Rozdział 11

¹ O, gdybyście mogli trochę znieść moje głupstwo! Doprawdy znoście mnie.

² Jestem bowiem zazdrosny o was Bożą zazdrością¹; zaślubiłem was bowiem jednemu mężowi, aby przedstawić was Chrystusowi² jako czystą dziewicę.

1. Wj 20,5; 34,14; Pwt 4,24.
2. Rz 7,1-4; Ef 5,27; Kol 1,28.

³ Lecz boję się, by czasem, tak jak wąż swoją przebiegłością oszukał Ewę¹, tak też wasze umysły nie zostały skażone i nie odstąpiły od prostoty, która jest w Chrystusie.

1. Rdz 3,1-13; 1Tm 2,14.

⁴ Gdyby bowiem przyszedł ktoś i głosił innego Jezusa¹, którego my nie głosiliśmy, albo gdybyście przyjęli innego ducha², którego nie otrzymaliście, albo inną ewangelię³, której nie przyjęliście, znosilibyście go z łatwością.

1. Dz 4,12.
2. Ef 4,4-5.
3. Ga 1,7-8.

⁵ A uważam, że w niczym nie ustępowałem tym wielkim apostołom¹.

1. 1Kor 15,9-10; 2Kor 12,11-12; Ga 2,6-9.

⁶ Bo chociaż jestem prostakiem w mowie, to jednak nie w poznaniu; lecz staliśmy się jawni wobec was we wszystkim, pod każdym względem.

⁷ Czyż popełniłem grzech, uniżając samego siebie, abyście wy byli wywyższeni, że za darmo głosiłem wam ewangelię Bożą¹?

1. Rz 1,1; 15,16; 1Tes 2,8-9.

⁸ Ograbiłem inne kościoły, biorąc od nich zapłatę, aby wam służyć.

⁹ A gdy byłem u was i znalazłem się w potrzebie, nikomu nie byłem ciężarem; mój niedostatek bowiem uzupełnili bracia, którzy przybyli z Macedonii. Pilnowałem się, aby w niczym nie być dla was ciężarem, i nadal będę się pilnował.

¹⁰ Jak prawda Chrystusa jest we mnie, tak tej chluby nikt mi nie odbierze w granicach Achai.

¹¹ Dlaczego? Czy dlatego, że was nie miłuję? Bóg to wie.

¹² Co zaś czynię, nadal będę czynił, aby pozbawić okazji tych, którzy jej szukają, aby w tym, z czego się chlubią, okazali się takimi jak my.

¹³ Tacy bowiem są fałszywymi apostołami¹, podstępnymi pracownikami, którzy przybierają postać apostołów Chrystusa.

1. Mt 7,15; 2P 2,1; 1J 4,1; Obj 2,2.

¹⁴ I nic dziwnego, sam bowiem szatan¹ przybiera postać anioła światłości.

1. 2Kor 2,11; 1Krn 21,1; Hi 1,6-9; Ps 109,6; Za 3,1; Mt 4,10; 16,23; Rz 16,20; 1Tes 2,18; Obj 12,9.

¹⁵ Nic więc wielkiego, jeśli i jego słudzy przybierają postać sług sprawiedliwości. Koniec ich jednak będzie według ich uczynków¹.

1. Ps 28,4; 62,12; Prz 24,12; Jr 25,14; Lm 3,64; Mt 16,27; 2Tm 1,9; 1P 1,17.

¹⁶ Mówię znowu: Niech nikt nie uważa mnie za głupiego; a jeśli już tak, to przyjmijcie mnie jako głupiego, abym i ja mógł się trochę pochlubić.

¹⁷ Co mówię, nie mówię¹ według Pana, ale jakby w głupocie, w tym śmiałym przechwalaniu się.

1. 2Kor 7,6.12.

¹⁸ Skoro wielu chlubi się według ciała¹, i ja będę się chlubił.

1. Ga 3,3.

¹⁹ Chętnie przecież znosicie głupich, sami będąc mądrymi.

²⁰ Znosicie bowiem, gdy ktoś was bierze w niewolę¹, gdy ktoś was objada, gdy ktoś was wyzyskuje, gdy ktoś wynosi się ponad was, gdy was ktoś policzkuje.

1. Ga 2,4; 4,9.

²¹ Mówię o hańbie, jakbyśmy byli słabi; lecz w czym ktoś jest śmiały – mówię jak głupi – ja też jestem śmiały.

²² Są Hebrajczykami¹? Ja także. Są Izraelitami? Ja także. Są potomstwem Abrahama? Ja także.

1. Wj 3,18; Dz 22,3; Rz 11,1; Flp 3,5.

²³ Są sługami Chrystusa? Mówię jak głupi: Ja jeszcze bardziej; w pracach więcej, w chłostach nad miarę, w więzieniach częściej, w niebezpieczeństwie śmierci wielokroć.

²⁴ Od Żydów pięciokrotnie otrzymałem¹ czterdzieści razów bez jednego.

1. Pwt 25,2-3; Mk 13,9.

²⁵ Trzy razy byłem bity rózgami, raz kamienowany, trzy razy rozbił się ze mną okręt, dzień i noc spędziłem w głębinie morskiej.

²⁶ Często w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od bandytów, w niebezpieczeństwach od własnego narodu, w niebezpieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustyni, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach wśród fałszywych braci;

²⁷ W trudzie i znoju, często w czuwaniu, w głodzie i pragnieniu, często w postach¹, w zimnie i nagości;

1. Ps 35,13; 69,10; Dn 9,3; Jl 2,12; Mt 17,21; Dz 14,23; 1Kor 7,5.

²⁸ A poza tymi sprawami zewnętrznymi, w tym, co mi codziennie ciąży, w trosce o wszystkie kościoły.

²⁹ Któż jest słaby, żebym i ja nie był słaby? Któż się gorszy, żebym i ja nie płonął?

³⁰ Jeśli mam się chlubić, będę się chlubić¹ z moich słabości.

1. 2Kor 12,5; Prz 27,2; Jr 9,23-24.

³¹ Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię.

³² W Damaszku¹ namiestnik króla Aretasa otoczył strażą miasto Damasceńczyków, chcąc mnie schwytać;

1. Dz 9,24.

³³ Ale przez okno spuszczono mnie w koszu przez mur i uszedłem jego rąk.