Rozdział 1

¹ Paweł, z woli Boga apostoł¹ Jezusa Chrystusa, i Tymoteusz², brat, do kościoła Bożego, który jest w Koryncie, ze wszystkimi świętymi³, którzy są w całej Achai.

1. Rz 1,1-5; 1Kor 1,1; 1Tm 1,1; 2Tm 1,1.
2. Dz 16,1.
3. 1Kor 1,2; Ef 1,1; Rz 15,26; Ps 116,15.

² Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca¹, i Pana Jezusa Chrystusa.

1. Flp 1,2; Kol 1,2.

³ Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec¹ miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy²;

1. Ps 68,5; Ef 4,6; Hbr 12,9; Jk 1,7.
2. Ps 86,15; Rz 15,5.

⁴ Który nas pociesza¹ w każdym naszym utrapieniu, abyśmy i my mogli pocieszać² tych, którzy są w jakimkolwiek ucisku, taką pociechą, jaką sami jesteśmy pocieszani przez Boga.

1. 2Kor 7,6; Iz 12,1; 51,12; J 14,16-18.26.
2. 1Tes 4,18; 5,11.

⁵ Jak bowiem w nas obfitują utrapienia Chrystusa¹, tak też przez Chrystusa obfituje nasza pociecha.

1. 2Kor 4,10; 1P 1,11; 5,1.

⁶ Jeśli więc doznajemy ucisku¹ – to dla waszego pocieszenia i zbawienia, które sprawia, że znosicie te same utrapienia, które i my cierpimy; i jeśli doznajemy pociechy – to dla waszego pocieszenia i zbawienia.

1. 2Kor 4,17; Rz 5,3; 8,28.

⁷ A nasza nadzieja co do was jest mocna, bo wiemy, że jak jesteście uczestnikami utrapienia, tak i pociechy¹.

1. Rz 8,17.

⁸ Nie chcemy bowiem, bracia, abyście nie wiedzieli o ucisku¹, który nas spotkał w Azji, że byliśmy obciążeni ponad miarę i ponad siły, tak że zaczęliśmy wątpić, czy przeżyjemy.

1. Dz 19,23-35.

⁹ Więcej, sami w sobie mieliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie ufali samym sobie¹, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych.

1. Prz 28,26; Jr 17,5-7.

¹⁰ On to wyrwał nas z tak wielkiej śmierci¹ i jeszcze wyrywa. W nim też mamy nadzieję, że nadal będzie wyrywać;

1. 1Tes 1,10; 2Tm 4,17.

¹¹ Także przy waszej pomocy poprzez modlitwę za nas, aby dar, który otrzymaliśmy dzięki wielu, stał się dla wielu powodem dziękczynienia za nas.

¹² To bowiem jest naszą chlubą: świadectwo naszego sumienia¹, że w prostocie² i w szczerości³ Bożej, nie w cielesnej mądrości, ale w łasce Boga postępowaliśmy na świecie, a szczególnie względem was.

1. Dz 24,16; Rz 9,1; 1Tm 1,5; Hbr 13,18.
2. 2Kor 11,3; Rz 16,19.
3. Joz 24,14; Flp 1,10.

¹³ Nie piszemy wam nic innego, jak tylko to, co czytacie albo rozumiecie. Spodziewam się zaś, że też do końca zrozumiecie;

¹⁴ Jak już po części nas zrozumieliście, że jesteśmy waszą chlubą, jak i wy naszą w dniu¹ Pana Jezusa.

1. 1Kor 1,8; Flp 1,6-10; 1Tes 5,2.

¹⁵ Z tą ufnością chciałem przybyć do was wcześniej, abyście otrzymali powtórne dobrodziejstwo;

¹⁶ A od was udać się do Macedonii, a z Macedonii znowu przybyć do was i zostać przez was wyprawionym do Judei.

¹⁷ Czy więc tak postanawiając, postąpiłem lekkomyślnie? Albo czy to, co postanawiam, postanawiam według ciała, aby było u mnie „tak, tak” i „nie, nie”?

¹⁸ Lecz jak Bóg jest wierny, tak nasze słowa do was nie były „tak” i „nie”.

¹⁹ Ponieważ Syn Boży¹, Jezus Chrystus, który wśród was głoszony był przez nas, to znaczy przeze mnie, Sylwana i Tymoteusza, nie był „tak” i „nie”, lecz było w nim „tak”.

1. Mt 16,16; Mk 1,1; J 6,69; 20,31; Dz 8,37.

²⁰ Ile jest bowiem obietnic Boga, w nim są „tak” i w nim są „Amen”, ku chwale Boga przez nas.

²¹ Tym zaś, który utwierdza nas razem z wami w Chrystusie i który nas namaścił¹, jest Bóg;

1. 1J 2,20.

²² Który też zapieczętował¹ nas i dał do naszych serc Ducha jako zadatek².

1. Ef 1,13-14; 4,30.
2. 2Kor 5,5.

²³ A ja wzywam Boga na świadka mojej duszy, że aby was oszczędzić, nie przybyłem dotąd do Koryntu.

²⁴ Nie dlatego, że panujemy nad waszą wiarą, ale jesteśmy pomocnikami waszej radości; wiarą bowiem stoicie.

Rozdział 2

¹ A postanowiłem to sobie, aby nie przychodzić do was znowu w smutku.

² Jeśli bowiem ja was zasmucam, to któż może mnie rozweselić, jeśli nie ten, którego ja zasmucam?

³ A to wam napisałem, abym, gdy przyjdę, nie doznał smutku od tych, od których powinienem doznawać radości, będąc pewien co do was wszystkich, że moja radość jest także waszą radością.

⁴ Gdyż w wielkim ucisku i utrapieniu serca, wśród wielu łez pisałem do was nie po to, abyście się smucili, ale żebyście poznali, jak wielka jest moja miłość do was.

⁵ Jeśli więc ktoś spowodował smutek, to nie mnie zasmucił, ale po części – by nie obciążyć¹ – was wszystkich.

1. BG abym go nie obciążył

⁶ Takiemu wystarczy kara¹ wymierzona przez wielu z was.

1. 1Kor 5,4-5; 1Tm 5,20.

⁷ Tak więc przeciwnie, powinniście mu raczej przebaczyć¹ i pocieszyć go, aby przypadkiem zbytni smutek go nie pochłonął.

1. Ga 6,1; Ef 4,32; Kol 3,13.

⁸ Dlatego proszę was, abyście potwierdzili swą miłość do niego.

⁹ Po to też pisałem, aby was wypróbować i się przekonać, czy we wszystkim jesteście posłuszni.

¹⁰ A komu wy coś przebaczacie, temu i ja, gdyż i ja, jeśli coś przebaczyłem temu, któremu przebaczyłem, zrobiłem to ze względu na was wobec Chrystusa;

¹¹ Aby nas szatan¹ nie podszedł; jego zamysły bowiem nie są nam nieznane.

1. 2Kor 11,3; 1Krn 21,1; Łk 22,31; 1Kor 7,5; Ef 6,11; 1P 5,8; Obj 12,9-11.

¹² Gdy zaś przybyłem do Troady, aby głosić ewangelię Chrystusa, a drzwi zostały mi otwarte¹ w Panu;

1. Dz 14,27; 1Kor 16,9; Kol 4,3; Obj 3,8.

¹³ Nie zaznałem spokoju ducha, bo nie znalazłem Tytusa, mego brata. Rozstawszy się więc z nimi, wyruszyłem do Macedonii.

¹⁴ Lecz dzięki Bogu, który nam zawsze daje zwycięstwo¹ w Chrystusie i roznosi przez nas woń swojego poznania w każdym miejscu.

1. Rz 8,37.

¹⁵ Jesteśmy bowiem dla Boga przyjemną wonią¹ Chrystusa wśród tych, którzy są zbawieni, i wśród tych, którzy giną.

1. Rdz 8,21; Łk 14,34; Ef 5,2.

¹⁶ Dla jednych wonią śmierci ku śmierci, a dla drugich wonią życia ku życiu¹. Lecz do tego któż jest zdatny?

1. Dz 13,47; 1P 2,7; 2Kor 3,6.

¹⁷ Nie jesteśmy bowiem jak wielu, którzy fałszują¹ słowo Boże, lecz ze szczerości, jak od Boga mówimy w Chrystusie przed obliczem Boga.

1. 2Kor 4,2; 1J 4,1.

Rozdział 3

¹ Czy znowu zaczynamy polecać samych siebie¹? Albo czy potrzebujemy, jak niektórzy, listów² polecających do was albo od was?

1. 2Kor 10,12.
2. Dz 15,23; 1Kor 16,3.

² Naszym listem wy jesteście, napisanym w naszych sercach, znanym i czytanym przez wszystkich ludzi.

³ Gdyż wiadomo, że jesteście listem Chrystusowym sporządzonym przez nasze posługiwanie, napisanym nie atramentem, lecz Duchem Boga żywego, nie na tablicach kamiennych¹, lecz na żywych tablicach serc².

1. Wj 24,12.
2. Ps 40,8; Jr 31,33; Hbr 8,10; 10,16.

⁴ A taką ufność mamy przez Chrystusa ku Bogu.

⁵ Nie żebyśmy sami z siebie byli w stanie pomyśleć coś jakby z samych siebie, lecz nasza możność jest z Boga.

⁶ On też uczynił nas zdolnymi sługami nowego testamentu¹, nie litery, ale Ducha; litera bowiem zabija², Duch zaś ożywia³.

1. Mt 26,28; 1Kor 11,25; Hbr 7,22; 8,6-10; 9,15-20.
2. Pwt 27,26; Rz 2,27-29; Ga 3,10-12.
3. J 6,63; Rz 8,2; 1P 3,18.

⁷ Lecz jeśli posługiwanie śmierci, wyryte literami na kamieniach, było pełne chwały, tak że synowie Izraela nie mogli wpatrywać się w oblicze Mojżesza¹ z powodu chwały jego oblicza, która miała przeminąć;

1. Wj 34,29-35.

⁸ To o ileż bardziej pełne chwały nie miałoby być posługiwanie Ducha?

⁹ Jeśli bowiem posługiwanie potępienia było pełne chwały, o ileż bardziej obfituje w chwałę posługiwanie sprawiedliwości¹.

1. Rz 1,17; 3,21-22.

¹⁰ To bowiem, co miało chwałę, nie miało chwały w porównaniu z tą przewyższającą chwałą.

¹¹ Jeśli zaś to, co przemija, było pełne chwały, tym bardziej pełne chwały jest to, co trwa.

¹² Mając więc taką nadzieję, z całą otwartością mówimy¹;

1. 1Kor 1,17; 2,1-4; 2Kor 11,6.

¹³ A nie jak Mojżesz¹, który kładł sobie na twarz zasłonę, aby synowie Izraela nie wpatrywali się w koniec tego, co miało przeminąć.

1. Wj 34,33.

¹⁴ Lecz ich umysły zostały zaślepione¹; aż do dziś bowiem przy czytaniu Starego Testamentu ta sama zasłona pozostaje nieodsłonięta, gdyż jest usuwana w Chrystusie².

1. 2Kor 4,3-4; J 9,39-41; 12,40.
2. Łk 24,45.

¹⁵ I aż do dziś, gdy Mojżesz jest czytany, zasłona leży na ich sercu¹.

1. Dz 13,27-29; Ps 69,22-23; Iz 6,9-10.

¹⁶ Gdy jednak nawrócą się do Pana, zasłona zostanie zdjęta.

¹⁷ Pan zaś jest tym Duchem¹, a gdzie jest Duch Pana², tam i wolność.

1. J 4,24; Mt 16,17; 1Kor 15,45.
2. Iz 6,1.

¹⁸ Lecz my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana¹, jakby w zwierciadle², zostajemy przemienieni w ten sam obraz³, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana.

1. Wj 16,7.
2. 1Kor 13,12; Jk 1,23.
3. 1Kor 15,49.

Rozdział 4

¹ Dlatego mając to posługiwanie, tak jak otrzymaliśmy miłosierdzie, nie zniechęcamy¹ się.

1. Iz 40,30-31; Ga 6,9.

² Lecz wyrzekliśmy się ukrytych haniebnych czynów, nie postępując podstępnie ani nie fałszując¹ słowa Bożego, ale przez ujawnianie prawdy polecamy samych siebie sumieniu każdego człowieka w obliczu Boga.

1. 2Kor 2,17.

³ A jeśli nasza ewangelia¹ jest zakryta, to jest zakryta dla tych, którzy giną;

1. Rz 2,16; 1Tes 1,5.

⁴ W których bóg¹ tego świata zaślepił² umysły, w niewierzących, aby nie świeciła im światłość³ chwalebnej ewangelii Chrystusa, który jest obrazem⁴ Boga.

1. J 12,31; Ef 6,12.
2. 2Kor 3,14; 1J 2,11.
3. Dz 26,18.
4. Kol 1,15; Hbr 1,3.

⁵ Nie głosimy bowiem samych siebie, lecz Chrystusa Jezusa, że jest Panem¹, a samych siebie, że jesteśmy waszymi sługami² dla Jezusa.

1. Dz 2,36; Rz 14,9; 1Kor 8,6; Flp 2,11.
2. Mt 20,25-27; Łk 22,25-26.

⁶ Ponieważ Bóg, który rozkazał, aby z ciemności zabłysnęło światło¹, ten zabłysnął w naszych sercach, aby zajaśniało w nas poznanie chwały Bożej w obliczu Jezusa Chrystusa.

1. 2P 1,19.

⁷ Mamy zaś ten skarb w naczyniach glinianych¹, aby wspaniałość tej mocy² była z Boga, a nie z nas.

1. 2Kor 5,1; 2Tm 2,20; Joz 7,13-20.
2. Mt 22,29; 1Kor 1,18; 1Tes 1,5.

⁸ Zewsząd jesteśmy uciskani, lecz nie przygnębieni, bezradni, lecz nie zrozpaczeni;

⁹ Prześladowani, lecz nie opuszczeni¹, powaleni, ale nie zgładzeni.

1. Ps 9,10; Hbr 13,5.

¹⁰ Nieustannie nosimy w ciele umieranie¹ Pana Jezusa, aby i życie Jezusa objawiło się w naszym ciele.

1. Flp 3,10; 1P 4,13.

¹¹ Zawsze bowiem my, którzy żyjemy, jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby i życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele.

¹² Tak więc w nas działa śmierć, a w was życie.

¹³ Mając zaś tego samego ducha wiary, jak jest napisane¹: Uwierzyłem i dlatego przemówiłem; my również wierzymy i dlatego mówimy;

1. Ps 116,10.

¹⁴ Wiedząc, że ten, który wskrzesił¹ Pana Jezusa, przez Jezusa wskrzesi także nas i postawi razem z wami.

1. Rz 8,11; 1Kor 6,14.

¹⁵ Wszystko¹ to bowiem dzieje się dla was, żeby obfitująca łaska, przez dziękczynienie wielu, rozmnożyła się ku chwale Bożej.

1. Rz 8,28.

¹⁶ Dlatego nie zniechęcamy¹ się, bo chociaż nasz zewnętrzny człowiek² niszczeje, to jednak ten wewnętrzny³ odnawia się z dnia na dzień.

1. Ps 27,13; 1Kor 15,58.
2. Rz 6,6; Ef 4,22.
3. Kol 3,10; 1P 3,4.

¹⁷ Ten bowiem nasz chwilowy i lekki ucisk¹ przynosi nam przeogromną i wieczną wagę chwały;

1. 2Kor 11,23-28; Iz 54,8; Rz 8,18.

¹⁸ Gdy nie patrzymy na to, co widzialne, lecz na to, co niewidzialne¹. To bowiem, co widzialne, jest doczesne, to zaś, co niewidzialne, jest wieczne.

1. 2Kor 5,7; Rz 8,24-25; Hbr 11,1.

Rozdział 5

¹ Wiemy bowiem, że jeśli zostanie zniszczony ten namiot naszego ziemskiego mieszkania¹, to mamy budowlę od Boga², dom nie ręką uczyniony, wieczny w niebiosach.

1. Hi 19,26; 1Kor 15,46-48; 2P 1,13-14.
2. 1Kor 3,9; Hbr 9,11; 11,10.

² Dlatego w tym wzdychamy¹, pragnąc przyodziać się w nasz dom z nieba;

1. Rz 8,23.

³ Jeśli tylko zostaniemy znalezieni odziani, a nie nadzy¹.

1. Rdz 3,7-11; Obj 3,18; 16,15.

⁴ Bo my, którzy jesteśmy w tym namiocie, wzdychamy, obciążeni, ponieważ nie pragniemy być rozebrani, ale przyodziani, aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte¹ przez życie.

1. Iz 25,8; 1Kor 15,53-54.

⁵ A tym, który nas do tego właśnie przygotował, jest Bóg, który nam też dał Ducha jako zadatek¹.

1. 2Kor 1,22; Ef 1,13-14.

⁶ Tak więc mamy zawsze ufność, wiedząc, że dopóki mieszkamy w tym ciele¹, tułamy się z dala od Pana.

1. Flp 3,20.

⁷ (Przez wiarę¹ bowiem kroczymy, a nie przez widzenie.)

1. 2Kor 4,18; Ga 2,20; Hbr 11,1-27; 1P 1,8.

⁸ Mamy jednak ufność i wolelibyśmy raczej wyjść z ciała i zamieszkać u Pana¹.

1. J 14,3; Flp 1,21-23; 2P 1,14-15.

⁹ Dlatego też zabiegamy¹ o to, żeby się jemu podobać, czy mieszkamy w ciele, czy z niego wychodzimy.

1. J 6,27; 1Kor 15,58; Hbr 4,11.

¹⁰ Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa¹, aby każdy otrzymał zapłatę za to, co czynił w ciele, według tego, co czynił, czy dobro, czy zło.

1. Rz 14,10-12; 1Kor 3,12-15; 2Tm 4,1; 1P 4,5.

¹¹ Wiedząc zatem o tym strachu Pańskim, przekonujemy¹ ludzi²; dla Boga zaś wszystko w nas jest jawne; mam też nadzieję, że i dla waszych sumień wszystko w nas jest jawne.

1. 1Krl 22,20-22; Prz 25,15; Dz 13,43; 18,4; 26,28; Hbr 11,13.
2. BG do wiary

¹² Bo nie polecamy wam ponownie samych siebie, ale dajemy wam sposobność do chlubienia się nami, żebyście mieli co odpowiedzieć tym, którzy się chlubią tym, co zewnętrzne, a nie sercem.

¹³ Jeśli zaś odchodzimy od zmysłów – dla Boga odchodzimy, jeżeli jesteśmy przy zdrowych zmysłach – dla was jesteśmy.

¹⁴ Miłość¹ Chrystusa bowiem przymusza nas, jako tych, którzy uznaliśmy, że skoro jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli.

1. Mt 10,37; Ef 3,19.

¹⁵ A umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już więcej nie żyli dla siebie, lecz dla tego, który za nich umarł i został wskrzeszony.

¹⁶ Dlatego my odtąd nikogo nie znamy według ciała, a chociaż znaliśmy Chrystusa według ciała, to teraz już więcej go takim nie znamy.

¹⁷ Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem¹; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe.

1. Ez 11,19; Ga 6,15.

¹⁸ A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał ze sobą przez Jezusa Chrystusa i dał nam służbę pojednania¹.

1. Iz 52,7; Mk 16,15.

¹⁹ Bóg bowiem był w Chrystusie, jednając świat z samym sobą, nie poczytując¹ ludziom ich grzechów, i nam powierzył to słowo pojednania.

1. Ps 32,2; Rz 4,8.

²⁰ Tak więc w miejsce Chrystusa sprawujemy poselstwo¹, tak jakby Bóg upominał was przez nas. W miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem.

1. Ef 6,20.

²¹ On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił¹, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością² Bożą.

1. Iz 53,1-12; Ga 3,13; Ef 5,2.
2. Rz 3,21-26; 10,3-4; 1Kor 1,30; Flp 3,9.

Rozdział 6

¹ Jako jego współpracownicy napominamy was, abyście nie przyjmowali łaski Bożej¹ na próżno.

1. Ga 2,21; Tt 2,11; 1P 4,10.

² (Mówi bowiem Bóg¹: W czasie pomyślnym wysłuchałem cię, a w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą. Oto teraz czas pomyślny, oto teraz dzień² zbawienia.)

1. Iz 49,8.
2. Hbr 3,7.13; 4,7.

³ Nie dając nikomu żadnego powodu do zgorszenia¹, aby nasza posługa nie była zhańbiona;

1. Mt 17,27; Rz 14,13; 1Kor 10,23.

⁴ Ale we wszystkim okazujemy się sługami Boga, w wielkiej cierpliwości, w uciskach, w niedostatkach, w utrapieniach;

⁵ W chłostach, w więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, w nocnych czuwaniach, w postach;

⁶ Przez czystość i poznanie, przez wytrwałość i życzliwość, przez Ducha Świętego i nieobłudną¹ miłość;

1. 1Tm 1,5; 1P 1,22.

⁷ Przez słowo prawdy¹ i moc Boga, przez oręż² sprawiedliwości na prawo i na lewo;

1. Ps 119,43; Ef 1,13; Kol 1,5; 2Tm 2,15; Jk 1,18.
2. Iz 59,17; Rz 13,12; 2Kor 10,4; Ef 6,11-20; 1Tes 5,8.

⁸ Przez chwałę i pohańbienie, przez złą i dobrą sławę; jakby zwodziciele, a jednak prawdomówni;

⁹ Jakby nieznani, jednak dobrze znani, jakby umierający, a oto żyjemy, jakby karani, ale nie zabici;

¹⁰ Jakby smutni, jednak zawsze radośni¹, jakby ubodzy, jednak wielu ubogacający, jakby nic nie mający, jednak wszystko posiadający².

1. Flp 4,4.
2. Ps 84,11.

¹¹ Nasze usta otworzyły się przed wami, Koryntianie, nasze serce się rozszerzyło.

¹² Nie jest wam ciasno w nas, lecz w waszym wnętrzu jest ciasno;

¹³ Odwzajemniając się więc nam – jak do moich dzieci mówię – rozszerzcie się i wy.

¹⁴ Nie wprzęgajcie się w nierówne jarzmo z niewierzącymi¹. Cóż bowiem wspólnego ma sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo jaka jest wspólnota między światłem a ciemnością²?

1. Kpł 19,19; Pwt 7,2-3; 1Kor 5,9-11; Jk 4,4.
2. Rz 13,12-14; Ef 5,8-15; 1Tes 5,4-8.

¹⁵ Albo jaka zgoda Chrystusa z Belialem¹, albo co za dział wierzącego z niewierzącym?

1. 1Sm 5,2-4; 1Krl 18,21; 1Kor 10,20-21.

¹⁶ A co za porozumienie między świątynią Boga a bożkami¹? Wy bowiem jesteście świątynią² Boga żywego, tak jak mówi Bóg: Będę w nich mieszkał i będę się przechadzał w nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem³.

1. Wj 20,3-5; 1J 5,21.
2. 1Kor 3,16-17; 6,19; Ef 2,20; Hbr 3,6; 1P 2,5.
3. Rz 9,26; Hbr 8,10.

¹⁷ Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się¹, mówi Pan, i nieczystego nie dotykajcie, a ja was przyjmę².

1. Iz 52,11.
2. Lb 16,21-26; Ezd 6,21; 10,11.

¹⁸ I będę wam Ojcem, a wy będziecie mi synami i córkami¹ – mówi Pan Wszechmogący.

1. Jr 3,19; J 1,12; Rz 8,14; Ga 3,26.

Rozdział 7

¹ Mając więc te obietnice¹, najmilsi, oczyśćmy² się z wszelkiego brudu ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej.

1. Ps 119,9; 2Kor 1,20; 2P 1,4.
2. J 13,10; Jk 4,8; 1J 1,7-9; 3,3.

² Przyjmijcie nas; nikogo nie skrzywdziliśmy, nikogo nie zepsuliśmy, nikogo nie wykorzystaliśmy.

³ Nie mówię tego, aby was potępiać; wcześniej bowiem powiedziałem, że jesteście w naszych sercach na wspólną śmierć i wspólne życie.

⁴ Mam wielką swobodę w mówieniu do was, bardzo się wami chlubię, jestem pełen pociechy, obfituję w radość w każdym naszym ucisku.

⁵ Kiedy bowiem przybyliśmy do Macedonii¹, nasze ciało nie zaznało żadnego odpoczynku, ale zewsząd byliśmy uciśnieni: na zewnątrz walki, a wewnątrz obawy.

1. Dz 20,1.

⁶ Lecz Bóg, który pociesza¹ uniżonych, pocieszył nas przez przybycie Tytusa².

1. 2Kor 1,3-4.
2. Ga 2,1-3; Tt 1,4.

⁷ A nie tylko przez jego przybycie, ale też przez pociechę, jakiej doznał wśród was, gdy opowiedział nam o waszej tęsknocie, o waszym płaczu, o waszej gorliwości względem mnie, tak że uradowałem się jeszcze bardziej.

⁸ Choć bowiem zasmuciłem was listem, nie żałuję tego, a mimo że żałowałem (bo widzę, że ten list zasmucił was, chociaż tylko na chwilę);

⁹ To teraz się raduję, nie dlatego, że byliście zasmuceni, ale że byliście zasmuceni¹ ku pokucie². Zostaliście bowiem zasmuceni według Boga, żebyście w niczym nie ponieśli szkody przez nas.

1. Kaz 7,3.
2. Mt 3,8; 11,20-21; 21,29; Łk 15,7.10; Dz 17,30; 20,21; Rz 2,4.

¹⁰ Bo smutek, który jest według Boga, przynosi pokutę¹ ku zbawieniu, czego nikt nie żałuje; lecz smutek według świata przynosi śmierć.

1. Ez 18,27-30; Jon 3,8-10; Dz 3,19; 2Tm 2,25-26.

¹¹ To bowiem, że byliście zasmuceni według Boga¹, jakąż wielką wzbudziło w was pilność, jakie uniewinnianie się, jakie oburzenie, jaką bojaźń, jaką tęsknotę, jaką gorliwość, jakie wymierzenie kary! We wszystkim okazaliście się czyści w tej sprawie.

1. Ps 34,18; 51,17; Iz 66,2.

¹² Dlatego chociaż pisałem do was, nie pisałem z powodu tego, który wyrządził krzywdę, ani z powodu tego, który krzywdy doznał, lecz aby okazać nasze zatroskanie o was przed Bogiem.

¹³ Tak więc zostaliśmy pocieszeni waszą pociechą. A jeszcze bardziej uradowaliśmy się radością Tytusa, bo jego duch został pokrzepiony przez was wszystkich.

¹⁴ Bo jeśli w czymś chlubiłem się wami przed nim, nie zostałem zawstydzony. Lecz tak, jak mówiliśmy wam wszystko zgodnie z prawdą, tak też nasza chluba przed Tytusem okazała się prawdziwa.

¹⁵ A jego serce jeszcze bardziej skłania się ku wam, gdy wspomina posłuszeństwo was wszystkich i to, jak przyjęliście go z bojaźnią i drżeniem.

¹⁶ Raduję się więc, że we wszystkim mogę wam ufać.

Rozdział 8

¹ A oznajmiamy wam, bracia, o łasce Bożej, która jest dana kościołom¹ Macedonii;

1. Rz 16,16; 1Kor 11,16.

² Iż w ciężkiej próbie ucisku ich obfita radość i skrajne ubóstwo obfitowały bogactwem ich ofiarności.

³ Zaświadczam bowiem, że według możliwości, a nawet ponad możliwość¹ okazali gotowość;

1. Dz 11,29; 1Kor 16,2; 2Kor 9,6-7.

⁴ Z wielkim naleganiem prosząc nas, abyśmy przyjęli ten dar i ich udział w służbie na rzecz świętych¹.

1. 1Kor 16,15.

⁵ A postąpili nie tylko tak, jak się spodziewaliśmy, ale samych siebie najpierw oddali Panu¹, a potem nam za wolą Boga.

1. 1Sm 1,28; Rz 12,1; 2Kor 5,15.

⁶ Tak, że poprosiliśmy Tytusa, aby tak jak wcześniej zaczął, tak też dokończył u was tego dzieła łaski.

⁷ Jak więc obfitujecie we wszystko, w wiarę, w mowę, w poznanie, we wszelką pilność i w miłość waszą do nas, tak i w tym dziele łaski obfitujcie.

⁸ Nie mówię tego jako rozkaz, lecz abym przez zapał innych wypróbował szczerość¹ waszej miłości.

1. Joz 24,14; 1Kor 5,8; Tt 2,7.

⁹ Znacie bowiem łaskę naszego Pana Jezusa Chrystusa, że będąc bogatym, dla was stał się ubogim¹, abyście wy zostali ubogaceni jego ubóstwem.

1. Mt 8,20; Flp 2,6-8.

¹⁰ A w tej sprawie daję wam swoją radę, gdyż jest to pożyteczne dla was, którzy nie tylko zaczęliście to robić, ale już ubiegłego roku wykazaliście chęć.

¹¹ Teraz więc to, co zaczęliście robić, dokończcie, aby tak, jak była gotowość w chęciach, tak też aby było wykonanie z tego, co macie.

¹² Jeśli bowiem najpierw jest gotowość¹, jest przyjmowana według tego, co kto ma, a nie według tego, czego nie ma.

1. 2Kor 9,7; Wj 25,2; Mk 12,42-44.

¹³ Nie chodzi bowiem o to, żeby innym ulżyć, a was obciążyć;

¹⁴ Lecz o równość, aby teraz wasza obfitość usłużyła ich niedostatkowi, aby też ich obfitość waszemu niedostatkowi usłużyła, tak żeby była równość;

¹⁵ Jak jest napisane¹: Kto wiele nazbierał, nie miał za wiele, a kto mało nazbierał, nie miał za mało.

1. Wj 16,18.

¹⁶ Lecz Bogu niech będą dzięki, który wszczepił taką troskę o was w serce Tytusa;

¹⁷ Że przyjął tę zachętę, a będąc bardziej gorliwym, dobrowolnie wybrał się do was.

¹⁸ Posłaliśmy razem z nim brata, którego sława w ewangelii rozchodzi się po wszystkich kościołach¹.

1. Rz 16,4.

¹⁹ A nie tylko to, ale też został wybrany przez kościoły na towarzysza naszej podróży w tym dziele łaski, którym służymy ku chwale samego Pana i ku okazaniu waszej gotowości;

²⁰ Wystrzegając się tego, aby nas ktoś nie ganił z powodu tego hojnego daru, którym służymy;

²¹ Starając się o to, co uczciwe¹, nie tylko przed Panem, ale też przed ludźmi².

1. Rz 12,17; Flp 4,8.
2. 1Tes 5,22.

²² A posłaliśmy z nimi naszego brata, którego pilność wielokrotnie wypróbowaliśmy w wielu sprawach, a który teraz jest o wiele bardziej pilny, ponieważ ma do was wielkie zaufanie.

²³ A jeśli chodzi o Tytusa, jest on moim towarzyszem i współpracownikiem wśród was, jeśli zaś chodzi o naszych braci, są wysłannikami kościołów i chwałą Chrystusa.

²⁴ Okażcie im więc przed kościołami dowód¹ waszej miłości i naszej chluby z was.

1. 2Kor 2,9; 13,3.

Rozdział 9

¹ Lecz o posłudze na rzecz świętych¹ nie ma potrzeby, abym wam pisał.

1. 2Kor 8,4.

² Znam bowiem waszą gotowość, z powodu której wobec Macedończyków chlubię się wami, że Achaja jest gotowa od zeszłego roku, i wasza gorliwość¹ pobudziła wielu.

1. Ga 4,17-18; Tt 2,14; Obj 3,19.

³ Ale posłałem braci, żeby nasza chluba z was nie okazała się pod tym względem próżna, abyście, jak mówiłem, byli przygotowani;

⁴ I abyśmy, jeśli przypadkiem przybyliby ze mną Macedończycy i zastali was nieprzygotowanymi, nie byli zawstydzeni my – żeby nie powiedzieć: wy – za tak śmiałe przechwalanie się.

⁵ Uważałem więc za konieczne zachęcić braci, aby wcześniej udali się do was i zawczasu przygotowali przedtem obiecany wasz hojny dar, aby był gotowy jako wyraz hojności, a nie skąpstwa.

⁶ Lecz mówię: Kto skąpo sieje, skąpo też żąć będzie, a kto sieje obficie, obficie też żąć¹ będzie.

1. Prz 11,24; Łk 6,38; Ga 6,9.

⁷ Każdy jak postanowił w swym sercu¹, tak niech zrobi, nie z żalem ani z przymusu², gdyż radosnego dawcę Bóg miłuje³.

1. 2Kor 8,12.
2. 1P 4,9.
3. Dz 20,35.

⁸ A Bóg ma moc¹ udzielić wam obficie wszelkiej łaski, abyście, mając zawsze wszystkiego pod dostatkiem, obfitowali we wszelki dobry uczynek²;

1. 2Krn 25,9; Ps 84,11.
2. 1Kor 15,58; 2Tm 3,17.

⁹ Jak jest napisane¹: Rozrzucił, dał ubogim, jego sprawiedliwość trwa na wieki.

1. Ps 112,9.

¹⁰ A ten, który daje ziarno siewcy, niech i wam da chleba do jedzenia, i wasze ziarno rozmnoży, i zwiększy plon waszej sprawiedliwości;

¹¹ Abyście byli wzbogaceni we wszystko ku wszelkiej hojności, która sprawia, że z naszego powodu składane jest dziękczynienie Bogu.

¹² Posługiwanie bowiem w tej służbie nie tylko zaspokaja niedostatki świętych, ale też obfituje w liczne dziękczynienia składane Bogu.

¹³ Gdyż przez doświadczenie tej posługi chwalą Boga za to, że jesteście posłuszni wyznawanej przez siebie ewangelii Chrystusa i hojni w udzielaniu im i wszystkim innym;

¹⁴ A modląc się za was¹, tęsknią za wami z powodu obfitującej w was łaski Bożej.

1. 1Sm 12,19.23; Hi 42,10; Mt 5,44; J 17,9; 1Tes 5,25.

¹⁵ Bogu niech będą dzięki za jego niewypowiedziany dar.

Rozdział 10

¹ A ja sam, Paweł, proszę was przez łagodność¹ i życzliwość² Chrystusa, ja, który, gdy jestem obecny wśród was, jestem pokorny w waszych oczach, lecz gdy jestem nieobecny, jestem śmiały wobec was.

1. Lb 12,3.
2. 2Sm 22,36; Ga 5,22.

² A proszę, żebym będąc obecny, nie musiał być śmiały tą pewnością siebie, którą zamierzam być śmiały wobec niektórych, którzy sądzą, że postępujemy według ciała.

³ Chociaż bowiem w ciele¹ żyjemy, nie walczymy² według ciała;

1. Ga 2,20; 1P 4,1-2.
2. w. 4; 1Tm 1,18; 2Tm 2,3-4.7.

⁴ (Gdyż oręż¹ naszej walki nie jest cielesny, ale z Boga, i ma moc burzenia twierdz warownych);

1. 2Kor 6,7; Rz 13,12; Ef 6,13-18; 1Tes 5,8.

⁵ Obalamy rozumowania¹ i wszelką wyniosłość, która powstaje przeciwko poznaniu Boga, i zniewalamy wszelką myśl² do posłuszeństwa Chrystusowi;

1. Dz 4,25; Rz 1,21.
2. Flp 4,8.

⁶ Gotowi do ukarania¹ wszelkiego nieposłuszeństwa, kiedy wasze posłuszeństwo będzie całkowite.

1. 2Kor 7,11.

⁷ Czy patrzycie tylko na to, co jest przed oczami¹? Jeśli ktoś jest przekonany, że należy do Chrystusa, to niech też weźmie pod uwagę, że jak on należy do Chrystusa, tak do Chrystusa należymy i my.

1. 1Sm 16,7; Łk 16,15; J 7,24; Rz 2,28-29.

⁸ Choćbym się bowiem jeszcze bardziej chełpił z naszej władzy, którą dał nam Pan ku zbudowaniu, a nie ku waszej zgubie, nie będę zawstydzony;

⁹ Aby się nie wydawało, że chcę was straszyć listami.

¹⁰ Mówią bowiem: Listy ważkie są i mocne, ale gdy się zjawia osobiście, jest słaby, a jego mowa godna pogardy.

¹¹ Kto tak sądzi, niech wie, że jakimi jesteśmy w słowach listów, będąc nieobecni, takimi też będziemy w czynie, gdy będziemy obecni.

¹² Nie śmiemy bowiem zaliczać siebie do niektórych ani porównywać się z niektórymi, którzy polecają sami siebie¹. Nie mają bowiem rozumu, gdyż mierzą się własną miarą i porównują się sami ze sobą.

1. Prz 27,2; 2Kor 3,1; Łk 18,11.

¹³ Lecz my nie będziemy się chlubili ponad miarę, ale według miary zasad, które Bóg nam wymierzył, miary, która sięgnęła aż do was.

¹⁴ Nie przekraczamy bowiem ponad miarę samych siebie, jakbyśmy nie dotarli aż do was, bo przyszliśmy aż i do was z ewangelią¹ Chrystusa.

1. Mk 1,1; Dz 20,24; Rz 1,16; 2Kor 4,4; 1Tm 1,11.

¹⁵ I nie chlubimy się ponad miarę z pracy innych¹, ale mamy nadzieję, że gdy wzrośnie w was wasza wiara, i my wzrośniemy obficie wśród was zgodnie z naszymi zasadami;

1. Rz 15,20.

¹⁶ Żeby głosić¹ ewangelię poza waszymi granicami, nie chlubiąc się na cudzym obszarze tym, czego już inni dokonali.

1. Mk 16,15; Łk 4,18; Rz 1,15; 1Kor 1,17.

¹⁷ Kto więc się chlubi, w Panu niech się chlubi¹.

1. 1Kor 1,31; Jr 9,24.

¹⁸ Nie ten bowiem, kto sam siebie poleca, jest wypróbowany, lecz ten, kogo poleca¹ Pan.

1. Prz 21,2; J 5,42-44; 12,43; 1Kor 4,5; 2Tm 2,15.

Rozdział 11

¹ O, gdybyście mogli trochę znieść moje głupstwo! Doprawdy znoście mnie.

² Jestem bowiem zazdrosny o was Bożą zazdrością¹; zaślubiłem was bowiem jednemu mężowi, aby przedstawić was Chrystusowi² jako czystą dziewicę.

1. Wj 20,5; 34,14; Pwt 4,24.
2. Rz 7,1-4; Ef 5,27; Kol 1,28.

³ Lecz boję się, by czasem, tak jak wąż swoją przebiegłością oszukał Ewę¹, tak też wasze umysły nie zostały skażone i nie odstąpiły od prostoty, która jest w Chrystusie.

1. Rdz 3,1-13; 1Tm 2,14.

⁴ Gdyby bowiem przyszedł ktoś i głosił innego Jezusa¹, którego my nie głosiliśmy, albo gdybyście przyjęli innego ducha², którego nie otrzymaliście, albo inną ewangelię³, której nie przyjęliście, znosilibyście go z łatwością.

1. Dz 4,12.
2. Ef 4,4-5.
3. Ga 1,7-8.

⁵ A uważam, że w niczym nie ustępowałem tym wielkim apostołom¹.

1. 1Kor 15,9-10; 2Kor 12,11-12; Ga 2,6-9.

⁶ Bo chociaż jestem prostakiem w mowie, to jednak nie w poznaniu; lecz staliśmy się jawni wobec was we wszystkim, pod każdym względem.

⁷ Czyż popełniłem grzech, uniżając samego siebie, abyście wy byli wywyższeni, że za darmo głosiłem wam ewangelię Bożą¹?

1. Rz 1,1; 15,16; 1Tes 2,8-9.

⁸ Ograbiłem inne kościoły, biorąc od nich zapłatę, aby wam służyć.

⁹ A gdy byłem u was i znalazłem się w potrzebie, nikomu nie byłem ciężarem; mój niedostatek bowiem uzupełnili bracia, którzy przybyli z Macedonii. Pilnowałem się, aby w niczym nie być dla was ciężarem, i nadal będę się pilnował.

¹⁰ Jak prawda Chrystusa jest we mnie, tak tej chluby nikt mi nie odbierze w granicach Achai.

¹¹ Dlaczego? Czy dlatego, że was nie miłuję? Bóg to wie.

¹² Co zaś czynię, nadal będę czynił, aby pozbawić okazji tych, którzy jej szukają, aby w tym, z czego się chlubią, okazali się takimi jak my.

¹³ Tacy bowiem są fałszywymi apostołami¹, podstępnymi pracownikami, którzy przybierają postać apostołów Chrystusa.

1. Mt 7,15; 2P 2,1; 1J 4,1; Obj 2,2.

¹⁴ I nic dziwnego, sam bowiem szatan¹ przybiera postać anioła światłości.

1. 2Kor 2,11; 1Krn 21,1; Hi 1,6-9; Ps 109,6; Za 3,1; Mt 4,10; 16,23; Rz 16,20; 1Tes 2,18; Obj 12,9.

¹⁵ Nic więc wielkiego, jeśli i jego słudzy przybierają postać sług sprawiedliwości. Koniec ich jednak będzie według ich uczynków¹.

1. Ps 28,4; 62,12; Prz 24,12; Jr 25,14; Lm 3,64; Mt 16,27; 2Tm 1,9; 1P 1,17.

¹⁶ Mówię znowu: Niech nikt nie uważa mnie za głupiego; a jeśli już tak, to przyjmijcie mnie jako głupiego, abym i ja mógł się trochę pochlubić.

¹⁷ Co mówię, nie mówię¹ według Pana, ale jakby w głupocie, w tym śmiałym przechwalaniu się.

1. 2Kor 7,6.12.

¹⁸ Skoro wielu chlubi się według ciała¹, i ja będę się chlubił.

1. Ga 3,3.

¹⁹ Chętnie przecież znosicie głupich, sami będąc mądrymi.

²⁰ Znosicie bowiem, gdy ktoś was bierze w niewolę¹, gdy ktoś was objada, gdy ktoś was wyzyskuje, gdy ktoś wynosi się ponad was, gdy was ktoś policzkuje.

1. Ga 2,4; 4,9.

²¹ Mówię o hańbie, jakbyśmy byli słabi; lecz w czym ktoś jest śmiały – mówię jak głupi – ja też jestem śmiały.

²² Są Hebrajczykami¹? Ja także. Są Izraelitami? Ja także. Są potomstwem Abrahama? Ja także.

1. Wj 3,18; Dz 22,3; Rz 11,1; Flp 3,5.

²³ Są sługami Chrystusa? Mówię jak głupi: Ja jeszcze bardziej; w pracach więcej, w chłostach nad miarę, w więzieniach częściej, w niebezpieczeństwie śmierci wielokroć.

²⁴ Od Żydów pięciokrotnie otrzymałem¹ czterdzieści razów bez jednego.

1. Pwt 25,2-3; Mk 13,9.

²⁵ Trzy razy byłem bity rózgami, raz kamienowany, trzy razy rozbił się ze mną okręt, dzień i noc spędziłem w głębinie morskiej.

²⁶ Często w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od bandytów, w niebezpieczeństwach od własnego narodu, w niebezpieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustyni, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach wśród fałszywych braci;

²⁷ W trudzie i znoju, często w czuwaniu, w głodzie i pragnieniu, często w postach¹, w zimnie i nagości;

1. Ps 35,13; 69,10; Dn 9,3; Jl 2,12; Mt 17,21; Dz 14,23; 1Kor 7,5.

²⁸ A poza tymi sprawami zewnętrznymi, w tym, co mi codziennie ciąży, w trosce o wszystkie kościoły.

²⁹ Któż jest słaby, żebym i ja nie był słaby? Któż się gorszy, żebym i ja nie płonął?

³⁰ Jeśli mam się chlubić, będę się chlubić¹ z moich słabości.

1. 2Kor 12,5; Prz 27,2; Jr 9,23-24.

³¹ Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię.

³² W Damaszku¹ namiestnik króla Aretasa otoczył strażą miasto Damasceńczyków, chcąc mnie schwytać;

1. Dz 9,24.

³³ Ale przez okno spuszczono mnie w koszu przez mur i uszedłem jego rąk.

Rozdział 12

¹ Wprawdzie nie jest dla mnie pożyteczne chlubić się, to jednak przejdę do widzeń i objawień Pańskich.

² Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty – czy w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, nie wiem, Bóg wie – został porwany aż do trzeciego nieba¹.

1. Rdz 1,14; 1Krl 8,27; Łk 24,51; 1Tes 4,17; Obj 4,2.

³ I znam takiego człowieka – czy w ciele, czy poza ciałem, nie wiem, Bóg wie;

⁴ Który został porwany do raju¹ i słyszał niewypowiedziane słowa, których człowiekowi nie wolno mówić.

1. Łk 23,43; Obj 2,7.

⁵ Z takiego człowieka będę się chlubić, a z samego siebie nie będę się chlubił, chyba że z moich słabości.

⁶ Gdybym bowiem chciał się chlubić, nie byłbym głupi, bo powiedziałbym prawdę. Powstrzymuję się jednak, aby ktoś nie myślał o mnie ponad to, jakim mnie widzi albo co ode mnie słyszy.

⁷ A żebym zbytnio nie wynosił się ogromem objawień, dany mi został cierń dla ciała¹, wysłannik szatana², aby mnie policzkował, żebym się ponad miarę nie wynosił.

1. Ez 28,24; Ga 4,14.
2. Ef 4,27.

⁸ Dlatego trzy razy prosiłem Pana, aby on odstąpił ode mnie.

⁹ Lecz powiedział mi: Wystarczy ci moja łaska. Moja moc bowiem doskonali się w słabości. Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa¹.

1. 1P 4,13-14.

¹⁰ Dlatego mam upodobanie w słabościach, w zniewagach, w niedostatkach, w prześladowaniach, w uciskach ze względu na Chrystusa; gdy bowiem jestem słaby, wtedy jestem mocny.

¹¹ Stałem się głupi, chlubiąc się; wy mnie do tego zmusiliście. Ja bowiem przez was powinienem być polecany, ponieważ nie byłem mniejszy niż ci wielcy apostołowie, chociaż jestem niczym.

¹² Jednak znaki¹ apostoła okazały się wśród was we wszelkiej cierpliwości, w znakach, cudach i przejawach mocy.

1. Wj 4,8-9; Pwt 13,1-2; Mt 12,39; Mk 16,17-20; J 4,48; Rz 15,19; 1Kor 1,22; Hbr 2,4.

¹³ W czym bowiem jesteście gorsi od innych kościołów, jeśli nie w tym tylko, że ja sam nie byłem dla was ciężarem? Wybaczcie mi tę krzywdę.

¹⁴ Oto po raz trzeci jestem gotów przybyć do was i nie będę dla was ciężarem. Nie szukam bowiem tego, co wasze, ale was samych, ponieważ nie dzieci rodzicom powinny gromadzić skarby, ale rodzice dzieciom.

¹⁵ Lecz ja bardzo chętnie poniosę wydatki i samego siebie wydam za wasze dusze, chociaż im bardziej was miłuję, tym mniej jestem przez was miłowany.

¹⁶ Ale niech i tak będzie; nie byłem dla was ciężarem, ale będąc przebiegły, zdobyłem was podstępem.

¹⁷ Czy wyzyskałem was przez kogoś z tych, których do was posłałem?

¹⁸ Uprosiłem Tytusa i wysłałem z nim brata. Czy Tytus was wyzyskał? Czy nie postępowaliśmy w tym samym duchu? Czy nie kroczyliśmy tymi samymi śladami?

¹⁹ Znowu sądzicie, że się przed wami usprawiedliwiamy? W obliczu Boga w Chrystusie mówimy, a to wszystko, najmilsi, dla waszego zbudowania.

²⁰ Obawiam się bowiem, żebym przypadkiem, gdy przyjdę, nie zastał was takimi, jakimi nie chciałbym was zastać, i żebyście wy nie zastali mnie takim, jakim nie chcielibyście; żeby przypadkiem nie było wśród was sporów, zazdrości, gniewu, kłótni, obmów, szemrania, wynoszenia się i zamieszań;

²¹ Żeby, gdy znowu przyjdę, mój Bóg nie poniżył mnie wobec was i musiałbym opłakiwać wielu tych, którzy przedtem grzeszyli i nie pokutowali z nieczystości, nierządu¹ i rozpusty², których się dopuścili.

1. Mt 5,32; J 8,41; Dz 15,20; 1Kor 5,1; 6,13.18; 7,2; Ga 5,19; Kol 3,5; 1Tes 4,3.
2. Mk 7,22; Ga 5,19; Ef 4,19; 1P 4,3; Jud 1,4.

Rozdział 13

¹ Oto teraz po raz trzeci idę do was. Na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków oparte będzie każde słowo¹.

1. Pwt 17,6; 19,15; Mt 18,16; Hbr 10,28.

² Powiedziałem poprzednio i znowu mówię, jako obecny za drugim razem, a nieobecny teraz, piszę tym, którzy przedtem grzeszyli, i wszystkim innym, że jeśli znowu przybędę, nie oszczędzę nikogo;

³ Skoro szukacie dowodu na to, że przeze mnie przemawia Chrystus, który nie jest słaby względem was, lecz jest mocny w was.

⁴ Chociaż bowiem został ukrzyżowany wskutek słabości¹, to jednak żyje z mocy Boga. I my także w nim jesteśmy słabi, ale będziemy żyć z nim z mocy Boga względem was.

1. Flp 2,7-8; 1P 3,18.

⁵ Badajcie¹ samych siebie, czy jesteście w wierze², samych siebie doświadczajcie. Czy nie wiecie o samych sobie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba że zostaliście odrzuceni³.

1. 1Kor 11,28; Ga 6,4.
2. Dz 14,22; 1Kor 16,13; Ef 4,12-13; Kol 1,23; Jud 1,3.
3. Jr 6,30; Rz 1,28; 2Tm 3,8; Tt 1,16.

⁶ Mam jednak nadzieję, że poznacie, iż my nie jesteśmy odrzuceni.

⁷ I modlę się do Boga, abyście nie czynili nic złego, nie po to, abyśmy my okazali się wypróbowani, ale abyście wy czynili to, co dobre, choćbyśmy byli jak odrzuceni.

⁸ Nie możemy bowiem nic uczynić przeciwko prawdzie, lecz dla prawdy.

⁹ Cieszymy się bowiem, gdy my jesteśmy słabi, a wy mocni; i tego też życzymy, abyście wy byli doskonali¹.

1. Mt 5,48; 2Kor 12,9; Ef 4,12; 2Tm 3,17; 1P 5,10.

¹⁰ Dlatego piszę to, będąc nieobecny, abym będąc obecny, nie musiał postępować surowo według mocy, którą mi dał Pan ku zbudowaniu, a nie ku niszczeniu.

¹¹ Na koniec, bracia, miejcie się dobrze; bądźcie doskonali, pokrzepiajcie się, bądźcie jednomyślni¹, żyjcie w pokoju, a Bóg miłości i pokoju będzie z wami.

1. Flp 2,2; 1P 3,8.

¹² Pozdrówcie się nawzajem świętym pocałunkiem¹.

1. Rz 16,16; 1Kor 16,20; 1Tes 5,26; 1P 5,14.

¹³ Pozdrawiają was wszyscy święci.

¹⁴ Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i wspólnota Ducha Świętego¹ niech będzie z wami wszystkimi. Amen. Drugi list do Koryntian został napisany z Filippi, miasta Macedonii, przez Tytusa i Łukasza.

1. Lb 6,24-26; Mt 28,19; 1J 5,7.