Rozdział 5

¹ Wiemy bowiem, że jeśli zostanie zniszczony ten namiot naszego ziemskiego mieszkania¹, to mamy budowlę od Boga², dom nie ręką uczyniony, wieczny w niebiosach.

1. Hi 19,26; 1Kor 15,46-48; 2P 1,13-14.
2. 1Kor 3,9; Hbr 9,11; 11,10.

² Dlatego w tym wzdychamy¹, pragnąc przyodziać się w nasz dom z nieba;

1. Rz 8,23.

³ Jeśli tylko zostaniemy znalezieni odziani, a nie nadzy¹.

1. Rdz 3,7-11; Obj 3,18; 16,15.

⁴ Bo my, którzy jesteśmy w tym namiocie, wzdychamy, obciążeni, ponieważ nie pragniemy być rozebrani, ale przyodziani, aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte¹ przez życie.

1. Iz 25,8; 1Kor 15,53-54.

⁵ A tym, który nas do tego właśnie przygotował, jest Bóg, który nam też dał Ducha jako zadatek¹.

1. 2Kor 1,22; Ef 1,13-14.

⁶ Tak więc mamy zawsze ufność, wiedząc, że dopóki mieszkamy w tym ciele¹, tułamy się z dala od Pana.

1. Flp 3,20.

⁷ (Przez wiarę¹ bowiem kroczymy, a nie przez widzenie.)

1. 2Kor 4,18; Ga 2,20; Hbr 11,1-27; 1P 1,8.

⁸ Mamy jednak ufność i wolelibyśmy raczej wyjść z ciała i zamieszkać u Pana¹.

1. J 14,3; Flp 1,21-23; 2P 1,14-15.

⁹ Dlatego też zabiegamy¹ o to, żeby się jemu podobać, czy mieszkamy w ciele, czy z niego wychodzimy.

1. J 6,27; 1Kor 15,58; Hbr 4,11.

¹⁰ Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa¹, aby każdy otrzymał zapłatę za to, co czynił w ciele, według tego, co czynił, czy dobro, czy zło.

1. Rz 14,10-12; 1Kor 3,12-15; 2Tm 4,1; 1P 4,5.

¹¹ Wiedząc zatem o tym strachu Pańskim, przekonujemy¹ ludzi²; dla Boga zaś wszystko w nas jest jawne; mam też nadzieję, że i dla waszych sumień wszystko w nas jest jawne.

1. 1Krl 22,20-22; Prz 25,15; Dz 13,43; 18,4; 26,28; Hbr 11,13.
2. BG do wiary

¹² Bo nie polecamy wam ponownie samych siebie, ale dajemy wam sposobność do chlubienia się nami, żebyście mieli co odpowiedzieć tym, którzy się chlubią tym, co zewnętrzne, a nie sercem.

¹³ Jeśli zaś odchodzimy od zmysłów – dla Boga odchodzimy, jeżeli jesteśmy przy zdrowych zmysłach – dla was jesteśmy.

¹⁴ Miłość¹ Chrystusa bowiem przymusza nas, jako tych, którzy uznaliśmy, że skoro jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli.

1. Mt 10,37; Ef 3,19.

¹⁵ A umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już więcej nie żyli dla siebie, lecz dla tego, który za nich umarł i został wskrzeszony.

¹⁶ Dlatego my odtąd nikogo nie znamy według ciała, a chociaż znaliśmy Chrystusa według ciała, to teraz już więcej go takim nie znamy.

¹⁷ Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem¹; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe.

1. Ez 11,19; Ga 6,15.

¹⁸ A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał ze sobą przez Jezusa Chrystusa i dał nam służbę pojednania¹.

1. Iz 52,7; Mk 16,15.

¹⁹ Bóg bowiem był w Chrystusie, jednając świat z samym sobą, nie poczytując¹ ludziom ich grzechów, i nam powierzył to słowo pojednania.

1. Ps 32,2; Rz 4,8.

²⁰ Tak więc w miejsce Chrystusa sprawujemy poselstwo¹, tak jakby Bóg upominał was przez nas. W miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem.

1. Ef 6,20.

²¹ On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił¹, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością² Bożą.

1. Iz 53,1-12; Ga 3,13; Ef 5,2.
2. Rz 3,21-26; 10,3-4; 1Kor 1,30; Flp 3,9.