Rozdział 1

¹ Paweł, z woli Boga apostoł¹ Jezusa Chrystusa, i Tymoteusz², brat, do kościoła Bożego, który jest w Koryncie, ze wszystkimi świętymi³, którzy są w całej Achai.

1. Rz 1,1-5; 1Kor 1,1; 1Tm 1,1; 2Tm 1,1.
2. Dz 16,1.
3. 1Kor 1,2; Ef 1,1; Rz 15,26; Ps 116,15.

² Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca¹, i Pana Jezusa Chrystusa.

1. Flp 1,2; Kol 1,2.

³ Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec¹ miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy²;

1. Ps 68,5; Ef 4,6; Hbr 12,9; Jk 1,7.
2. Ps 86,15; Rz 15,5.

⁴ Który nas pociesza¹ w każdym naszym utrapieniu, abyśmy i my mogli pocieszać² tych, którzy są w jakimkolwiek ucisku, taką pociechą, jaką sami jesteśmy pocieszani przez Boga.

1. 2Kor 7,6; Iz 12,1; 51,12; J 14,16-18.26.
2. 1Tes 4,18; 5,11.

⁵ Jak bowiem w nas obfitują utrapienia Chrystusa¹, tak też przez Chrystusa obfituje nasza pociecha.

1. 2Kor 4,10; 1P 1,11; 5,1.

⁶ Jeśli więc doznajemy ucisku¹ – to dla waszego pocieszenia i zbawienia, które sprawia, że znosicie te same utrapienia, które i my cierpimy; i jeśli doznajemy pociechy – to dla waszego pocieszenia i zbawienia.

1. 2Kor 4,17; Rz 5,3; 8,28.

⁷ A nasza nadzieja co do was jest mocna, bo wiemy, że jak jesteście uczestnikami utrapienia, tak i pociechy¹.

1. Rz 8,17.

⁸ Nie chcemy bowiem, bracia, abyście nie wiedzieli o ucisku¹, który nas spotkał w Azji, że byliśmy obciążeni ponad miarę i ponad siły, tak że zaczęliśmy wątpić, czy przeżyjemy.

1. Dz 19,23-35.

⁹ Więcej, sami w sobie mieliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie ufali samym sobie¹, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych.

1. Prz 28,26; Jr 17,5-7.

¹⁰ On to wyrwał nas z tak wielkiej śmierci¹ i jeszcze wyrywa. W nim też mamy nadzieję, że nadal będzie wyrywać;

1. 1Tes 1,10; 2Tm 4,17.

¹¹ Także przy waszej pomocy poprzez modlitwę za nas, aby dar, który otrzymaliśmy dzięki wielu, stał się dla wielu powodem dziękczynienia za nas.

¹² To bowiem jest naszą chlubą: świadectwo naszego sumienia¹, że w prostocie² i w szczerości³ Bożej, nie w cielesnej mądrości, ale w łasce Boga postępowaliśmy na świecie, a szczególnie względem was.

1. Dz 24,16; Rz 9,1; 1Tm 1,5; Hbr 13,18.
2. 2Kor 11,3; Rz 16,19.
3. Joz 24,14; Flp 1,10.

¹³ Nie piszemy wam nic innego, jak tylko to, co czytacie albo rozumiecie. Spodziewam się zaś, że też do końca zrozumiecie;

¹⁴ Jak już po części nas zrozumieliście, że jesteśmy waszą chlubą, jak i wy naszą w dniu¹ Pana Jezusa.

1. 1Kor 1,8; Flp 1,6-10; 1Tes 5,2.

¹⁵ Z tą ufnością chciałem przybyć do was wcześniej, abyście otrzymali powtórne dobrodziejstwo;

¹⁶ A od was udać się do Macedonii, a z Macedonii znowu przybyć do was i zostać przez was wyprawionym do Judei.

¹⁷ Czy więc tak postanawiając, postąpiłem lekkomyślnie? Albo czy to, co postanawiam, postanawiam według ciała, aby było u mnie „tak, tak” i „nie, nie”?

¹⁸ Lecz jak Bóg jest wierny, tak nasze słowa do was nie były „tak” i „nie”.

¹⁹ Ponieważ Syn Boży¹, Jezus Chrystus, który wśród was głoszony był przez nas, to znaczy przeze mnie, Sylwana i Tymoteusza, nie był „tak” i „nie”, lecz było w nim „tak”.

1. Mt 16,16; Mk 1,1; J 6,69; 20,31; Dz 8,37.

²⁰ Ile jest bowiem obietnic Boga, w nim są „tak” i w nim są „Amen”, ku chwale Boga przez nas.

²¹ Tym zaś, który utwierdza nas razem z wami w Chrystusie i który nas namaścił¹, jest Bóg;

1. 1J 2,20.

²² Który też zapieczętował¹ nas i dał do naszych serc Ducha jako zadatek².

1. Ef 1,13-14; 4,30.
2. 2Kor 5,5.

²³ A ja wzywam Boga na świadka mojej duszy, że aby was oszczędzić, nie przybyłem dotąd do Koryntu.

²⁴ Nie dlatego, że panujemy nad waszą wiarą, ale jesteśmy pomocnikami waszej radości; wiarą bowiem stoicie.