Rozdział 2

¹ I ja, bracia, gdy do was przyszedłem, nie przybyłem z wzniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boga.

² Postanowiłem bowiem nie znać wśród was niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa¹, i to ukrzyżowanego.

1. Ga 6,14; Flp 3,8.

³ I byłem u was w słabości, w bojaźni i z wielkim drżeniem.

⁴ A moja mowa i moje głoszenie nie opierały się na powabnych¹ słowach ludzkiej mądrości, ale na ukazywaniu Ducha i mocy;

1. Sdz 16,5; 2Sm 15,2-6; Prz 7,21; Rz 16,18; Kol 2,4.

⁵ Aby wasza wiara nie opierała się na mądrości ludzkiej, ale na mocy Boga¹.

1. 2Kor 4,7; 6,7.

⁶ Głosimy jednak mądrość wśród doskonałych¹, ale nie mądrość tego świata ani władców tego świata, którzy przemijają;

1. Hi 1,1; Ps 37,37; Mt 5,48; 19,21; Flp 3,12; Jk 3,2; 1P 5,10.

⁷ Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy¹, zakrytą mądrość, którą przed wiekami Bóg przeznaczył ku naszej chwale;

1. Łk 8,10; Rz 16,25; Ef 1,9; Kol 1,27; 2Tes 2,7; Obj 17,5.

⁸ Której nie poznał¹ żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały²;

1. Dz 3,17; 13,27; 1Tm 1,13.
2. Ps 24,7-10; Dz 7,2; Jk 2,1.

⁹ Ale głosimy, jak jest napisane¹: Czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani nie wstąpiło do serca² człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują³.

1. Iz 64,4.
2. Jr 17,9; Rz 11,33-34.
3. Rz 8,28; Jk 1,12; 2,5.

¹⁰ Nam zaś Bóg objawił to przez swojego Ducha. Duch bowiem bada wszystko, nawet głębokości Boga.

¹¹ Bo kto z ludzi wie, co jest w człowieku oprócz ducha ludzkiego¹, który w nim jest? Tak samo i tego, co jest w Bogu, nikt nie zna, oprócz Ducha Bożego.

1. Prz 20,27.

¹² My zaś nie przyjęliśmy ducha świata¹, lecz Ducha, który jest z Boga, żebyśmy wiedzieli, które rzeczy są nam od Boga darowane.

1. Ef 2,2; 1J 4,5.

¹³ A o tym też mówimy nie słowami, których naucza ludzka mądrość, lecz których naucza Duch Święty, stosując do duchowych spraw to, co duchowe¹.

1. 1Kor 9,11; Kol 3,16; Iz 28,10-13.

¹⁴ Lecz cielesny człowiek¹ nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego. Są bowiem dla niego głupstwem i nie może ich poznać, ponieważ rozsądza się je duchowo.

1. Jk 3,15.

¹⁵ Człowiek duchowy zaś rozsądza¹ wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony².

1. J 7,24; 1Tes 5,21; 1J 4,1.
2. 1Kor 4,5.

¹⁶ Kto bowiem poznał umysł Pana¹? Kto go będzie pouczał? Ale my mamy umysł Chrystusa.

1. Iz 40,13; Rz 11,34.