¹ Byrjar me å gjeva oss sjølve lovord att? eller treng me då, liksom sume folk, til å hava lovords brev til dykk eller frå dykk?

² De er vårt brev, innskrive i våre hjarto, kjent og lese av alle menneskje,

³ med di det er kunnigt at de er Kristi brev, tilkome ved vår tenesta, innskrive ikkje med blekk, men med den livande Guds Ande, ikkje på steintavlor, men på hjartans kjøttavlor.

⁴ Men ei slik tiltru hev me til Gud ved Kristus,

⁵ ikkje at me av oss sjølve duger til å tenkja ut noko som av oss sjølve, men dugleiken vår er av Gud,

⁶ han som og gjorde oss duglege til å vera tenarar for ei ny pakt, ikkje for bokstav, men for ande; for bokstaven slær i hel, men Anden gjer livande.

⁷ Når då daudens tenesta, som var innhoggi med bokstavar på steinar, kom med herlegdom, so Israels-borni ikkje greidde å sjå på Mose åsyn på grunn av herlegdomen i hans åsyn, endå det var ein som kvarv burt,

⁸ kor skal ikkje då Andens tenesta endå meir vera i herlegdom!

⁹ For er fordømings-tenesta herlegdom, so er rettferds-tenesta endå mykje meir rik på herlegdom.

¹⁰ For endå det herlege er i dette stykke ikkje herlegt mot den ovrike herlegdomen.

¹¹ For når det burtkvervande var i herlegdom, so skal det vedvarande so mykje meir vera i herlegdom.

¹² Sidan me då hev slik ei von, so gjeng me fram med stort frimod

¹³ og gjer ikkje som Moses, som lagde eit sveip yver si åsyn, so Israels-borni ikkje skulde skoda enden av det som kvarv burt.

¹⁴ Men deira hug vart forherd; for like til denne dag ligg det same sveipet der når dei les den gamle pakti, og det vert ikkje openberra at ho vert avlyst i Kristus.

¹⁵ Men til denne dag ligg det eit sveip yver hjarta deira når Moses vert lesen.

¹⁶ Men når det vender um til Herren, då vert sveipet burtteke.

¹⁷ Men Herren er Anden; men der Herrens Ande er, der er fridom.

¹⁸ Men me som med usveipt åsyn ser Herrens herlegdom som i ein spegel, me vert alle umlaga til det same bilæte frå herlegdom til herlegdom, liksom av Herrens Ande.