Rozdział 7

¹ Mając więc te obietnice¹, najmilsi, oczyśćmy² się z wszelkiego brudu ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej.

1. Ps 119,9; 2Kor 1,20; 2P 1,4.
2. J 13,10; Jk 4,8; 1J 1,7-9; 3,3.

² Przyjmijcie nas; nikogo nie skrzywdziliśmy, nikogo nie zepsuliśmy, nikogo nie wykorzystaliśmy.

³ Nie mówię tego, aby was potępiać; wcześniej bowiem powiedziałem, że jesteście w naszych sercach na wspólną śmierć i wspólne życie.

⁴ Mam wielką swobodę w mówieniu do was, bardzo się wami chlubię, jestem pełen pociechy, obfituję w radość w każdym naszym ucisku.

⁵ Kiedy bowiem przybyliśmy do Macedonii¹, nasze ciało nie zaznało żadnego odpoczynku, ale zewsząd byliśmy uciśnieni: na zewnątrz walki, a wewnątrz obawy.

1. Dz 20,1.

⁶ Lecz Bóg, który pociesza¹ uniżonych, pocieszył nas przez przybycie Tytusa².

1. 2Kor 1,3-4.
2. Ga 2,1-3; Tt 1,4.

⁷ A nie tylko przez jego przybycie, ale też przez pociechę, jakiej doznał wśród was, gdy opowiedział nam o waszej tęsknocie, o waszym płaczu, o waszej gorliwości względem mnie, tak że uradowałem się jeszcze bardziej.

⁸ Choć bowiem zasmuciłem was listem, nie żałuję tego, a mimo że żałowałem (bo widzę, że ten list zasmucił was, chociaż tylko na chwilę);

⁹ To teraz się raduję, nie dlatego, że byliście zasmuceni, ale że byliście zasmuceni¹ ku pokucie². Zostaliście bowiem zasmuceni według Boga, żebyście w niczym nie ponieśli szkody przez nas.

1. Kaz 7,3.
2. Mt 3,8; 11,20-21; 21,29; Łk 15,7.10; Dz 17,30; 20,21; Rz 2,4.

¹⁰ Bo smutek, który jest według Boga, przynosi pokutę¹ ku zbawieniu, czego nikt nie żałuje; lecz smutek według świata przynosi śmierć.

1. Ez 18,27-30; Jon 3,8-10; Dz 3,19; 2Tm 2,25-26.

¹¹ To bowiem, że byliście zasmuceni według Boga¹, jakąż wielką wzbudziło w was pilność, jakie uniewinnianie się, jakie oburzenie, jaką bojaźń, jaką tęsknotę, jaką gorliwość, jakie wymierzenie kary! We wszystkim okazaliście się czyści w tej sprawie.

1. Ps 34,18; 51,17; Iz 66,2.

¹² Dlatego chociaż pisałem do was, nie pisałem z powodu tego, który wyrządził krzywdę, ani z powodu tego, który krzywdy doznał, lecz aby okazać nasze zatroskanie o was przed Bogiem.

¹³ Tak więc zostaliśmy pocieszeni waszą pociechą. A jeszcze bardziej uradowaliśmy się radością Tytusa, bo jego duch został pokrzepiony przez was wszystkich.

¹⁴ Bo jeśli w czymś chlubiłem się wami przed nim, nie zostałem zawstydzony. Lecz tak, jak mówiliśmy wam wszystko zgodnie z prawdą, tak też nasza chluba przed Tytusem okazała się prawdziwa.

¹⁵ A jego serce jeszcze bardziej skłania się ku wam, gdy wspomina posłuszeństwo was wszystkich i to, jak przyjęliście go z bojaźnią i drżeniem.

¹⁶ Raduję się więc, że we wszystkim mogę wam ufać.