Rozdział 4

¹ Mówię więc: Dopóki dziedzic jest dzieckiem, niczym się nie różni od sługi, chociaż jest panem wszystkiego.

² Lecz jest poddany opiekunom i zarządcom aż do czasu wyznaczonego przez ojca.

³ Podobnie i my, gdy byliśmy dziećmi, byliśmy w niewoli żywiołów tego świata¹.

1. Kol 2,8.20.

⁴ Lecz gdy nadeszła pełnia czasu¹, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z kobiety², zrodzonego pod prawem;

1. Rdz 18,10; Ef 1,10; Hbr 9,26.
2. Rdz 3,15; Rz 1,3.

⁵ Aby wykupił¹ tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia².

1. Dz 20,28; Ef 1,7; Tt 2,14.
2. Rz 8,23; Ef 1,5.

⁶ A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swego Syna¹, wołającego: Abba², Ojcze!

1. Rz 8,9; 1P 1,11.
2. Rz 8,15.

⁷ Tak więc już nie jesteś sługą, ale synem, a jeśli synem, to i dziedzicem Bożym¹ przez Chrystusa.

1. Ps 16,5; Rz 8,17.

⁸ Wprawdzie dawniej, gdy nie znaliście Boga, służyliście tym, którzy z natury nie są bogami¹.

1. 1Tes 1,9.

⁹ Ale teraz, gdy poznaliście Boga, a raczej gdy zostaliście przez Boga poznani¹, jakże możecie ponownie wracać do słabych i nędznych żywiołów, którym ponownie chcecie służyć?

1. Mt 11,27; 1J 5,20; 2Tm 2,19.

¹⁰ Zachowujecie dni i miesiące, pory i lata¹.

1. Kol 2,16.

¹¹ Boję się o was, czy przypadkiem na próżno nie trudziłem się nad wami.

¹² Bracia, proszę was, bądźcie tacy jak ja, gdyż i ja jestem taki jak wy. W niczym mnie nie skrzywdziliście.

¹³ Wiecie przecież, że pierwszy raz głosiłem wam ewangelię w słabości¹ ciała.

1. 1Kor 2,3; 2Kor 12,7-10.

¹⁴ A mojej cielesnej próby nie lekceważyliście sobie ani nie wzgardziliście, ale przyjęliście mnie jak anioła Boga, jak samego Chrystusa Jezusa.

¹⁵ Gdzież więc się podziało to wasze błogosławieństwo? Daję wam bowiem świadectwo, że gdyby to było możliwe, wyłupilibyście sobie oczy i dali je mnie.

¹⁶ Czy mówiąc wam prawdę¹, stałem się waszym nieprzyjacielem?

1. J 8,45.

¹⁷ Gorliwie o was zabiegają niedobrze, lecz chcą was odłączyć, abyście o nich zabiegali.

¹⁸ A zawsze jest dobrze zabiegać gorliwie¹ o to, co dobre, a nie tylko wtedy, gdy jestem obecny wśród was.

1. Tt 2,14; Obj 3,19.

¹⁹ Moje dzieci¹, które znowu w bólach rodzę, aż Chrystus w was się ukształtuje;

1. 1Tm 1,2; Tt 1,4; Flm 1,10; 1J 2,1.

²⁰ Chciałbym teraz być wśród was i zmienić swój głos, ponieważ jestem zaniepokojony o was.

²¹ Powiedzcie mi, wy, którzy chcecie być pod prawem¹, czy nie słuchacie, co mówi prawo?

1. Ga 3,10; Rz 6,14.

²² Napisane¹ jest bowiem, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej.

1. Rdz 16,15; 21,2.

²³ Lecz ten z niewolnicy urodził się według ciała, ten zaś z wolnej – według obietnicy¹.

1. Rdz 17,15-19; Rz 4,18-21; 9,7-8; Hbr 11,11.

²⁴ Ma to znaczenie alegoryczne¹: te kobiety oznaczają dwa przymierza²: jedno z góry Synaj, które rodzi w niewolę – jest nim Hagar.

1. 1Kor 10,11.
2. Hbr 8,6-13; 9,15-24; 10,16; 12,24.

²⁵ Hagar bowiem to góra Synaj w Arabii, a odpowiada ona dzisiejszemu Jeruzalem, bo jest ono w niewoli wraz ze swoimi dziećmi.

²⁶ Natomiast Jeruzalem¹, które jest w górze, jest wolne i ono jest matką nas wszystkich.

1. Hbr 12,22; Obj 3,12; 21,2.

²⁷ Napisane¹ jest bowiem: Raduj się, niepłodna, która nie rodzisz, wykrzyknij i zawołaj, która nie znasz bólów porodowych, bo ta opuszczona ma więcej dzieci niż ta, która ma męża.

1. Iz 54,1; Ps 113,9.

²⁸ My więc, bracia, jak Izaak jesteśmy dziećmi obietnicy¹.

1. Ga 3,29; Rz 9,8.

²⁹ Lecz jak kiedyś ten, który urodził się według ciała, prześladował¹ tego, który urodził się według Ducha, tak dzieje się i teraz.

1. Rdz 21,9.

³⁰ Co jednak mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna. Nie będzie bowiem syn niewolnicy dziedziczył z synem wolnej¹.

1. Rdz 21,10.

³¹ Tak więc, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej¹.

1. J 8,36; Hbr 2,15.