Rozdział 1

¹ Ponieważ wielu podjęło się sporządzić opis tych wydarzeń, co do których mamy zupełną pewność;

² Tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami¹ i sługami² słowa;

1. Łk 24,48; Dz 1,3; Hbr 2,3; 1P 5,1; 1J 1,1.
2. Dz 26,16; Rz 15,16; Ef 3,7.

³ Postanowiłem i ja, który to wszystko od początku dokładnie wybadałem, opisać ci to po kolei, zacny Teofilu;

⁴ Abyś¹ nabrał pewności co do tego, czego cię nauczono.

1. J 20,31; 2P 1,15.

⁵ Za dni Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan imieniem Zachariasz, ze zmiany Abiasza¹. Miał on za żonę jedną z córek Aarona, której na imię było Elżbieta.

1. 1Krn 24,10.19.

⁶ Oboje byli sprawiedliwi¹ w oczach Boga, postępując² nienagannie według wszystkich przykazań i nakazów Pana.

1. Rdz 6,9; Hi 1,1; Flp 3,6.
2. Rdz 5,22; 6,9; 1Krl 9,4.

⁷ Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna, i oboje byli w podeszłym wieku.

⁸ A gdy pełnił służbę kapłańską przed Bogiem w kolejności swojej zmiany¹;

1. 1Krn 24,19.

⁹ Zgodnie ze zwyczajem urzędu kapłańskiego padł na niego los, aby wejść do świątyni Pana i palić kadzidło.

¹⁰ A cała rzesza ludzi modliła się na zewnątrz w czasie kadzenia.

¹¹ Wtedy ukazał mu się anioł Pana stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia.

¹² I przeraził się Zachariasz na jego widok, i ogarnął go strach.

¹³ Lecz anioł powiedział do niego: Nie bój się, Zachariaszu, bo twoja modlitwa¹ została wysłuchana. Elżbieta, twoja żona, urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan.

1. Rdz 25,21; 1Sm 1,20.

¹⁴ Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu będzie się radować z jego narodzin.

¹⁵ Będzie bowiem wielki¹ w oczach Pana. Nie będzie pił wina ani mocnego napoju i zostanie napełniony Duchem Świętym już w łonie² swojej matki.

1. Łk 7,28.
2. Jr 1,5.

¹⁶ I wielu z synów Izraela nawróci do Pana, ich Boga.

¹⁷ On bowiem pójdzie przed nim w duchu¹ i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a opornych ku roztropności sprawiedliwych, aby przygotować Panu lud² gotowy.

1. Ml 4,5; Mt 11,14; 17,11-12.
2. 1P 2,9.

¹⁸ I powiedział Zachariasz do anioła: Po czym to poznam? Bo ja jestem stary i moja żona jest w podeszłym wieku.

¹⁹ A anioł mu odpowiedział: Ja jestem Gabriel¹, który stoi przed Bogiem. Zostałem posłany, aby mówić do ciebie i przynieść ci tę radosną nowinę.

1. Łk 1,26; Dn 8,16; 9,21-23.

²⁰ I będziesz niemy, i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, kiedy się to stanie, dlatego że nie uwierzyłeś moim słowom, które się wypełnią w swoim czasie.

²¹ A ludzie czekali na Zachariasza i dziwili się, że tak długo przebywa w świątyni.

²² Kiedy wyszedł, nie mógł do nich mówić. I zrozumieli, że miał widzenie w świątyni, bo dawał im znaki, i pozostał niemy.

²³ A gdy skończyły się dni jego posługi, wrócił do swego domu.

²⁴ Po tych dniach Elżbieta, jego żona, poczęła i ukrywała się przez pięć miesięcy, mówiąc:

²⁵ Tak mi uczynił Pan w dniach, kiedy wejrzał na mnie, aby zdjąć moją hańbę¹ w oczach ludzi.

1. Rdz 30,23; Iz 4,1; 54,1-4.

²⁶ A w szóstym miesiącu Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret;

²⁷ Do dziewicy¹ zaślubionej mężczyźnie, któremu na imię było Józef, z rodu Dawida; a dziewicy było na imię Maria.

1. Łk 2,5; Mt 1,18-23.

²⁸ Kiedy anioł przyszedł do niej, powiedział: Witaj, obdarowana łaską¹, Pan jest z tobą². Błogosławiona jesteś między kobietami.

1. Łk 1,30; Dn 9,23; 10,19; Oz 14,2; Ef 1,6.
2. Sdz 6,12; Jr 1,19; Dz 18,10.

²⁹ Ale ona, ujrzawszy go, zlękła się z powodu jego słów i zastanawiała się, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.

³⁰ Wtedy anioł powiedział do niej: Nie bój się, Mario, znalazłaś bowiem łaskę u Boga.

³¹ Oto poczniesz¹ w swym łonie i urodzisz syna, któremu nadasz² imię Jezus.

1. Iz 7,14; Mt 1,23; Ga 4,4.
2. Łk 2,23; Mt 1,21.25.

³² Będzie on wielki¹ i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da mu tron² jego ojca Dawida.

1. Mt 3,11; 12,42; Flp 2,9-11.
2. Iz 9,6-7.

³³ I będzie królował nad domem Jakuba na wieki¹, a jego królestwu nie będzie końca.

1. Ps 45,6; Dn 7,13-14.27; Mi 4,7; Hbr 1,8; Obj 11,15.

³⁴ Wtedy Maria powiedziała do anioła: Jak to się stanie, skoro nie obcowałam z mężczyzną?

³⁵ A anioł jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to święte, co się z ciebie narodzi, będzie nazwane Synem Bożym.

³⁶ A oto Elżbieta, twoja krewna, także poczęła syna w swojej starości i jest w szóstym miesiącu ta, którą nazywano niepłodną.

³⁷ Dla Boga¹ bowiem nie ma nic niemożliwego.

1. Łk 18,27; Rdz 18,14; Jr 32,17.

³⁸ I powiedziała Maria: Oto służebnica Pana, niech mi się stanie według twego słowa. Wtedy odszedł od niej anioł.

³⁹ W tych dniach Maria wstała i poszła z pośpiechem w góry do miasta w Judei.

⁴⁰ Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.

⁴¹ A gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Marii, poruszyło się dziecko w jej łonie i Elżbieta została napełniona Duchem Świętym.

⁴² I zawołała donośnym głosem: Błogosławiona jesteś między kobietami i błogosławiony jest owoc twego łona.

⁴³ A skądże mi to, że matka mego Pana¹ przyszła do mnie?

1. J 13,13.

⁴⁴ Gdy bowiem głos twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dziecko w moim łonie.

⁴⁵ A błogosławiona, która uwierzyła. Spełni się bowiem to, co zostało jej powiedziane przez Pana.

⁴⁶ Wtedy Maria powiedziała: Wielbi moja dusza Pana;

⁴⁷ I rozradował¹ się mój duch w Bogu, moim Zbawicielu²;

1. 1Sm 2,1; Ps 34,2-3.
2. Iz 43,11; 45,21; Tt 2,13.

⁴⁸ Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy. Oto bowiem wszystkie pokolenia będą mnie odtąd nazywać¹ błogosławioną.

1. Rdz 30,13; Ml 3,12.

⁴⁹ Bo uczynił mi wielkie rzeczy ten, który jest mocny, i święte¹ jest jego imię.

1. Wj 15,11; Ps 111,9.

⁵⁰ A jego miłosierdzie¹ z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się go boją.

1. Rdz 17,7; Wj 20,6.

⁵¹ Okazał moc swoim ramieniem i rozproszył pysznych w myślach ich serc.

⁵² Strącił mocarzy z tronów, a wywyższył pokornych.

⁵³ Głodnych napełnił dobrami, a bogaczy odprawił z niczym.

⁵⁴ Ujął się za Izraelem, swym sługą, pomny na swoje miłosierdzie;

⁵⁵ Jak mówił do naszych ojców¹, do Abrahama i jego potomstwa na wieki.

1. Rdz 12,3; 17,19; 22,18.

⁵⁶ I została z nią Maria około trzech miesięcy, a potem wróciła do swego domu.

⁵⁷ Dla Elżbiety zaś nadszedł czas porodu i urodziła syna.

⁵⁸ A gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał jej swoje wielkie miłosierdzie, cieszyli się razem z nią.

⁵⁹ A ósmego dnia przyszli, aby obrzezać¹ dziecko, i chcieli nadać mu imię jego ojca, Zachariasza.

1. Rdz 17,12; Kpł 12,3; Dz 7,8; Flp 3,5.

⁶⁰ Ale jego matka powiedziała: Nie tak, lecz będzie się nazywał Jan.

⁶¹ I powiedzieli do niej: Nie ma nikogo w twoim rodzie, kogo by nazwano tym imieniem.

⁶² Pytali więc znakami jego ojca, jak chce go nazwać.

⁶³ A on poprosił o tabliczkę i napisał: Jan jest jego imię. I dziwili się wszyscy.

⁶⁴ Natychmiast otworzyły się jego usta i rozwiązał się jego język, i mówił, wielbiąc Boga.