Rozdział 8

¹ A oznajmiamy wam, bracia, o łasce Bożej, która jest dana kościołom¹ Macedonii;

1. Rz 16,16; 1Kor 11,16.

² Iż w ciężkiej próbie ucisku ich obfita radość i skrajne ubóstwo obfitowały bogactwem ich ofiarności.

³ Zaświadczam bowiem, że według możliwości, a nawet ponad możliwość¹ okazali gotowość;

1. Dz 11,29; 1Kor 16,2; 2Kor 9,6-7.

⁴ Z wielkim naleganiem prosząc nas, abyśmy przyjęli ten dar i ich udział w służbie na rzecz świętych¹.

1. 1Kor 16,15.

⁵ A postąpili nie tylko tak, jak się spodziewaliśmy, ale samych siebie najpierw oddali Panu¹, a potem nam za wolą Boga.

1. 1Sm 1,28; Rz 12,1; 2Kor 5,15.

⁶ Tak, że poprosiliśmy Tytusa, aby tak jak wcześniej zaczął, tak też dokończył u was tego dzieła łaski.

⁷ Jak więc obfitujecie we wszystko, w wiarę, w mowę, w poznanie, we wszelką pilność i w miłość waszą do nas, tak i w tym dziele łaski obfitujcie.

⁸ Nie mówię tego jako rozkaz, lecz abym przez zapał innych wypróbował szczerość¹ waszej miłości.

1. Joz 24,14; 1Kor 5,8; Tt 2,7.

⁹ Znacie bowiem łaskę naszego Pana Jezusa Chrystusa, że będąc bogatym, dla was stał się ubogim¹, abyście wy zostali ubogaceni jego ubóstwem.

1. Mt 8,20; Flp 2,6-8.

¹⁰ A w tej sprawie daję wam swoją radę, gdyż jest to pożyteczne dla was, którzy nie tylko zaczęliście to robić, ale już ubiegłego roku wykazaliście chęć.

¹¹ Teraz więc to, co zaczęliście robić, dokończcie, aby tak, jak była gotowość w chęciach, tak też aby było wykonanie z tego, co macie.

¹² Jeśli bowiem najpierw jest gotowość¹, jest przyjmowana według tego, co kto ma, a nie według tego, czego nie ma.

1. 2Kor 9,7; Wj 25,2; Mk 12,42-44.

¹³ Nie chodzi bowiem o to, żeby innym ulżyć, a was obciążyć;

¹⁴ Lecz o równość, aby teraz wasza obfitość usłużyła ich niedostatkowi, aby też ich obfitość waszemu niedostatkowi usłużyła, tak żeby była równość;

¹⁵ Jak jest napisane¹: Kto wiele nazbierał, nie miał za wiele, a kto mało nazbierał, nie miał za mało.

1. Wj 16,18.

¹⁶ Lecz Bogu niech będą dzięki, który wszczepił taką troskę o was w serce Tytusa;

¹⁷ Że przyjął tę zachętę, a będąc bardziej gorliwym, dobrowolnie wybrał się do was.

¹⁸ Posłaliśmy razem z nim brata, którego sława w ewangelii rozchodzi się po wszystkich kościołach¹.

1. Rz 16,4.

¹⁹ A nie tylko to, ale też został wybrany przez kościoły na towarzysza naszej podróży w tym dziele łaski, którym służymy ku chwale samego Pana i ku okazaniu waszej gotowości;

²⁰ Wystrzegając się tego, aby nas ktoś nie ganił z powodu tego hojnego daru, którym służymy;

²¹ Starając się o to, co uczciwe¹, nie tylko przed Panem, ale też przed ludźmi².

1. Rz 12,17; Flp 4,8.
2. 1Tes 5,22.

²² A posłaliśmy z nimi naszego brata, którego pilność wielokrotnie wypróbowaliśmy w wielu sprawach, a który teraz jest o wiele bardziej pilny, ponieważ ma do was wielkie zaufanie.

²³ A jeśli chodzi o Tytusa, jest on moim towarzyszem i współpracownikiem wśród was, jeśli zaś chodzi o naszych braci, są wysłannikami kościołów i chwałą Chrystusa.

²⁴ Okażcie im więc przed kościołami dowód¹ waszej miłości i naszej chluby z was.

1. 2Kor 2,9; 13,3.