Rozdział 2

¹ A postanowiłem to sobie, aby nie przychodzić do was znowu w smutku.

² Jeśli bowiem ja was zasmucam, to któż może mnie rozweselić, jeśli nie ten, którego ja zasmucam?

³ A to wam napisałem, abym, gdy przyjdę, nie doznał smutku od tych, od których powinienem doznawać radości, będąc pewien co do was wszystkich, że moja radość jest także waszą radością.

⁴ Gdyż w wielkim ucisku i utrapieniu serca, wśród wielu łez pisałem do was nie po to, abyście się smucili, ale żebyście poznali, jak wielka jest moja miłość do was.

⁵ Jeśli więc ktoś spowodował smutek, to nie mnie zasmucił, ale po części – by nie obciążyć¹ – was wszystkich.

1. BG abym go nie obciążył

⁶ Takiemu wystarczy kara¹ wymierzona przez wielu z was.

1. 1Kor 5,4-5; 1Tm 5,20.

⁷ Tak więc przeciwnie, powinniście mu raczej przebaczyć¹ i pocieszyć go, aby przypadkiem zbytni smutek go nie pochłonął.

1. Ga 6,1; Ef 4,32; Kol 3,13.

⁸ Dlatego proszę was, abyście potwierdzili swą miłość do niego.

⁹ Po to też pisałem, aby was wypróbować i się przekonać, czy we wszystkim jesteście posłuszni.

¹⁰ A komu wy coś przebaczacie, temu i ja, gdyż i ja, jeśli coś przebaczyłem temu, któremu przebaczyłem, zrobiłem to ze względu na was wobec Chrystusa;

¹¹ Aby nas szatan¹ nie podszedł; jego zamysły bowiem nie są nam nieznane.

1. 2Kor 11,3; 1Krn 21,1; Łk 22,31; 1Kor 7,5; Ef 6,11; 1P 5,8; Obj 12,9-11.

¹² Gdy zaś przybyłem do Troady, aby głosić ewangelię Chrystusa, a drzwi zostały mi otwarte¹ w Panu;

1. Dz 14,27; 1Kor 16,9; Kol 4,3; Obj 3,8.

¹³ Nie zaznałem spokoju ducha, bo nie znalazłem Tytusa, mego brata. Rozstawszy się więc z nimi, wyruszyłem do Macedonii.

¹⁴ Lecz dzięki Bogu, który nam zawsze daje zwycięstwo¹ w Chrystusie i roznosi przez nas woń swojego poznania w każdym miejscu.

1. Rz 8,37.

¹⁵ Jesteśmy bowiem dla Boga przyjemną wonią¹ Chrystusa wśród tych, którzy są zbawieni, i wśród tych, którzy giną.

1. Rdz 8,21; Łk 14,34; Ef 5,2.

¹⁶ Dla jednych wonią śmierci ku śmierci, a dla drugich wonią życia ku życiu¹. Lecz do tego któż jest zdatny?

1. Dz 13,47; 1P 2,7; 2Kor 3,6.

¹⁷ Nie jesteśmy bowiem jak wielu, którzy fałszują¹ słowo Boże, lecz ze szczerości, jak od Boga mówimy w Chrystusie przed obliczem Boga.

1. 2Kor 4,2; 1J 4,1.