¹, niezachwiani, zawsze obfitujący w dziele Pana, wiedząc, że wasza praca² nie jest daremna³ w Panu.

1. 2P 3,17.
2. 1Tes 1,3; Tt 2,14; Hbr 13,21.
3. 2Krn 15,7; Ps 19,11; Ga 6,9.

Rozdział 16

¹ A co do składki na świętych¹, to i wy zróbcie tak, jak zarządziłem w kościołach² Galacji.

1. Dz 11,28-30; Rz 12,13.
2. Dz 15,41; Rz 16,4.16.

² Każdego pierwszego dnia tygodnia¹ niech każdy z was odkłada u siebie, stosownie do tego, jak mu się powodzi², aby nie urządzać składek dopiero wtedy, kiedy ja tam przybędę.

1. J 20,19; Dz 20,7.
2. Rdz 30,30; Pwt 8,18.

³ A gdy przyjdę, poślę tych, których w listach uznacie za godnych¹, aby zanieśli wasz hojny dar do Jerozolimy.

1. Dz 6,3-6; 2Kor 8,19.

⁴ A jeśli będzie właściwe, abym i ja się udał, pójdą razem ze mną.

⁵ Przybędę zaś do was, kiedy przejdę Macedonię. Będę bowiem szedł przez Macedonię.

⁶ A być może zatrzymam się u was lub nawet przezimuję, żebyście mnie wyprawili, dokądkolwiek wyruszę.

⁷ Nie chcę bowiem was teraz widzieć przejazdem, ale mam nadzieję pozostać z wami przez jakiś czas, jeśli Pan pozwoli¹.

1. Rz 1,10; Jk 4,15.

⁸ A w Efezie zostanę aż do Pięćdziesiątnicy.

⁹ Otworzyły się bowiem przede mną drzwi¹ wielkie i owocne, a mam wielu przeciwników.

1. Dz 14,27; 2Kor 2,12; Kol 4,3; Obj 3,7.

¹⁰ Jeśli zaś przybędzie Tymoteusz¹, uważajcie, aby przebywał wśród was bez bojaźni, bo wykonuje dzieło Pana², jak i ja.

1. 1Kor 4,17; Flp 2,19-22.
2. J 6,29; 1Kor 15,58; Flp 2,30.

¹¹ Dlatego niech nikt go nie lekceważy¹. Lecz wyprawcie go w pokoju, aby dotarł do mnie, bo czekam na niego z braćmi.

1. 1Tm 4,12; Tt 2,15.

¹² A co do brata Apollosa¹, to bardzo go prosiłem, aby poszedł do was z braćmi. Lecz w ogóle nie chciał teraz iść. Pójdzie jednak w odpowiednim dla niego czasie.

1. 1Kor 3,5; Dz 18,24-28; 19,1.

¹³ Czuwajcie¹, trwajcie w wierze, bądźcie mężni, umacniajcie się.

1. Mt 24,42; Ef 6,18; 1Tes 5,6; 1P 4,7.

¹⁴ Wszystko, co czynicie, niech się dzieje w miłości¹.

1. 1Kor 13,1-13; Rz 13,10.

¹⁵ A proszę was, bracia (bo znacie dom Stefanasa, że jest pierwszym plonem¹ Achai i że się poświęcili na służbę świętym);

1. Rz 16,5.

¹⁶ Żebyście byli takim poddani¹ i każdemu, kto pomaga i pracuje z nami.

1. Ef 5,21; Hbr 13,17; 1P 5,5.

¹⁷ A cieszę się z przyjścia Stefanasa, Fortunata i Achaika, bo wypełnili wasz brak¹.

1. Flp 2,30.

¹⁸ Pokrzepili bowiem mego i waszego ducha. Szanujcie więc takich.

¹⁹ Pozdrawiają was kościoły Azji¹. Pozdrawiają was serdecznie w Panu Akwila i Pryscylla² wraz z kościołem, który jest w ich domu.

1. Obj 1,11.
2. Dz 18,2.

²⁰ Pozdrawiają was wszyscy bracia. Pozdrówcie jedni drugich pocałunkiem¹ świętym.

1. Rz 16,16; 2Kor 13,12; Ps 2,12.

²¹ Pozdrowienie moją, Pawła, ręką¹.

1. Ga 6,11; Kol 4,18; 2Tes 3,17.

²² Jeśli ktoś nie miłuje Pana Jezusa Chrystusa, niech będzie przeklęty. Maranatha¹.

1. nasz Pan przyjdzie

²³ Łaska Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z wami.

²⁴ Miłość moja niech będzie z wami wszystkimi w Chrystusie Jezusie. Amen. Pierwszy list do Koryntian został napisany z miasta Filippi przez Stefana, Fortunata, Achaika i Tymoteusza.