¹ Kva skal me då segja at Abraham, far vår, hev vunne etter kjøtet?

² For vart Abraham rettferdiggjord av gjerningar, so hev han noko å rosa seg av. Men det hev han ikkje for Gud.

³ For kva segjer Skrifti? «Abraham trudde Gud, og det vart rekna honom til rettferd.»

⁴ Men den som held seg til gjerningar, honom vert løni ikkje tilrekna av nåde, men etter skyldnad;

⁵ men den som ikkje held seg til gjerningar, men trur på han som gjer den ugudlege rettferdig, honom vert trui hans rekna til rettferd.

⁶ Soleis prisar og David det menneskjet sælt som Gud tilreknar rettferd utan gjerningar:

⁷ «Sæle er dei som hev misgjerderne sine forlatne og synderne sine yverbreidde.

⁸ Sæl er den mann som Herren ikkje tilreknar synd.»

⁹ Gjeld no denne sælkingi dei umskorne, eller dei u-umskorne og? For me segjer at trui vart rekna Abraham til rettferd.

¹⁰ Korleis vart ho då tilrekna honom? då han var umskoren, eller då han hadde fyrehud? Ikkje då han var umskoren, men då han hadde fyrehud,

¹¹ og han fekk umskjeringsteiknet til innsigle på rettferdi ved den trui som han hadde då han var u-umskoren, av di han skulde vera far til alle dei u-umskorne som trur, so rettferdi kunde verta tilrekna deim og,

¹² og far til dei umskorne, dei som ikkje berre hev umskjering, men og gjeng i fotfaret av den trui som Abraham, far vår, hadde då han var u-umskoren.

¹³ For ikkje ved lovi fekk Abraham eller ætti hans den lovnaden at han skulde vera erving til verdi, men ved tru-rettferd.

¹⁴ For er dei som held seg til lovi ervingar, so hev trui vorte gagnlaus og lovnaden til inkjes;

¹⁵ for lovi verkar vreide, men der det ingi lov er, der er ikkje heller lovbrot.

¹⁶ Difor fekk han lovnaden ved trui, so det kunde vera som ein nåde, so lovnaden kunde standa fast for all ætti, ikkje berre for den som hev lovi, men og for den som hev Abrahams tru; han som er far til oss alle -

¹⁷ som skrive stend: «Til fader åt mange folk hev eg sett deg» - for Guds åsyn som han trudde på, han som gjer dei daude livande og kallar det som ikkje er til, som um det vore til.

¹⁸ Mot von trudde han med von, so han skulde verta far til mange folk, etter det som sagt var: «So skal ætti di verta.»

¹⁹ Og utan veikskap i trui såg han på sin eigen likam, som var utlivd, han var nære på hundrad år, og på det utdøydde morslivet hennar Sara;

²⁰ men på Guds lovnad tvila han ikkje med vantru, men vart sterk i trui, med di han gav Gud æra

²¹ og var fullviss på at det han hadde lova, var han og megtig til å gjera.

²² Difor vart det og rekna honom til rettferd.

²³ Men ikkje berre for hans skuld er det skrive at det vart honom tilrekna,

²⁴ men og for vår skuld som det skal verta tilrekna, me som trur på honom som vekte upp Jesus, vår Herre, frå dei daude,

²⁵ han som vart gjeven for våre brot og uppvekt til vår rettferdiggjering.