Rozdział 11

¹ Bądźcie moimi naśladowcami¹, jak i ja jestem naśladowcą Chrystusa.

1. 1Kor 4,16; Flp 3,17; 2Tes 3,9.

² A chwalę was, bracia, za to, że we wszystkim o mnie pamiętacie i zachowujecie nauki¹ tak, jak je wam przekazałem.

1. 1Kor 15,2; 1Tes 4,2; 2Tes 2,15.

³ Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus¹, a głową kobiety mężczyzna², a głową Chrystusa Bóg³.

1. Ef 5,23.
2. Rdz 3,16; Ef 5,24.
3. 1Kor 3,23.

⁴ Każdy mężczyzna, gdy się modli¹ albo prorokuje z nakrytą głową, hańbi swoją głowę.

1. Dz 1,14; 16,13.

⁵ I każda kobieta, gdy się modli albo prorokuje¹ z nienakrytą głową, hańbi swoją głowę. Bo to jest jedno i to samo, jakby była ogolona.

1. Łk 2,36; Dz 2,17; 21,9; Wj 15,20; Sdz 4,4.

⁶ Jeśli więc kobieta nie nakrywa głowy, niech się też strzyże. A jeśli hańbiące jest dla kobiety być ostrzyżoną lub ogoloną, niech nakrywa głowę.

⁷ Mężczyzna zaś nie powinien nakrywać głowy, gdyż jest obrazem¹ i chwałą Boga. Kobieta zaś jest chwałą mężczyzny.

1. Rdz 1,26; 5,1; 9,6; Jk 3,9.

⁸ Bo mężczyzna nie jest z kobiety, lecz kobieta z mężczyzny.

⁹ Mężczyzna bowiem nie został stworzony dla kobiety, ale kobieta dla mężczyzny.

¹⁰ Dlatego kobieta powinna mieć na głowie znak władzy, ze względu na aniołów¹.

1. Mt 18,10; Hbr 1,14.

¹¹ A jednak w Panu ani mężczyzna nie jest bez kobiety, ani kobieta nie jest bez mężczyzny.

¹² Jak bowiem kobieta jest z mężczyzny, tak też mężczyzna przez kobietę, lecz wszystko jest z Boga.

¹³ Osądźcie sami: Czy wypada kobiecie modlić się do Boga bez nakrycia głowy?

¹⁴ Czyż sama natura nie uczy was, że gdy mężczyzna nosi długie włosy, przynosi mu to wstyd?

¹⁵ Ale jeśli kobieta nosi długie włosy, przynosi jej to chwałę, gdyż włosy zostały jej dane za okrycie.

¹⁶ A jeśli ktoś wydaje się być kłótliwy, my takiego zwyczaju nie mamy, ani kościoły Boże.

¹⁷ Mówiąc to, nie chwalę was, że się zbieracie nie ku lepszemu, ale ku gorszemu.

¹⁸ Najpierw bowiem słyszę, że gdy się zbieracie jako kościół, są wśród was podziały¹, i po części temu wierzę.

1. 1Kor 1,10; 3,3.

¹⁹ Bo muszą być między wami herezje¹, aby się okazało, którzy są wypróbowani wśród was.

1. Łk 17,1; Dz 20,30; Ga 5,20; Tt 3,10; 2P 2,1.

²⁰ Gdy więc się zbieracie, nie jest to spożywanie wieczerzy Pańskiej.

²¹ Każdy bowiem najpierw je własną wieczerzę¹ i jeden jest głodny, a drugi pijany.

1. Jud 1,12.

²² Czyż nie macie domów, aby jeść i pić? Albo czy gardzicie kościołem Bożym i zawstydzacie tych, którzy nic nie mają? Co mam wam powiedzieć? Czy mam was pochwalić? Za to was nie chwalę.

²³ Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb¹;

1. Mt 26,26; Mk 14,22; Łk 22,19.

²⁴ A gdy złożył dziękczynienie, połamał i powiedział: Bierzcie i jedzcie, to jest moje ciało, które za was jest łamane. Czyńcie to na moją pamiątkę¹.

1. Wj 12,14.

²⁵ Podobnie po wieczerzy wziął też kielich, mówiąc: Ten kielich to nowy testament w mojej krwi¹. Czyńcie to, ilekroć będziecie pić, na moją pamiątkę.

1. Łk 22,20; 2Kor 3,6; Hbr 9,14-20.

²⁶ Ilekroć bowiem będziecie jedli ten chleb i pili ten kielich, śmierć Pana zwiastujecie, aż przyjdzie.

²⁷ Dlatego też kto je ten chleb albo pije ten kielich Pański niegodnie, będzie winny ciała i krwi Pana.

²⁸ Niech więc człowiek bada samego siebie¹ i tak niech je z tego chleba, i niech pije z tego kielicha.

1. 2Kor 13,5; Ga 6,4; 1J 3,20-21.

²⁹ Kto bowiem je i pije niegodnie, sąd własny je i pije, nie rozróżniając ciała Pańskiego.

³⁰ Dlatego jest wśród was wielu słabych i chorych, a niemało też zasnęło.

³¹ Bo gdybyśmy sami siebie sądzili, nie bylibyśmy sądzeni.

³² Lecz gdy jesteśmy sądzeni, przez Pana jesteśmy karceni¹, abyśmy nie byli potępieni wraz ze światem.

1. Pwt 8,5; Ps 94,12; Prz 3,11-12; Hbr 12,5-11.

³³ Tak więc, moi bracia, gdy się zbieracie, aby jeść, czekajcie jedni na drugich.

³⁴ A jeśli ktoś jest głodny, niech zje w domu, żebyście się nie zbierali ku sądowi. Co do pozostałych spraw, zarządzę, gdy przyjdę.