Rozdział 1

¹ Paweł, apostoł¹ nie od ludzi ani przez człowieka, ale przez Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który go wskrzesił z martwych²;

1. Dz 9,15; Rz 1,1; 1Kor 1,1; 2Tm 1,1.
2. Dz 3,15; Rz 6,4; 8,11; 1P 1,21.

² I wszyscy bracia, którzy są ze mną, do kościołów¹ Galacji:

1. Dz 9,31; Rz 16,4.16; 1Kor 11,16; 14,33; Obj 1,11.

³ Łaska wam i pokój od Boga Ojca i naszego Pana Jezusa Chrystusa;

⁴ Który wydał¹ samego siebie za nasze grzechy, aby nas wyrwać z obecnego złego świata² według woli Boga i Ojca naszego;

1. Mt 20,28; Mk 10,45; Ef 5,25; 1Tm 2,6; Tt 2,14.
2. J 15,18-19; Rz 12,2; 2Kor 4,4; Ef 6,12; Kol 1,13; Jk 4,4; 1J 2,15.

⁵ Któremu chwała na wieki wieków. Amen.

⁶ Dziwię się, że tak szybko dajecie się odwieść od tego, który was powołał ku łasce Chrystusa, do innej ewangelii;

⁷ Która nie jest inną; są tylko pewni ludzie, którzy was niepokoją i chcą wypaczyć¹ ewangelię Chrystusa.

1. Dz 15,1.24; 2Kor 2,17; 1Tm 4,1-5; 2P 2,1-2.

⁸ Lecz choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam ewangelię inną od tej, którą wam głosiliśmy, niech będzie przeklęty¹.

1. Mt 25,41; 1Kor 16,22; 2P 2,14; Pwt 13,1-5.

⁹ Jak powiedzieliśmy przedtem, tak i teraz znowu mówię: Gdyby wam ktoś głosił ewangelię inną od tej, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty.

¹⁰ Czy teraz bowiem chcę pozyskać ludzi, czy Boga? Albo czy staram się przypodobać ludziom? Gdybym nadal ludziom chciał się przypodobać, nie byłbym sługą Chrystusa¹.

1. Mt 22,16; Dz 4,19; 5,29; Ef 6,6; Kol 3,22; 1Tes 2,4; Jk 4,4.

¹¹ A oznajmiam wam, bracia, że głoszona przeze mnie ewangelia¹ nie jest według człowieka.

1. 1Kor 15,1-3.

¹² Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się jej od człowieka, ale przez objawienie Jezusa Chrystusa.

¹³ Słyszeliście bowiem o moim dawniejszym postępowaniu w judaizmie, że ponad miarę prześladowałem kościół Boży i niszczyłem go¹;

1. Dz 26,4-11; 1Kor 15,9; Flp 3,4-9; 1Tm 1,13.

¹⁴ I wyprzedzałem w judaizmie¹ wielu moich rówieśników z mojego narodu, będąc bardzo gorliwym zwolennikiem moich ojczystych tradycji.

1. Dz 26,5; Jk 1,26-27.

¹⁵ Lecz gdy upodobało się Bogu, który mnie odłączył w łonie mojej matki i powołał swoją łaską¹;

1. Pwt 7,7-8; Jr 1,5; Łk 1,15.

¹⁶ Aby objawić swego Syna we mnie, abym głosił go wśród pogan, natychmiast, nie radząc się ciała i krwi¹;

1. Mt 16,17; 2Kor 4,6; 1Tm 1,16.

¹⁷ Ani nie udając się do Jerozolimy, do tych, którzy przede mną byli apostołami, poszedłem do Arabii, po czym znowu wróciłem do Damaszku.

¹⁸ Potem, trzy lata później, udałem się do Jerozolimy, aby zobaczyć się z Piotrem, u którego przebywałem piętnaście dni.

¹⁹ A spośród apostołów nie widziałem żadnego innego poza Jakubem, bratem¹ Pana.

1. Ps 69,8; Mk 6,3; 1Kor 15,7; J 7,5.

²⁰ Oświadczam przed Bogiem, że w tym, co do was piszę, nie kłamię.

²¹ Potem udałem się w okolice Syrii i Cylicji;

²² A nie byłem osobiście znany kościołom Judei, które są w Chrystusie.

²³ Słyszeli tylko: ten, który kiedyś nas prześladował, teraz głosi wiarę, którą przedtem niszczył.

²⁴ I chwalili Boga z mojego powodu.

Rozdział 2

¹ Potem, po czternastu latach, udałem się ponownie do Jerozolimy wraz z Barnabą¹, wziąwszy ze sobą także Tytusa².

1. Dz 15,1-2.
2. 2Kor 8,16.23; Tt 1,4.

² A udałem się tam zgodnie z objawieniem i przedstawiłem im ewangelię¹, którą głoszę wśród pogan, osobno zaś tym, którzy cieszą się uznaniem, aby się czasem nie okazało, że biegnę albo biegłem na próżno².

1. Rz 16,25; 2Tm 2,8.
2. 1Kor 9,26; Flp 2,16; 1Tes 3,5.

³ Lecz nawet Tytusa, który był ze mną, nie zmuszono do obrzezania¹, mimo że był Grekiem;

1. Ga 5,2-6; Dz 15,24; 16,3.

⁴ A to z powodu wprowadzonych fałszywych¹ braci, którzy się wkradli, aby wyszpiegować naszą wolność², jaką mamy w Chrystusie Jezusie, aby nas zniewolić.

1. 2Kor 11,13.26; 1J 4,1; 2P 2,1.
2. Ga 5,1.13.

⁵ Nie ustąpiliśmy im ani na chwilę i nie poddaliśmy się, aby pozostała wśród was prawda ewangelii.

⁶ A co do cieszących się uznaniem – jakimi kiedyś byli, jest dla mnie bez znaczenia, Bóg bowiem nie ma względu na osobę¹ – ci więc, którzy cieszą się uznaniem, nic mi nie narzucili.

1. Dz 10,34; Rz 2,11.

⁷ Wręcz przeciwnie, gdy widzieli, że została mi powierzona ewangelia wśród nieobrzezanych¹, jak Piotrowi wśród obrzezanych²;

1. Rz 11,13.
2. 1P 1,1.

⁸ (Ten bowiem, który działał skutecznie przez Piotra w sprawowaniu apostolstwa wśród obrzezanych, skutecznie działał i we mnie wśród pogan);

⁹ I gdy poznali daną mi łaskę, Jakub¹, Kefas i Jan, którzy są uważani za filary, podali mnie i Barnabie prawicę na znak wspólnoty, abyśmy my poszli do pogan, a oni do obrzezanych.

1. Ga 1,19; Dz 15,13.

¹⁰ Bylebyśmy tylko pamiętali o ubogich, co też gorliwie starałem się czynić.

¹¹ A gdy Piotr przybył do Antiochii¹, sprzeciwiłem mu się w twarz, bo był godny nagany.

1. Dz 11,19-26.

¹² Zanim bowiem przyszli niektórzy od Jakuba, jadał razem z poganami. Gdy zaś oni przyszli, odsunął się i odłączył, obawiając się tych, którzy byli z obrzezania.

¹³ A razem z nim obłudnie postępowali i inni Żydzi, tak że i Barnaba dał się wciągnąć w tę ich obłudę.

¹⁴ Lecz gdy zobaczyłem, że nie postępują zgodnie z prawdą ewangelii, powiedziałem Piotrowi wobec wszystkich: Jeśli ty, będąc Żydem, żyjesz po pogańsku, a nie po żydowsku, czemu przymuszasz pogan, aby żyli po żydowsku?

¹⁵ My, którzy jesteśmy Żydami z urodzenia, a nie grzesznikami z pogan;

¹⁶ Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa¹, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary² Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.

1. Ga 3,10-14; Dz 13,39; Rz 3,19-28; 4,1-15.
2. Rz 5,1; Flp 3,9.

¹⁷ A jeśli my, szukając usprawiedliwienia w Chrystusie, sami okazaliśmy się grzesznikami, to czy Chrystus jest sługą grzechu¹? Nie daj Boże!

1. Rz 6,1.

¹⁸ Jeśli bowiem na nowo buduję to, co zburzyłem, samego siebie czynię przestępcą.

¹⁹ Bo ja przez prawo umarłem dla prawa¹, abym żył dla Boga.

1. Rz 7,4.

²⁰ Z Chrystusem jestem ukrzyżowany¹: żyję², ale już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus. A to, że teraz żyję w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie³.

1. Ga 6,14; Kol 2,11-14.
2. Rz 6,8-11.
3. Mt 20,28.

²¹ Nie odrzucam łaski Boga. Jeśli bowiem przez prawo jest sprawiedliwość, to Chrystus umarł na próżno¹.

1. Ga 5,2-4; Rz 10,3-4.

Rozdział 3

¹ O głupi Galaci! Któż was omamił, abyście nie byli posłuszni prawdzie, was, przed których oczami został wymalowany Jezus Chrystus i wśród których został ukrzyżowany?

² Tego tylko chciałbym się od was dowiedzieć: Czy przez uczynki prawa otrzymaliście Ducha¹, czy przez słuchanie wiary?

1. Ga 3,5.14; Dz 11,15-18; Ef 1,13.

³ Tak głupi jesteście? Rozpoczęliście duchem, a teraz kończycie¹ ciałem?

1. Rdz 6,9; Hbr 7,19.25; 9,9; Mt 5,48; Łk 6,40; 2Kor 13,11.

⁴ Tak wiele cierpieliście na próżno, jeśli rzeczywiście na próżno?

⁵ Ten więc, który udziela wam Ducha i czyni cuda wśród was¹, czyni to przez uczynki prawa czy przez słuchanie wiary?

1. Dz 5,12; Hbr 2,4.

⁶ Tak jak Abraham uwierzył Bogu¹ i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość².

1. Rdz 15,6; Rz 4,3; Jk 2,23.
2. Rz 4,6.11.22.24.

⁷ Wiedzcie zatem, że ci, którzy są z wiary, ci są synami Abrahama.

⁸ A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody¹.

1. Rdz 12,3.

⁹ Tak więc ci, którzy są z wiary, dostępują błogosławieństwa wraz z wierzącym Abrahamem.

¹⁰ Na wszystkich bowiem, którzy są z uczynków prawa, ciąży przekleństwo, bo jest napisane¹: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w wypełnianiu wszystkiego², co jest napisane w księdze Prawa.

1. Pwt 11,26-28; 27,26.
2. Rz 3,19-20; Jk 2,9-11.

¹¹ A że przez prawo nikt nie jest usprawiedliwiony¹ przed Bogiem, jest oczywiste, bo: Sprawiedliwy będzie żył z wiary².

1. Ga 2,16; Kaz 7,20.
2. Ha 2,4; Rz 1,17.

¹² Prawo zaś nie jest z wiary¹, lecz: Człowiek, który je wypełnia, przez nie będzie żył².

1. Rz 9,31-32.
2. Kpł 18,5; Rz 10,5-6.

¹³ Chrystus odkupił¹ nas z przekleństwa prawa, stając się za nas przekleństwem (bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie²);

1. Ga 4,5; Rz 3,24-25; Kol 1,14.
2. Pwt 21,23.

¹⁴ Aby błogosławieństwo Abrahama w Chrystusie Jezusie przeszło na pogan i abyśmy przez wiarę otrzymali obietnicę¹ Ducha.

1. Dz 1,4; 2,33.

¹⁵ Bracia, mówię po ludzku: Przecież nawet zatwierdzonego testamentu¹ człowieka nikt nie obala ani do niego nic nie dodaje.

1. Hbr 9,17.

¹⁶ Otóż Abrahamowi¹ i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi²: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus.

1. Rdz 12,3; 13,15; 17,7.
2. Rdz 22,18; 26,3-4.

¹⁷ To zaś mówię: Przymierza zatwierdzonego przedtem przez Boga względem Chrystusa nie znosi prawo, które powstało czterysta trzydzieści lat¹ później, tak aby unieważnić obietnicę.

1. Wj 12,40-41.

¹⁸ Jeśli bowiem dziedzictwo jest z prawa¹, to już nie z obietnicy. Lecz Bóg darował je Abrahamowi przez obietnicę².

1. Rz 4,13.
2. Rdz 22,16-17.

¹⁹ Po co więc prawo¹? Zostało dodane z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka², któremu złożono obietnicę, ustanowione przez aniołów ręką pośrednika.

1. Ga 3,23-25; Rz 3,19-23; 5,12-13; 7,8-13; 1Tm 1,8-9.
2. Ga 4,4.

²⁰ Lecz pośrednik nie jest dla jednego, ale Bóg jest jeden.

²¹ Czy więc prawo jest przeciwko obietnicom Boga? Nie daj Boże! Gdyby bowiem zostało dane prawo, które mogłoby ożywiać, sprawiedliwość rzeczywiście byłaby z prawa.

²² Lecz Pismo zamknęło wszystko pod grzech, aby obietnica z wiary Jezusa Chrystusa została dana wierzącym.

²³ Zanim zaś przyszła wiara, byliśmy poddani pod straż prawa i trzymani w zamknięciu aż do tej wiary, która potem miała być objawiona.

²⁴ Tak więc prawo było naszym pedagogiem do Chrystusa, abyśmy z wiary byli usprawiedliwieni¹.

1. Dz 13,38-39; Rz 10,4.

²⁵ Lecz gdy przyszła wiara, już nie jesteśmy pod pedagogiem.

²⁶ Wszyscy bowiem jesteście synami Bożymi¹ przez wiarę w Chrystusa Jezusa.

1. J 1,12; Rz 8,16.

²⁷ Bo wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie¹, przyodzialiście się w Chrystusa.

1. Mt 3,11; Rz 6,3-5; 1Kor 12,13; Kol 2,10-12.

²⁸ Nie ma Żyda ani Greka¹, nie ma niewolnika ani wolnego², nie ma mężczyzny ani kobiety; wszyscy bowiem jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.

1. Rz 10,12; Kol 3,11.
2. Ga 4,7.

²⁹ A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.

Rozdział 4

¹ Mówię więc: Dopóki dziedzic jest dzieckiem, niczym się nie różni od sługi, chociaż jest panem wszystkiego.

² Lecz jest poddany opiekunom i zarządcom aż do czasu wyznaczonego przez ojca.

³ Podobnie i my, gdy byliśmy dziećmi, byliśmy w niewoli żywiołów tego świata¹.

1. Kol 2,8.20.

⁴ Lecz gdy nadeszła pełnia czasu¹, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z kobiety², zrodzonego pod prawem;

1. Rdz 18,10; Ef 1,10; Hbr 9,26.
2. Rdz 3,15; Rz 1,3.

⁵ Aby wykupił¹ tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia².

1. Dz 20,28; Ef 1,7; Tt 2,14.
2. Rz 8,23; Ef 1,5.

⁶ A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swego Syna¹, wołającego: Abba², Ojcze!

1. Rz 8,9; 1P 1,11.
2. Rz 8,15.

⁷ Tak więc już nie jesteś sługą, ale synem, a jeśli synem, to i dziedzicem Bożym¹ przez Chrystusa.

1. Ps 16,5; Rz 8,17.

⁸ Wprawdzie dawniej, gdy nie znaliście Boga, służyliście tym, którzy z natury nie są bogami¹.

1. 1Tes 1,9.

⁹ Ale teraz, gdy poznaliście Boga, a raczej gdy zostaliście przez Boga poznani¹, jakże możecie ponownie wracać do słabych i nędznych żywiołów, którym ponownie chcecie służyć?

1. Mt 11,27; 1J 5,20; 2Tm 2,19.

¹⁰ Zachowujecie dni i miesiące, pory i lata¹.

1. Kol 2,16.

¹¹ Boję się o was, czy przypadkiem na próżno nie trudziłem się nad wami.

¹² Bracia, proszę was, bądźcie tacy jak ja, gdyż i ja jestem taki jak wy. W niczym mnie nie skrzywdziliście.

¹³ Wiecie przecież, że pierwszy raz głosiłem wam ewangelię w słabości¹ ciała.

1. 1Kor 2,3; 2Kor 12,7-10.

¹⁴ A mojej cielesnej próby nie lekceważyliście sobie ani nie wzgardziliście, ale przyjęliście mnie jak anioła Boga, jak samego Chrystusa Jezusa.

¹⁵ Gdzież więc się podziało to wasze błogosławieństwo? Daję wam bowiem świadectwo, że gdyby to było możliwe, wyłupilibyście sobie oczy i dali je mnie.

¹⁶ Czy mówiąc wam prawdę¹, stałem się waszym nieprzyjacielem?

1. J 8,45.

¹⁷ Gorliwie o was zabiegają niedobrze, lecz chcą was odłączyć, abyście o nich zabiegali.

¹⁸ A zawsze jest dobrze zabiegać gorliwie¹ o to, co dobre, a nie tylko wtedy, gdy jestem obecny wśród was.

1. Tt 2,14; Obj 3,19.

¹⁹ Moje dzieci¹, które znowu w bólach rodzę, aż Chrystus w was się ukształtuje;

1. 1Tm 1,2; Tt 1,4; Flm 1,10; 1J 2,1.

²⁰ Chciałbym teraz być wśród was i zmienić swój głos, ponieważ jestem zaniepokojony o was.

²¹ Powiedzcie mi, wy, którzy chcecie być pod prawem¹, czy nie słuchacie, co mówi prawo?

1. Ga 3,10; Rz 6,14.

²² Napisane¹ jest bowiem, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej.

1. Rdz 16,15; 21,2.

²³ Lecz ten z niewolnicy urodził się według ciała, ten zaś z wolnej – według obietnicy¹.

1. Rdz 17,15-19; Rz 4,18-21; 9,7-8; Hbr 11,11.

²⁴ Ma to znaczenie alegoryczne¹: te kobiety oznaczają dwa przymierza²: jedno z góry Synaj, które rodzi w niewolę – jest nim Hagar.

1. 1Kor 10,11.
2. Hbr 8,6-13; 9,15-24; 10,16; 12,24.

²⁵ Hagar bowiem to góra Synaj w Arabii, a odpowiada ona dzisiejszemu Jeruzalem, bo jest ono w niewoli wraz ze swoimi dziećmi.

²⁶ Natomiast Jeruzalem¹, które jest w górze, jest wolne i ono jest matką nas wszystkich.

1. Hbr 12,22; Obj 3,12; 21,2.

²⁷ Napisane¹ jest bowiem: Raduj się, niepłodna, która nie rodzisz, wykrzyknij i zawołaj, która nie znasz bólów porodowych, bo ta opuszczona ma więcej dzieci niż ta, która ma męża.

1. Iz 54,1; Ps 113,9.

²⁸ My więc, bracia, jak Izaak jesteśmy dziećmi obietnicy¹.

1. Ga 3,29; Rz 9,8.

²⁹ Lecz jak kiedyś ten, który urodził się według ciała, prześladował¹ tego, który urodził się według Ducha, tak dzieje się i teraz.

1. Rdz 21,9.

³⁰ Co jednak mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna. Nie będzie bowiem syn niewolnicy dziedziczył z synem wolnej¹.

1. Rdz 21,10.

³¹ Tak więc, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej¹.

1. J 8,36; Hbr 2,15.

Rozdział 5

¹ Trwajcie więc w tej wolności¹, którą nas Chrystus wyzwolił, i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli².

1. Ga 2,4; Rz 8,21; 2Kor 3,17; 1P 2,16.
2. Dz 15,10; Kol 2,18.

² Oto ja, Paweł, mówię wam, że jeśli dacie się obrzezać¹, Chrystus na nic wam się nie przyda.

1. Dz 15,1.

³ A oświadczam raz jeszcze każdemu człowiekowi, który daje się obrzezać, że jest zobowiązany wypełnić całe prawo¹.

1. Rz 2,25.

⁴ Pozbawiliście się Chrystusa¹ wszyscy, którzy usprawiedliwiacie się przez prawo; wypadliście z łaski².

1. Ga 2,21.
2. Hbr 6,4-6; 10,38-39; 12,15.

⁵ My bowiem przez Ducha oczekujemy nadziei¹ sprawiedliwości z wiary.

1. Tt 3,7.

⁶ Bo w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie nic nie znaczy¹, ani nieobrzezanie, ale wiara, która działa przez miłość².

1. Ga 6,15; Kol 3,11.
2. Ef 1,15; 3,17; 1Tes 1,3; 5,8; Flm 1,5.

⁷ Biegliście¹ dobrze. Któż wam przeszkodził, abyście nie byli posłuszni prawdzie?

1. Mt 13,21; 1Kor 9,24; Hbr 12,1.

⁸ Namawianie to nie pochodzi od tego, który was powołuje.

⁹ Trochę zakwasu¹ całe ciasto zakwasza.

1. Mt 16,7-12; Mk 8,15; Łk 12,1; 1Kor 5,6-7.

¹⁰ Mam co do was przekonanie w Panu, że nie będziecie innego zdania. A ten, kto was niepokoi, zostanie osądzony, kimkolwiek by był.

¹¹ A ja, bracia, jeśli nadal obrzezanie głoszę, to dlaczego jeszcze cierpię¹ prześladowanie? Przecież wtedy zniesione byłoby zgorszenie krzyża.

1. Ga 6,12.

¹² Bodajby byli odcięci ci, którzy was niepokoją.

¹³ Bo wy, bracia, zostaliście powołani do wolności, tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale z miłości służcie jedni drugim.

¹⁴ Całe bowiem prawo wypełnia się w tym jednym słowie, mianowicie: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie¹.

1. Mt 7,12; 22,39-40.

¹⁵ Lecz jeśli wzajemnie się kąsacie¹ i pożeracie, uważajcie, abyście się wzajemnie nie zjedli.

1. Jk 3,13-16.

¹⁶ Mówię więc: Postępujcie¹ w Duchu, a nie spełnicie pożądania ciała.

1. Rz 8,1-14; 2Kor 5,7; 10,3; Dn 9,10; Ez 36,27.

¹⁷ Ciało bowiem pożąda na przekór Duchowi¹, a Duch na przekór ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.

1. Rz 7,22-23.

¹⁸ Lecz jeśli jesteście prowadzeni przez Ducha, nie jesteście pod prawem.

¹⁹ A znane są uczynki ciała¹, którymi są: cudzołóstwo², nierząd³, nieczystość⁴, rozpusta⁵;

1. Rz 1,21-31; Kol 3,5; 1Tm 1,9-10.
2. Wj 20,14; Kpł 20,10; Ez 16,32; Mt 5,27-28; 2P 2,14.
3. Mt 5,32; 15,19; J 8,41; 1Kor 5,1; 6,18; 7,2; Jud 1,7.
4. 1Tes 4,7.
5. 1P 4,3.

²⁰ Bałwochwalstwo, czary¹, nienawiść, niezgoda, zawiść, gniew, spory, kłótnie, herezje;

1. 1Sm 15,23; 2Krn 33,6.

²¹ Zazdrość, zabójstwa, pijaństwo, hulanki i tym podobne; o nich wam mówię, jak już przedtem powiedziałem, że ci, którzy takie rzeczy czynią, królestwa Bożego nie odziedziczą¹.

1. 1Kor 6,9-10; 15,50; Ef 5,5.

²² Owocem zaś Ducha¹ jest miłość², radość, pokój, cierpliwość³, życzliwość, dobroć, wiara;

1. Mt 12,33; J 15,1-5.16; Ef 5,9.
2. 1Kor 13,1-13.
3. Rz 2,4; 2Kor 6,6; Ef 4,2; Kol 1,11; 2P 3,15.

²³ Łagodność, powściągliwość. Przeciwko takim nie ma prawa.

²⁴ A ci, którzy należą do Chrystusa, ukrzyżowali swoje ciało¹ wraz z namiętnościami i pożądliwościami.

1. Rz 6,6; 13,14; 1P 2,11.

²⁵ Jeśli żyjemy w Duchu¹, w Duchu też postępujmy.

1. J 6,63; 2Kor 3,6.

²⁶ Nie bądźmy żądni próżnej chwały¹, jedni drugich drażniąc, jedni drugim zazdroszcząc.

1. Flp 2,3.

Rozdział 6

¹ Bracia, jeśli przydarzy się komuś jakiś upadek¹, wy, którzy jesteście duchowi, poprawiajcie takiego w duchu łagodności², uważając każdy na samego siebie, abyś i ty nie był kuszony³.

1. Mt 6,14-15; 18,35; Jk 5,16.
2. 1Kor 10,12; 2Tes 3,14-15; 2Tm 2,25.
3. 1Tes 3,5.

² Jedni drugich brzemiona noście, a tak wypełniajcie prawo Chrystusa¹.

1. Wj 23,4-5; Mt 8,17; Rz 15,1.

³ Jeśli bowiem ktoś uważa, że jest czymś, będąc niczym, ten zwodzi samego siebie¹.

1. Prz 25,14; 26,12; Łk 18,11; Rz 12,3.

⁴ Każdy zaś niech bada swoje własne czyny, a wtedy będzie mieć powód do chluby w samym sobie, a nie w kimś innym¹.

1. Prz 14,14; 2Kor 1,12-18.

⁵ Każdy bowiem poniesie swoje własne brzemię¹.

1. Rz 2,6; 14,12.

⁶ A ten, kto jest nauczany słowa, niech udziela¹ ze wszystkich dóbr temu, który go naucza.

1. Pwt 12,19; Rz 15,27; 1Kor 9,9-14; Flp 4,14-19; 1Tm 5,17-18; Hbr 13,16.

⁷ Nie łudźcie się¹, Bóg nie da się z siebie naśmiewać. Co bowiem człowiek sieje², to też żąć będzie.

1. Ab 1,3; 1Kor 6,9; 15,33; Jk 1,22; 1J 1,8.
2. Hi 4,8; Oz 8,7.

⁸ Bo kto sieje dla swego ciała, z ciała żąć będzie zniszczenie. Kto zaś sieje dla Ducha, z Ducha żąć będzie życie wieczne.

⁹ A w czynieniu dobra nie bądźmy znużeni, bo w swoim czasie żąć będziemy, jeśli nie ustaniemy¹.

1. 1Kor 15,58; 2Tes 3,13; Hbr 12,3.

¹⁰ Dlatego więc, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim¹, a zwłaszcza domownikom wiary.

1. 1Tm 2,1; 1Tes 5,15.

¹¹ Widzicie, jaki długi list napisałem do was własnoręcznie.

¹² Ci wszyscy, którzy chcą się podobać według ciała, przymuszają was do obrzezania, aby tylko nie cierpieć prześladowania z powodu krzyża Chrystusa.

¹³ Ci bowiem, którzy są obrzezani, sami nie zachowują prawa, ale chcą, abyście wy dali się obrzezać, żeby się chlubić waszym ciałem.

¹⁴ Co do mnie, nie daj Boże, abym się miał chlubić z czegoś innego, jak tylko z krzyża naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego świat jest ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata¹.

1. Flp 3,8; 1Kor 2,2.

¹⁵ W Chrystusie Jezusie bowiem ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, ale nowe stworzenie¹.

1. 2Kor 5,17; Ef 4,24; Kol 3,10.

¹⁶ A na tych wszystkich, którzy będą postępować według tej zasady, niech przyjdzie pokój i miłosierdzie, i na Izraela Bożego.

¹⁷ Odtąd niech mi nikt nie sprawia przykrości. Ja bowiem na swoim ciele noszę piętna Pana Jezusa.

¹⁸ Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z waszym duchem, bracia. Amen. List do Galacjan został napisany z Rzymu.