Rozdział 2

¹ Potem, po czternastu latach, udałem się ponownie do Jerozolimy wraz z Barnabą¹, wziąwszy ze sobą także Tytusa².

1. Dz 15,1-2.
2. 2Kor 8,16.23; Tt 1,4.

² A udałem się tam zgodnie z objawieniem i przedstawiłem im ewangelię¹, którą głoszę wśród pogan, osobno zaś tym, którzy cieszą się uznaniem, aby się czasem nie okazało, że biegnę albo biegłem na próżno².

1. Rz 16,25; 2Tm 2,8.
2. 1Kor 9,26; Flp 2,16; 1Tes 3,5.

³ Lecz nawet Tytusa, który był ze mną, nie zmuszono do obrzezania¹, mimo że był Grekiem;

1. Ga 5,2-6; Dz 15,24; 16,3.

⁴ A to z powodu wprowadzonych fałszywych¹ braci, którzy się wkradli, aby wyszpiegować naszą wolność², jaką mamy w Chrystusie Jezusie, aby nas zniewolić.

1. 2Kor 11,13.26; 1J 4,1; 2P 2,1.
2. Ga 5,1.13.

⁵ Nie ustąpiliśmy im ani na chwilę i nie poddaliśmy się, aby pozostała wśród was prawda ewangelii.

⁶ A co do cieszących się uznaniem – jakimi kiedyś byli, jest dla mnie bez znaczenia, Bóg bowiem nie ma względu na osobę¹ – ci więc, którzy cieszą się uznaniem, nic mi nie narzucili.

1. Dz 10,34; Rz 2,11.

⁷ Wręcz przeciwnie, gdy widzieli, że została mi powierzona ewangelia wśród nieobrzezanych¹, jak Piotrowi wśród obrzezanych²;

1. Rz 11,13.
2. 1P 1,1.

⁸ (Ten bowiem, który działał skutecznie przez Piotra w sprawowaniu apostolstwa wśród obrzezanych, skutecznie działał i we mnie wśród pogan);

⁹ I gdy poznali daną mi łaskę, Jakub¹, Kefas i Jan, którzy są uważani za filary, podali mnie i Barnabie prawicę na znak wspólnoty, abyśmy my poszli do pogan, a oni do obrzezanych.

1. Ga 1,19; Dz 15,13.

¹⁰ Bylebyśmy tylko pamiętali o ubogich, co też gorliwie starałem się czynić.

¹¹ A gdy Piotr przybył do Antiochii¹, sprzeciwiłem mu się w twarz, bo był godny nagany.

1. Dz 11,19-26.

¹² Zanim bowiem przyszli niektórzy od Jakuba, jadał razem z poganami. Gdy zaś oni przyszli, odsunął się i odłączył, obawiając się tych, którzy byli z obrzezania.

¹³ A razem z nim obłudnie postępowali i inni Żydzi, tak że i Barnaba dał się wciągnąć w tę ich obłudę.

¹⁴ Lecz gdy zobaczyłem, że nie postępują zgodnie z prawdą ewangelii, powiedziałem Piotrowi wobec wszystkich: Jeśli ty, będąc Żydem, żyjesz po pogańsku, a nie po żydowsku, czemu przymuszasz pogan, aby żyli po żydowsku?

¹⁵ My, którzy jesteśmy Żydami z urodzenia, a nie grzesznikami z pogan;

¹⁶ Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa¹, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary² Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.

1. Ga 3,10-14; Dz 13,39; Rz 3,19-28; 4,1-15.
2. Rz 5,1; Flp 3,9.

¹⁷ A jeśli my, szukając usprawiedliwienia w Chrystusie, sami okazaliśmy się grzesznikami, to czy Chrystus jest sługą grzechu¹? Nie daj Boże!

1. Rz 6,1.

¹⁸ Jeśli bowiem na nowo buduję to, co zburzyłem, samego siebie czynię przestępcą.

¹⁹ Bo ja przez prawo umarłem dla prawa¹, abym żył dla Boga.

1. Rz 7,4.

²⁰ Z Chrystusem jestem ukrzyżowany¹: żyję², ale już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus. A to, że teraz żyję w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie³.

1. Ga 6,14; Kol 2,11-14.
2. Rz 6,8-11.
3. Mt 20,28.

²¹ Nie odrzucam łaski Boga. Jeśli bowiem przez prawo jest sprawiedliwość, to Chrystus umarł na próżno¹.

1. Ga 5,2-4; Rz 10,3-4.