Rozdział 14

¹ Dążcie¹ do miłości, starajcie się usilnie o duchowe dary, a najbardziej o to, aby prorokować².

1. Prz 21,21; Rz 14,19; 1Tm 6,11; 3J 1,11.
2. w. 3; 1Tes 5,20; Lb 12,6; Ps 74,9; Obj 19,10.

² Ten bowiem, kto mówi obcym językiem¹, nie mówi ludziom, ale Bogu, bo nikt go nie rozumie. On zaś w duchu mówi tajemnice.

1. Rdz 11,7; Pwt 28,49; Dz 2,4-11; 10,46; 11,15-17; 19,6.

³ Ale ten, kto prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania¹, zachęcenia² i pocieszenia³.

1. 1Kor 14,12.26; 8,1; 10,23; Ef 4,12.
2. Łk 3,18; Dz 13,15; 14,22; Rz 12,8; 1Tm 4,13.
3. 2Kor 1,4-7; 1Tes 4,18; 5,11-14.

⁴ Kto mówi obcym językiem, buduje samego siebie, ale kto prorokuje, buduje kościół.

⁵ A chciałbym, żebyście wszyscy mówili językami, bardziej jednak, abyście prorokowali. Większy bowiem jest ten, kto prorokuje, niż ten, kto mówi obcymi językami, chyba że tłumaczy, aby kościół był zbudowany.

⁶ Teraz więc, bracia, gdybym przyszedł do was, mówiąc obcymi językami, jaki pożytek mielibyście ze mnie, jeślibym nie mówił do was albo przez objawienie¹, albo przez wiedzę², albo przez proroctwo, albo przez naukę?

1. Ga 1,12; Ef 1,17; Obj 1,1.
2. Rz 15,14; 2Kor 11,6; 2P 1,5.

⁷ Przecież nawet przedmioty martwe, które wydają dźwięki, jak flet albo cytra, gdyby nie wydawały różnych dźwięków, jak można byłoby rozpoznać, co się gra na flecie, a co na cytrze?

⁸ A gdyby trąba wydawała niewyraźny głos, kto by się przygotowywał do bitwy?

⁹ Tak i wy, jeśli nie wypowiecie językiem zrozumiałych słów, jakże ktoś zrozumie, co się mówi? Na wiatr bowiem będziecie mówić.

¹⁰ Na świecie jest zapewne mnóstwo różnych głosów i żaden z nich nie jest bez znaczenia.

¹¹ Jeśli więc nie będę rozumiał znaczenia głosu, będę cudzoziemcem¹ dla tego, kto mówi, a ten, kto mówi, będzie cudzoziemcem dla mnie.

1. Rz 1,14; Kol 3,11.

¹² Tak i wy, ponieważ usilnie zabiegacie o dary duchowe, starajcie się obfitować w to, co buduje kościół.

¹³ Dlatego ten, kto mówi obcym językiem, niech się modli, aby mógł tłumaczyć.

¹⁴ Jeśli bowiem modlę się obcym językiem, mój duch się modli, ale mój rozum nie odnosi korzyści.

¹⁵ Cóż więc? Będę się modlił duchem¹, będę się też modlił i rozumem. Będę śpiewał duchem², będę też śpiewał i rozumem.

1. J 4,24.
2. Ef 5,19; Kol 3,16.

¹⁶ Jeśli bowiem będziesz błogosławił duchem, jakże ktoś spośród nieuczonych¹ na twoje dziękczynienie odpowie „Amen”², skoro nie rozumie, co mówisz?

1. Iz 29,12; J 7,15; Dz 4,13.
2. Pwt 27,15-26; 1Krn 16,36; Ps 72,19; Jr 28,6; Obj 5,14; 22,20.

¹⁷ Ty wprawdzie dobrze dziękujesz, ale drugi się nie buduje.

¹⁸ Dziękuję mojemu Bogu, że mówię językami więcej niż wy wszyscy.

¹⁹ Lecz w kościele wolę powiedzieć pięć słów zrozumiałych, aby i innych nauczyć, niż dziesięć tysięcy słów obcym językiem.

²⁰ Bracia, nie bądźcie dziećmi w rozumieniu, ale bądźcie dziećmi w złośliwości, a w rozumieniu bądźcie dojrzali.

²¹ W Prawie jest napisane¹: Przez ludzi obcych języków i przez usta obcych będę mówić do tego ludu, ale i tak mnie nie usłuchają, mówi Pan.

1. Iz 28,11; Jr 5,15.

²² Dlatego języki są znakiem¹ nie dla wierzących, lecz dla niewierzących, proroctwo zaś nie dla niewierzących, lecz dla wierzących.

1. 1Kor 1,22; Mk 16,17.

²³ Jeśli więc cały kościół zbiera się w jednym miejscu i wszyscy mówią obcymi językami, a wejdą tam nieuczeni albo niewierzący, czy nie powiedzą, że szalejecie?

²⁴ Ale jeśli wszyscy prorokują, a wejdzie jakiś niewierzący albo nieuczony, będzie przekonany i osądzony przez wszystkich;

²⁵ I tak zostaną objawione tajemnice jego serca, a on upadnie na twarz, odda pokłon Bogu i wyzna, że prawdziwie Bóg jest w was¹.

1. Iz 45,14; Za 8,23.

²⁶ Cóż więc, bracia? Gdy się zbieracie, każdy¹ z was ma psalm, ma naukę, ma język, ma objawienie, ma tłumaczenie. Niech to wszystko służy zbudowaniu.

1. w. 31.

²⁷ Jeśli ktoś mówi językami, niech to czyni dwóch albo najwięcej trzech, i to po kolei, a jeden niech tłumaczy.

²⁸ A jeśli nie ma tłumacza, niech milczy w kościele ten, kto mówi obcym językiem, a niech mówi samemu sobie i Bogu.

²⁹ Prorocy zaś niech mówią po dwóch albo trzech, a inni niech rozsądzają.

³⁰ A gdyby innemu z siedzących zostało coś objawione, pierwszy niech milczy.

³¹ Możecie bowiem wszyscy, jeden po drugim prorokować, aby się wszyscy uczyli i wszyscy zostali pocieszeni.

³² A duchy proroków są poddane prorokom.

³³ Bóg bowiem nie jest Bogiem nieładu, lecz pokoju, jak we wszystkich kościołach świętych.

³⁴ Niech wasze kobiety¹ milczą w kościołach. Bo nie pozwala się im mówić, ale mają być poddane, jak też prawo mówi.

1. 1Tm 2,11-12; 1Kor 11,5; Łk 2,36-38; Dz 21,9; Ps 107,2; 150,6.

³⁵ A jeśli chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają swoich mężów. Hańbą bowiem jest dla kobiety mówić w kościele.

³⁶ Czy od was wyszło słowo Boże? Czy tylko do was przyszło?

³⁷ Jeśli ktoś uważa się za proroka albo człowieka duchowego, niech uzna, że to, co wam piszę, jest nakazem Pana.

³⁸ A jeśli ktoś jest w niewiedzy, niech pozostanie w niewiedzy.

³⁹ Tak więc, bracia, starajcie się usilnie, abyście prorokowali, i nie zabraniajcie mówić obcymi językami.

⁴⁰ Wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku.